Lieve Briek
Kleine, zotte ridder
Mijn Briekeltje
Wat word je groot, mooie jongen. Elke dag sta ik versteld van de snelheid waarmee jij het leven in groeit. Niet alleen letterlijk - je schiet als een jong scheutje de hoogte in - maar evengoed ook figuurlijk. We zien je elke dag groeien; groter, sterker en slimmer worden. Jouw bebbeltje staat geen vijf seconden stil, echt waar, en je begint zelfs gewoon met zinnetjes van drie woorden te praten. Zo riep je onlangs "Briek moet dansen!", zei je tegen moeke "Mama komt niet!" of zeg je tegen mij "Wachten op de auto." Bovendien is het allemaal vooral heel "kapot" en is het ook belangrijk dat "Briek ook" mag meedoen. Daarnaast loop je de hele dag "mama, papa, Briek" te murmelen. Alsof je je er zelf nog eens van wil verzekeren dat ons gezinnetje uit drie heel leuke personen bestaat en dat jij zeker ook meetelt. Heel schattig en ontroerend, vind ik.
Drie personen, voorlopig dan toch. Want papa is boven plots een kamer in orde aan het maken en dat vind jij heel gek. Sinds de kamer opgeruimd, geschilderd en gevloerd is, loop je vaak een toertje erdoor. Dan zeg je wel "beebie" en wijs je naar mijn buik, maar of je nu echt weet wat die "beebie" binnenkort gaat inhouden, dat betwijfel ik. Voorlopig genieten we nog maar eventjes van ons drietjes en krijg je nog lekker onverdeelde aandacht. Of toch bijna, want lieve papa krijgt ook graag aandacht.
Je bent nu heel aanhankelijk aan mij, weet je. Het is "mama" wat de klok slaat. Dat vind ik soms best vervelend, omdat het ook wel wat verstikkend is. Maar stiekem doet het me voorlopig ook wel deugd, weet je? Je bent zo ongelooflijk mooi. Ik ben mij er van bewust dat mijn moederhart hier volledig spreekt en dat dit niets meer met rationaliteit te maken heeft, maar - mijn god - wat ben jij mooi. Ik kan naar je knappe bolletje kijken en volledig warm worden. Of als je met je handje over mijn bovenbeen streelt - eerlijk waar - dan lig ik helemaal aan je voeten. De mooiste momenten van de dag zijn dan ook diegene waarop je onuitputtelijke energie toch eventjes een dutje doet en je bij mij op mijn schoot kruipt om samen Umizoomi of Tickety Toc te kijken. Of toen, die keer toen ik eigenlijk erg moe was en besloot wat te rusten op de zetel. Ik had mijn ogen toe, maar was wel nog een beetje wakker. Ik hoor dat je heel dicht bij mij staat en dat je iets probeert te doen. En dan hoor ik papa zeggen: "Kan je er niet bij? Wacht." Het volgende moment voel ik een klinkende, natte zoen recht op mijn mond. Die momentjes, Briekel, die koester ik.
Dat ik je koppie echt bijzonder knap vind, dat meen ik. Ik kijk naar je door een waas van liefde, dat besef ik. Sommige mensen zeggen me wel eens "Hij heeft wel een groot hoofd, he?". Wow, mes door mijn hart. Ik voel nu een soort onrechtvaardigheid door mijn aderen gieren, de waarheid van die zin dreunt als een zware hamerslag na in mijn hoofd en mijn maag splijt open van halfverteerde horrorherinneringen. Hoe komt het dat je zo positief bent geworden na alles waar we door geworsteld zijn? Hoe slaag je er eigenlijk in om zo zorgeloos te zijn? Enkel de twee littekens onder je neusje, de omtrek van je hoofdje en de twee sikkelvormige littekens onder je haarlijn zijn nu nog sporen van wat tijdens die eerste maanden samen ooit was. En dan ergens diep in mij die onmetelijke plas verdriet, die zeker nooit zal opdrogen. Maar als ik jou zie lopen door ons huis, met je gekke bokkensprongen, als je handkusjes gooit naar me of als je stiekem een beetje staat te zingen, dan is er niets meer van wat ooit was. Dan is alles goed.
Sinds jouw komst weet ik een aantal dingen heel zeker. Dat ik sterk ben, bijvoorbeeld. Dat heb ik ondervonden. Dat papa sterk is, ook dat weet ik nu, papa is heel sterk. En dat jij over een soort onverwoestbare oerkracht beschikt. Een kracht waar zelfs wij nog heel veel van kunnen leren. Het vormt mee je persoonlijkheid, maakt je net nog iets mooier, zoals een echte ridder. En nu kunnen wij alleen maar hopen dat ons twee kleintje dit van jou heeft meegekregen.
In mijn ogen ben jij de dapperste, Briek. Ik bewonder je om de moed die je getoond hebt toen het echt moest, maar ik bewonder je evengoed nu, omdat je er in slaagt gewoon ook "kind" te zijn. En hoewel je gigantische dosissen pijn hebt doorstaan, kan je nu ook gewoon lekker heel hard huilen als je je knie schaaft of je hoofdje stoot. Gewoon kind zijn.
We zouden allemaal wat meer gewoon kind moeten kunnen zijn. Zoals jij dat doet.
Ik hou van je.
