Lieve Briek
Mijn speelse spring-in't-veld
Mijn taterende papegaai
Mijn altijd fladderend vogelke
Goeiegod, wat zie ik je graag. Elke ochtend maak je me wakker met je langgerekte en vooral zeer aanhoudende 'maaamaaa' - Papa is er meestal ook, je mag ook op hem roepen. - en elke ochtend doet het pijn om uit bed te komen. Maar als ik je kamer binnenkom, vraag wat er scheelt en jij met je grote glimlach antwoordt dat Briek wakker is, dan is elk kiempje dat zou kunnen uitgroeien tot een mega ochtendhumeur ineens vertrappeld. En wanneer mama dan toch eens lekker mag blijven liggen en jij het ochtendzonnetje op papa zijn humeur mag zijn (en ik geef toe dat je soms toch iets harder mag schijnen ;-) ), dan maak je mijn dag nog beter als ik de huiskamer binnenkom en jij heel enthousiast "Mamaaa, mamaaa, mamaaa, mamaaa" voor me zingt.
Ik zei het onlangs nog tegen Jorge. Jij bent de énige die echt élke keer gelukkig is wanneer ik binnenkom en jij bent ook echt de énige die echt altijd en overal en elke minuut van de dag graag mijn gezelschap heeft. Ik hoop dat ons Tjeutje op jouw leeftijd net hetzelfde is, want daar kan ik echt wel van genieten.
Natuurlijk voel ik me dan vaak schuldig dat ik niet altijd even vrolijk ben in/met jouw gezelschap. Versta me niet verkeerd, lieve vriend, ik ben héél graag bij je. Maar ik geef ook eerlijk toe dat er momenten zijn dat ik even moet uitblazen en moet afkicken van uw peuterenthousiasme. Toegejuicht worden omdat je een plasje maakt, is heel fijn. Echt, hoor. Maar soms, liefke, soms is het ook fijn gewoon op je gemakje op het toilet te zitten. Of aan tafel mijn boterhammetjes eten zonder dat er voortdurend een minihandje liefkozend over mijn arm wrijft, of een minivingertje dat perse het beleg van mijn boterham moet voelen door het brood... Ik zeg zomaar wat. Dan kan ik soms een klein beetje mijn geduld verliezen en net iets minder enthousiast met je door de woonkamer dansen op de tonen van de begintune van Dora, Umizoomi of Go Diego Go.
Gelukkig gaan wij 's avonds altijd slapen met een dikke zoen en een knuffel, want anders zouden een aantal momentjes toch wel aan mijn hart blijven knagen.
Op dit moment, Briekel, vinden wij je hier fan-tas-tisch. Je bent altijd fantastisch, hoor, maar je hebt een leeftijd bereikt waar wij intens van genieten. Je zegt ongelooflijk veel en de zotste dingen eerst. Je telefoneert ook voortdurend met mama haar gsm naar eender wie dan ook. Dat gaat steevast zo:
"Hallo met Riet Vercammen..... Ja.... Alles goed met jou?.... Ja......Ja....Dada." Vandaag ging het gesprek een beetje verder en ging het zo: "Hallo met Riet Vercammen....Ja...Haha, dat kan toch niet?....Ja.....Tot zo...Dada." Echt enorm schattig!
Vandaag vroeg je ook wat een bepaald voorwerp was. Je zei zelf eerst 'een potje'. Toen ik zei dat het geen potje was, maar een bidon om water in te doen, zei je heel spontaan: "Ja, mama, een bidon. Goed zo, dat heb jij goed gezien. Het is een bidon."
Kijk en dan smelt ik toch een beetje weg van je schattigheid. Ook als je tegen me zegt dat ik een grote, flinke jongen ben, voel ik toch een beetje trots. Hihi.
