En geen nieuws is uiteraard goed nieuws. We hebben de laatste periode niet zoveel tijd gevonden om op onze blog te schrijven, maar evengoed is er ook niet zoveel nieuws. En dat is natuurlijk heel goed.
Sinds de zomervakantie gedaan is en ik dus terug ben beginnen werken, is het hier weer (gezellig) druk. We zitten terug in een hevige routine en dat kan deugd doen, maar is soms ook wel vermoeiend. Zeker omdat we onze weekends ook nog volplannen... Rusten schiet er al gauw bij in natuurlijk.
Met Briek gaat het heel goed. Hij wordt met de dag groter en groter en begint meer en meer te babbelen. Oplijsten wat hij allemaal kan zeggen, zou me een halve dag duren, dus daar beginnen we niet meer aan. Hij kan heel duidelijk maken wat hij wil, laat ik het zo samenvatten.
De laatste tijd begin ik wel meer en meer moeite te hebben om hem te verstaan. Ik merk wel dat ik veel meer begrijp dan mensen die hem niet zo vaak zien (dat is ook logisch), maar tegenwoordig zijn er veel meer woorden waarvan ik niet weet wat hij ermee bedoelt. Dat het echt woorden zijn en niet zomaar wat gebrabbel merk ik aan het feit dat hij ze eindeloos blijft herhalen tot ik zelf herhaal wat hij zegt. Zijn klanken dan nabootsen, omdat ik het echt niet weet, is niet goed genoeg voor hem. Nu goed, na een tijdje geef ik of geeft hij het wel op. Ik hoop dat ik er later wel achter kom. Meestal kan ik me nog goed redden uit de situatie door te beginnen raden, maar soms is er echt geen beginnen aan.
Deze ochtend zei hij toen ik hem verschoonde dat hij boterhammen wou eten. Ik hoorde toch 'botam'. Ik vraag of hij choco wil en hij zegt: "Nee, diese." Tjonge jonge, wat was dat? Uiteindelijk heb ik begrepen dat hij 'deze' zegt en dat hij denkt dat de pot speculaaspasta 'Deze' heet. Dat komt omdat ik altijd vraag: "Wil je kaas of wil je deze?" Waarbij ik wijs naar de pot speculaaspasta die al op tafel staat. Hij wou dus een boterhammeke met speculaaspasta. :-)
Op andere vlakken doet hij het ook super. Hij groeit als kool en is eigenlijk superflink. Af en toe komen de puberstreken al eens boven (eerste puberteit), maar eigenlijk hebben we niet te klagen. Na een minuutje in de hoek staan, komt hij het snel goedmaken met een zoen en doet hij toch wat hem gevraagd wordt. Echte hysterische huilbuien ofzo, dat kennen we hier nog niet.
Met beebje nummer 2 is ook alles in orde. Er wordt vrolijk gestampt in mijn buik en ik geniet nog altijd van dat leven in mijn buik.
En nu genieten wij nog volop van onze Leuvenloze periode. We zitten er middenin, in januari zouden we nog eens terug moeten. Maar eigenlijk.... voorlopig is er hier in huis totaal GEEN sprake van een schisis.
Al moet ik wel zeggen dat het allemaal nog behoorlijk moeilijk ligt. Ik las onlangs het prachtige boek 'Geboren met een schisis: zo moeder zo zoon' van Marleen Hoekstra. Zij heeft een zoontje van ongeveer dezelfde leeftijd als Briek dat ook geboren is met een schisis. Bij de beschrijving van het hele eerste jaar, de operaties, ... dan heb ik toch tranen met tuiten gehuild! Zo herkenbaar... .
Bovendien kan ik eigenlijk nog altijd niet helemaal geloven dat beebje 2 zonder schisis geboren gaat worden. Dat kan gek klinken, omdat we een professioneel onderzoek gehad hebben in Leuven, maar het is nu eenmaal zo. Ik ga het pas geloven als ik beebje 2 in mijn armen houd, ergens in februari.
Sinds de zomervakantie gedaan is en ik dus terug ben beginnen werken, is het hier weer (gezellig) druk. We zitten terug in een hevige routine en dat kan deugd doen, maar is soms ook wel vermoeiend. Zeker omdat we onze weekends ook nog volplannen... Rusten schiet er al gauw bij in natuurlijk.
Met Briek gaat het heel goed. Hij wordt met de dag groter en groter en begint meer en meer te babbelen. Oplijsten wat hij allemaal kan zeggen, zou me een halve dag duren, dus daar beginnen we niet meer aan. Hij kan heel duidelijk maken wat hij wil, laat ik het zo samenvatten.
De laatste tijd begin ik wel meer en meer moeite te hebben om hem te verstaan. Ik merk wel dat ik veel meer begrijp dan mensen die hem niet zo vaak zien (dat is ook logisch), maar tegenwoordig zijn er veel meer woorden waarvan ik niet weet wat hij ermee bedoelt. Dat het echt woorden zijn en niet zomaar wat gebrabbel merk ik aan het feit dat hij ze eindeloos blijft herhalen tot ik zelf herhaal wat hij zegt. Zijn klanken dan nabootsen, omdat ik het echt niet weet, is niet goed genoeg voor hem. Nu goed, na een tijdje geef ik of geeft hij het wel op. Ik hoop dat ik er later wel achter kom. Meestal kan ik me nog goed redden uit de situatie door te beginnen raden, maar soms is er echt geen beginnen aan.
Deze ochtend zei hij toen ik hem verschoonde dat hij boterhammen wou eten. Ik hoorde toch 'botam'. Ik vraag of hij choco wil en hij zegt: "Nee, diese." Tjonge jonge, wat was dat? Uiteindelijk heb ik begrepen dat hij 'deze' zegt en dat hij denkt dat de pot speculaaspasta 'Deze' heet. Dat komt omdat ik altijd vraag: "Wil je kaas of wil je deze?" Waarbij ik wijs naar de pot speculaaspasta die al op tafel staat. Hij wou dus een boterhammeke met speculaaspasta. :-)
Op andere vlakken doet hij het ook super. Hij groeit als kool en is eigenlijk superflink. Af en toe komen de puberstreken al eens boven (eerste puberteit), maar eigenlijk hebben we niet te klagen. Na een minuutje in de hoek staan, komt hij het snel goedmaken met een zoen en doet hij toch wat hem gevraagd wordt. Echte hysterische huilbuien ofzo, dat kennen we hier nog niet.
Met beebje nummer 2 is ook alles in orde. Er wordt vrolijk gestampt in mijn buik en ik geniet nog altijd van dat leven in mijn buik.
En nu genieten wij nog volop van onze Leuvenloze periode. We zitten er middenin, in januari zouden we nog eens terug moeten. Maar eigenlijk.... voorlopig is er hier in huis totaal GEEN sprake van een schisis.
Al moet ik wel zeggen dat het allemaal nog behoorlijk moeilijk ligt. Ik las onlangs het prachtige boek 'Geboren met een schisis: zo moeder zo zoon' van Marleen Hoekstra. Zij heeft een zoontje van ongeveer dezelfde leeftijd als Briek dat ook geboren is met een schisis. Bij de beschrijving van het hele eerste jaar, de operaties, ... dan heb ik toch tranen met tuiten gehuild! Zo herkenbaar... .
Bovendien kan ik eigenlijk nog altijd niet helemaal geloven dat beebje 2 zonder schisis geboren gaat worden. Dat kan gek klinken, omdat we een professioneel onderzoek gehad hebben in Leuven, maar het is nu eenmaal zo. Ik ga het pas geloven als ik beebje 2 in mijn armen houd, ergens in februari.