Dikke zoen
Mama
Kleine, zotte ridder
Mijn Briekeltje
Wat word je groot, mooie jongen. Elke dag sta ik versteld van de snelheid waarmee jij het leven in groeit. Niet alleen letterlijk - je schiet als een jong scheutje de hoogte in - maar evengoed ook figuurlijk. We zien je elke dag groeien; groter, sterker en slimmer worden. Jouw bebbeltje staat geen vijf seconden stil, echt waar, en je begint zelfs gewoon met zinnetjes van drie woorden te praten. Zo riep je onlangs "Briek moet dansen!", zei je tegen moeke "Mama komt niet!" of zeg je tegen mij "Wachten op de auto." Bovendien is het allemaal vooral heel "kapot" en is het ook belangrijk dat "Briek ook" mag meedoen. Daarnaast loop je de hele dag "mama, papa, Briek" te murmelen. Alsof je je er zelf nog eens van wil verzekeren dat ons gezinnetje uit drie heel leuke personen bestaat en dat jij zeker ook meetelt. Heel schattig en ontroerend, vind ik.
Drie personen, voorlopig dan toch. Want papa is boven plots een kamer in orde aan het maken en dat vind jij heel gek. Sinds de kamer opgeruimd, geschilderd en gevloerd is, loop je vaak een toertje erdoor. Dan zeg je wel "beebie" en wijs je naar mijn buik, maar of je nu echt weet wat die "beebie" binnenkort gaat inhouden, dat betwijfel ik. Voorlopig genieten we nog maar eventjes van ons drietjes en krijg je nog lekker onverdeelde aandacht. Of toch bijna, want lieve papa krijgt ook graag aandacht.
Je bent nu heel aanhankelijk aan mij, weet je. Het is "mama" wat de klok slaat. Dat vind ik soms best vervelend, omdat het ook wel wat verstikkend is. Maar stiekem doet het me voorlopig ook wel deugd, weet je? Je bent zo ongelooflijk mooi. Ik ben mij er van bewust dat mijn moederhart hier volledig spreekt en dat dit niets meer met rationaliteit te maken heeft, maar - mijn god - wat ben jij mooi. Ik kan naar je knappe bolletje kijken en volledig warm worden. Of als je met je handje over mijn bovenbeen streelt - eerlijk waar - dan lig ik helemaal aan je voeten. De mooiste momenten van de dag zijn dan ook diegene waarop je onuitputtelijke energie toch eventjes een dutje doet en je bij mij op mijn schoot kruipt om samen Umizoomi of Tickety Toc te kijken. Of toen, die keer toen ik eigenlijk erg moe was en besloot wat te rusten op de zetel. Ik had mijn ogen toe, maar was wel nog een beetje wakker. Ik hoor dat je heel dicht bij mij staat en dat je iets probeert te doen. En dan hoor ik papa zeggen: "Kan je er niet bij? Wacht." Het volgende moment voel ik een klinkende, natte zoen recht op mijn mond. Die momentjes, Briekel, die koester ik.
Dat ik je koppie echt bijzonder knap vind, dat meen ik. Ik kijk naar je door een waas van liefde, dat besef ik. Sommige mensen zeggen me wel eens "Hij heeft wel een groot hoofd, he?". Wow, mes door mijn hart. Ik voel nu een soort onrechtvaardigheid door mijn aderen gieren, de waarheid van die zin dreunt als een zware hamerslag na in mijn hoofd en mijn maag splijt open van halfverteerde horrorherinneringen. Hoe komt het dat je zo positief bent geworden na alles waar we door geworsteld zijn? Hoe slaag je er eigenlijk in om zo zorgeloos te zijn? Enkel de twee littekens onder je neusje, de omtrek van je hoofdje en de twee sikkelvormige littekens onder je haarlijn zijn nu nog sporen van wat tijdens die eerste maanden samen ooit was. En dan ergens diep in mij die onmetelijke plas verdriet, die zeker nooit zal opdrogen. Maar als ik jou zie lopen door ons huis, met je gekke bokkensprongen, als je handkusjes gooit naar me of als je stiekem een beetje staat te zingen, dan is er niets meer van wat ooit was. Dan is alles goed.
Sinds jouw komst weet ik een aantal dingen heel zeker. Dat ik sterk ben, bijvoorbeeld. Dat heb ik ondervonden. Dat papa sterk is, ook dat weet ik nu, papa is heel sterk. En dat jij over een soort onverwoestbare oerkracht beschikt. Een kracht waar zelfs wij nog heel veel van kunnen leren. Het vormt mee je persoonlijkheid, maakt je net nog iets mooier, zoals een echte ridder. En nu kunnen wij alleen maar hopen dat ons twee kleintje dit van jou heeft meegekregen.
In mijn ogen ben jij de dapperste, Briek. Ik bewonder je om de moed die je getoond hebt toen het echt moest, maar ik bewonder je evengoed nu, omdat je er in slaagt gewoon ook "kind" te zijn. En hoewel je gigantische dosissen pijn hebt doorstaan, kan je nu ook gewoon lekker heel hard huilen als je je knie schaaft of je hoofdje stoot. Gewoon kind zijn.
We zouden allemaal wat meer gewoon kind moeten kunnen zijn. Zoals jij dat doet.
Ik hou van je.
Dikke zoen
Mama