Naast dat heel erg vrolijke jongetje dat je bent, moet jij nu op deze jonge leeftijd ook al wel wat andere gevoelens verwerken. Telkens we naar Leuven gingen om bij het schisisteam op consultatie te komen, begon je in het doktersbureau te huilen en zei je dat je zo'n honger had. Je wreef daarbij over je buikje. Toen we onlangs voor het eerst naar de logopediste moesten gaan, deed je dit weer. En dat terwijl je net een grote banaan en een boterham had gegeten. En toen viel ineens mijn frank - 't was een briefje. Jij hebt zenuwen. Je bent zenuwachtig als we voor je mondje naar een dokter moeten en je kan die gevoelens niet plaatsen. Je voelt de spanning in je buikje en je denkt dat het honger is. Dat, mijn lieve dappere ridder, vond ik heel moeilijk om te plaatsen. Je bent ocharme net 2,5 en je hebt al stress. Dat vind ik absoluut niet leuk. Ik zou willen dat ik je kon behoeden voor deze gevoelens, want je bent hier echt nog veel te jong voor. Ik maak me zorgen over je.
Bij de logopediste ben je in de zwaarste categorie gescoord. Dat wil zeggen dat je voor bekenden zonder moeite niet verstaanbaar bent en voor onbekenden met moeite bijna onverstaanbaar. Ook daar maak ik me heel veel zorgen over. Ik hoop zo hard dat je gehemelteplaatje en de logopediste tijdens de volgende 2 maanden voor veel verschil kunnen zorgen, want je moet naar school. Mijn nachtmerrie nu is immers dat je geïsoleerd raakt bij je leeftijdsgenootjes omdat ze je moeilijk kunnen verstaan. Kijk, daar kan ik uren van wakker liggen. (Net zoals ik pas angstgevoelens kreeg omdat ik vermoed dat het zelfstandig openen van de brooddoos en ook effectief de boterhammen beginnen opeten nog veel te moeilijk voor je is.. Je blijft in het begin dus niet op school eten.)
Maar iets zegt me dat jij je er wel doorslaat, maar toch. Mijn leeuwin-instinct staat op springen bij jou, mijn welpje.
Och, lieve Briek. Net zoals mama ben jij ook echt een grote, flinke jongen.
Ik ben trots op je.
Je mama
Mijn speelse spring-in't-veld
Mijn taterende papegaai
Mijn altijd fladderend vogelke
Goeiegod, wat zie ik je graag. Elke ochtend maak je me wakker met je langgerekte en vooral zeer aanhoudende 'maaamaaa' - Papa is er meestal ook, je mag ook op hem roepen. - en elke ochtend doet het pijn om uit bed te komen. Maar als ik je kamer binnenkom, vraag wat er scheelt en jij met je grote glimlach antwoordt dat Briek wakker is, dan is elk kiempje dat zou kunnen uitgroeien tot een mega ochtendhumeur ineens vertrappeld. En wanneer mama dan toch eens lekker mag blijven liggen en jij het ochtendzonnetje op papa zijn humeur mag zijn (en ik geef toe dat je soms toch iets harder mag schijnen ;-) ), dan maak je mijn dag nog beter als ik de huiskamer binnenkom en jij heel enthousiast "Mamaaa, mamaaa, mamaaa, mamaaa" voor me zingt.
Ik zei het onlangs nog tegen Jorge. Jij bent de énige die echt élke keer gelukkig is wanneer ik binnenkom en jij bent ook echt de énige die echt altijd en overal en elke minuut van de dag graag mijn gezelschap heeft. Ik hoop dat ons Tjeutje op jouw leeftijd net hetzelfde is, want daar kan ik echt wel van genieten.
Natuurlijk voel ik me dan vaak schuldig dat ik niet altijd even vrolijk ben in/met jouw gezelschap. Versta me niet verkeerd, lieve vriend, ik ben héél graag bij je. Maar ik geef ook eerlijk toe dat er momenten zijn dat ik even moet uitblazen en moet afkicken van uw peuterenthousiasme. Toegejuicht worden omdat je een plasje maakt, is heel fijn. Echt, hoor. Maar soms, liefke, soms is het ook fijn gewoon op je gemakje op het toilet te zitten. Of aan tafel mijn boterhammetjes eten zonder dat er voortdurend een minihandje liefkozend over mijn arm wrijft, of een minivingertje dat perse het beleg van mijn boterham moet voelen door het brood... Ik zeg zomaar wat. Dan kan ik soms een klein beetje mijn geduld verliezen en net iets minder enthousiast met je door de woonkamer dansen op de tonen van de begintune van Dora, Umizoomi of Go Diego Go.
