In de voorbije 6 weken zijn we al vier keer naar Leuven moeten rijden. We maakten er kennis met het schisisteam. Een multidisciplinair team dat enkel bezig is met kindjes met een schisis. Briek liet er, toen hij 13 dagen oud was, zijn eerste tandje trekken en vandaag was het tijd voor gehoortesten.
De uitslag bij de gehoortesten van Kind & Gezin was tot tweemaal toe niet goed. De dokter had ons toen al gerustgesteld dat dit veelvoorkomend is bij kinderen met de problemen van onze Briek. Maar 't moest natuurlijk wel allemaal nog eens grondig gecheckt worden. Al bij al vond ik het best spannend. Stel dat hij nu toch permanente gehoorschade zou hebben?
We hadden hier thuis al gemerkt dat Briek niet goed hoort. Soms reageert hij helemaal niet op onze stem en wordt hij pas gerustgesteld wanneer we hem vastnemen en hij ons ook ziet. Maar op andere dagen hoorde hij precies wel goed. Zo wordt hij op zijn kamertje alleen maar rustig met een radiootje dat speelt op de achtergrond.
Uit de test is uiteindelijk gebleken dat onze Briek voor 40% aan gehoorverlies lijdt. Gelukkig (!) is dit tijdelijk. De dokter heeft immers bevestigd dat zijn oortjes vol vocht zitten. Goed nieuws dus, maar ook vervelend nieuws. Want nu weten we dat Briek inderdaad last kan hebben van dat vocht en dat verklaart voor een stukje weer zijn vele vele vele huiluurtjes.
Daarna nog even snel naar de orthodonte (ja, echt waar, met een baby van 6 weken). Het werk dat we met de steristrips op zijn lipje doen loont, want het gat dat overbrugd moet worden is al veel kleiner. Hoera! Ik zal op het einde van het bericht een fotootje plaatsen van Briek met zo'n steristripje. Dit is wel goed nieuws voor ons. Die strip vervangen is voor Briek (en voor ons) echt geen pretje, maar moet wel dagelijks gebeuren. Nu we weten dat het echt loont, houden we graag vol.
Blij dat dit Leuven-bezoek weer achter de rug is en dat het resultaat positief is. Papa en mama zijn echt heel moe en zo'n tripje is niet goed voor de onderlinge relaties. 't Is echt een uitdaging aan het worden voor ons om elkaar niet uit het oog te verliezen en niet voortdurend op elkaars lip te zitten. Vermoeidheid lijkt soms sterker dan liefde, al is dat - nu het zo geschreven staat - echt onmogelijk te geloven.
Twaalf maart trekken we terug naar Leuven, nu eventjes terug tot rust komen.
Zoals gezegd, hier twee fotootjes van Briekje met steristripje.
De uitslag bij de gehoortesten van Kind & Gezin was tot tweemaal toe niet goed. De dokter had ons toen al gerustgesteld dat dit veelvoorkomend is bij kinderen met de problemen van onze Briek. Maar 't moest natuurlijk wel allemaal nog eens grondig gecheckt worden. Al bij al vond ik het best spannend. Stel dat hij nu toch permanente gehoorschade zou hebben?
We hadden hier thuis al gemerkt dat Briek niet goed hoort. Soms reageert hij helemaal niet op onze stem en wordt hij pas gerustgesteld wanneer we hem vastnemen en hij ons ook ziet. Maar op andere dagen hoorde hij precies wel goed. Zo wordt hij op zijn kamertje alleen maar rustig met een radiootje dat speelt op de achtergrond.
Uit de test is uiteindelijk gebleken dat onze Briek voor 40% aan gehoorverlies lijdt. Gelukkig (!) is dit tijdelijk. De dokter heeft immers bevestigd dat zijn oortjes vol vocht zitten. Goed nieuws dus, maar ook vervelend nieuws. Want nu weten we dat Briek inderdaad last kan hebben van dat vocht en dat verklaart voor een stukje weer zijn vele vele vele huiluurtjes.
Daarna nog even snel naar de orthodonte (ja, echt waar, met een baby van 6 weken). Het werk dat we met de steristrips op zijn lipje doen loont, want het gat dat overbrugd moet worden is al veel kleiner. Hoera! Ik zal op het einde van het bericht een fotootje plaatsen van Briek met zo'n steristripje. Dit is wel goed nieuws voor ons. Die strip vervangen is voor Briek (en voor ons) echt geen pretje, maar moet wel dagelijks gebeuren. Nu we weten dat het echt loont, houden we graag vol.
Blij dat dit Leuven-bezoek weer achter de rug is en dat het resultaat positief is. Papa en mama zijn echt heel moe en zo'n tripje is niet goed voor de onderlinge relaties. 't Is echt een uitdaging aan het worden voor ons om elkaar niet uit het oog te verliezen en niet voortdurend op elkaars lip te zitten. Vermoeidheid lijkt soms sterker dan liefde, al is dat - nu het zo geschreven staat - echt onmogelijk te geloven.
Twaalf maart trekken we terug naar Leuven, nu eventjes terug tot rust komen.
Zoals gezegd, hier twee fotootjes van Briekje met steristripje.
2 opmerkingen:
Nog vergeten: op de terugweg reed Jorge een duif dood! Gelukkig dat Briek niet goed hoort, mama krijgt het doffe geluid nooit meer uit haar geheugen!
Neenee, per ongeluk geraakt, alles gedaan wat ge kunt doen om het tegen 90km/uur te ontwijken en het was niet dood door mij.
Wel door de 2e auto achter ons.
Een reactie posten