Gelukkig gaan wij 's avonds altijd slapen met een dikke zoen en een knuffel, want anders zouden een aantal momentjes toch wel aan mijn hart blijven knagen.
Op dit moment, Briekel, vinden wij je hier fan-tas-tisch. Je bent altijd fantastisch, hoor, maar je hebt een leeftijd bereikt waar wij intens van genieten. Je zegt ongelooflijk veel en de zotste dingen eerst. Je telefoneert ook voortdurend met mama haar gsm naar eender wie dan ook. Dat gaat steevast zo:
"Hallo met Riet Vercammen..... Ja.... Alles goed met jou?.... Ja......Ja....Dada." Vandaag ging het gesprek een beetje verder en ging het zo: "Hallo met Riet Vercammen....Ja...Haha, dat kan toch niet?....Ja.....Tot zo...Dada." Echt enorm schattig!
Vandaag vroeg je ook wat een bepaald voorwerp was. Je zei zelf eerst 'een potje'. Toen ik zei dat het geen potje was, maar een bidon om water in te doen, zei je heel spontaan: "Ja, mama, een bidon. Goed zo, dat heb jij goed gezien. Het is een bidon."
Kijk en dan smelt ik toch een beetje weg van je schattigheid. Ook als je tegen me zegt dat ik een grote, flinke jongen ben, voel ik toch een beetje trots. Hihi.
Naast dat heel erg vrolijke jongetje dat je bent, moet jij nu op deze jonge leeftijd ook al wel wat andere gevoelens verwerken. Telkens we naar Leuven gingen om bij het schisisteam op consultatie te komen, begon je in het doktersbureau te huilen en zei je dat je zo'n honger had. Je wreef daarbij over je buikje. Toen we onlangs voor het eerst naar de logopediste moesten gaan, deed je dit weer. En dat terwijl je net een grote banaan en een boterham had gegeten. En toen viel ineens mijn frank - 't was een briefje. Jij hebt zenuwen. Je bent zenuwachtig als we voor je mondje naar een dokter moeten en je kan die gevoelens niet plaatsen. Je voelt de spanning in je buikje en je denkt dat het honger is. Dat, mijn lieve dappere ridder, vond ik heel moeilijk om te plaatsen. Je bent ocharme net 2,5 en je hebt al stress. Dat vind ik absoluut niet leuk. Ik zou willen dat ik je kon behoeden voor deze gevoelens, want je bent hier echt nog veel te jong voor. Ik maak me zorgen over je.
Bij de logopediste ben je in de zwaarste categorie gescoord. Dat wil zeggen dat je voor bekenden zonder moeite niet verstaanbaar bent en voor onbekenden met moeite bijna onverstaanbaar. Ook daar maak ik me heel veel zorgen over. Ik hoop zo hard dat je gehemelteplaatje en de logopediste tijdens de volgende 2 maanden voor veel verschil kunnen zorgen, want je moet naar school. Mijn nachtmerrie nu is immers dat je geïsoleerd raakt bij je leeftijdsgenootjes omdat ze je moeilijk kunnen verstaan. Kijk, daar kan ik uren van wakker liggen. (Net zoals ik pas angstgevoelens kreeg omdat ik vermoed dat het zelfstandig openen van de brooddoos en ook effectief de boterhammen beginnen opeten nog veel te moeilijk voor je is.. Je blijft in het begin dus niet op school eten.)
Maar iets zegt me dat jij je er wel doorslaat, maar toch. Mijn leeuwin-instinct staat op springen bij jou, mijn welpje.
Och, lieve Briek. Net zoals mama ben jij ook echt een grote, flinke jongen.
Ik ben trots op je.
Je mama
