Briektijd

Lieve Briek


Het is nu twee dagen geleden dat we verhuisd zijn. Je slaapt voor de tweede nacht in je nieuwe kamertje vandaag. We zijn aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Voor jou liep die overgang niet zo heel vlotjes, he. Je had het best naar je zin op het einde van het vorige hoofdstuk, de setting mocht voor jou wel blijven zoals ze was.

Maar voor mama en papa is die verhuis heel goed. Misschien is dit de moment om de bladzijdes die geschreven zijn niet meer opnieuw te lezen. We kennen ze ondertussen uit ons hoofd en sommige woorden zijn heel moeilijk om te lezen. Gedane zaken nemen geen keer, maar wat voorbij is, moet ook netjes achter ons blijven.

Je zal wel gelukkig worden hier in onze nieuwe thuis. Daarstraks zag ik het aan je, dat je gelukkig bent. Je werd door papa en mama geknuffeld en gekust en ik keek in je ogen en ik zag het. Geluk. En dan nog onvoorwaardelijk. Ik weet het heel zeker. Je kan het me wel niet zelf vertellen - daar ben je nog wat klein voor - maar ik zag het gewoon. Het straalde uit heel je lijfje, ik proefde het op je zachte wangetjes. En ik voel het nog. Wanneer jij je handje op mijn been legt en zachtjes met je vingertjes aan de stof van mijn broek voelt of wanneer je bijna uit mijn armen springt van enthousiasme als je je poppetje ziet... Ja, ik weet het écht heel zeker: Jij bent gelukkig!

Heerlijk vind ik dat. Heerlijk vind ik jou. Jij bent een ongelooflijk pittig ding, weet je dat? Je zit de hele dag te huppen op je poep, je probeert voortdurend te kruipen (lukt je nog niet), je kijkt naar alles en iedereen, je wil dansen met mama, en je zit -letterlijk- geen tien seconden stil. Heel vermoeiend, maar ook heel leuk. Je eten hangt altijd overal, behalve in je mondje. Je doet wel mooi je mondje open, maar als mama er dan een lepeltje wil insteken zie je plots iets en draai je snel je hoofd om. Ik kan al niet meer bijhouden hoeveel lepels groentepap je in je ogen of tegen je voorhoofd hebt gekregen. Maar jij kan er allemaal best wel om lachen. Kanjer!

En dat na alles wat we hebben meegemaakt. Ergens - heel erg in de verte - zie ik al opnieuw een donker wolkje hangen. 't Is nog een heel kleintje en het heet "9 januari". Maar ik doe alle moeite van de wereld om hier nog niet aan te denken en alleen maar te genieten van jou.

Ik mis je ONGELOOFLIJK hard nu ik terug gaan werken ben. Ik werk graag, maar ik loop hele dagen met een vuist rond mijn hart. Ik ben nog maar net de deur uit of ik kijk al uit naar het moment dat ik terug thuis kom bij jou. Je achterlaten op de crèche vind ik nog altijd heel erg vervelend. (Ook al heb jij het daar echt wel fijn.) Ik schreef onlangs dat ik mezelf een beetje verloren ben. Dat is ook zo, denk  ik, maar misschien is dat helemaal niet zo erg. Misschien is dat wel normaal, ook. Dat je een stukje van jezelf verliest in je kind. Misschien. Misschien is mijn toekomst wel bij jou, maar hoe moet dat dan later. Ik merk nu al dat een kindje hebben samen te vatten is in loslaten. Ik heb je al zo vaak moeten loslaten. Hoe moet dat dan later, ja? Als ik je helemaal heb laten gaan... Neem je dat stukje van mij met je mee? Misschien en vooral heel zeker wil ik nu alleen maar mama zijn.

En later als je groot bent, Briek, ga ik je voortdurend vertellen hoe graag iedereen jou zag/ziet. Ze organiseren een festival voor jou, ze ontwerpen T-shirts voor jou, ze sponsoren jou, ... . Kijk, iedereen ziet jou graag. 

Ik kan alweer niet wachten tot morgenvroeg. Ik kan alweer niet wachten tot Briektijd. De mooiste tijd van mijn leven: Briektijd.

Dikke zoen


Je mama 

Haai is mijn beste vriend.

Donderdag stond deze boodschap in het crècheboek toen Briek werd opgehaald. Ik kwam 's avonds thuis van mijn werk en na een dikke knuffel van zoonlief, duwde papa het boek onder mijn neus. Ongelooflijk schattig vond ik dat eerst. "Haai is mijn beste vriend." Poppetje, het lelijke scharminkel waar hij zo van houdt, heeft dus afgedaan in de crèche. Nu is het haai daar. En het is haai in badje. Thuis hebben we een hamerhaaitje voor in het bad. Van zodra zijn poepke het water raakt tot het moment dat we Briekje in de handdoek wikkelen, laat hij die hamerhaai niet los.

Best wel schattig dus, dat hij in de crèche ook een haai gevonden heeft om zijn vriendje te zijn. Al vind ik - nu, na een dagje of twee - de boodschap ook een beetje intriest. De nieuwe uks is immers een nieuwe crèche en er zijn nog niet zo heel veel kindjes. Briekje zit dus soms echt wel helemaal alleen daar. Op zich geen probleem, hoor. Hij krijgt vast de beste zorgen en de meeste aandacht :-)! Maar 't is toch ook wel een beetje zielig, vind ik. Als ik hem dan ga afzetten en hij zit daar zo helemaal alleen op die grote mat te koekeloeren. Dan breekt mijn moederhartje toch een klein beetje. Het is ook een grote open ruimte en dat vind ik goed. Geen benauwd gevoel, veel plaats. Maar een klein boeleke in een grote ruimte verdwijnt een beetje.

De reden waarom we Briek ook naar de crèche wilden sturen (het moest ook wel een beetje) is vooral omdat hij zo graag met andere kindjes samen is. Als de kindjes van mijn zusjes er zijn, dan is hij op en top vrolijk. Speeltjes uitdelen, aannemen, kusjes geven, ... eigenlijk gewoon in de belangstelling staan! Dan voelt hij zich de grote man. Hihi, heerlijk kereltje.

En nu, daar in de crèche, is haai zijn beste vriend. Misschien, een beetje, bij gebrek aan anderen? En volgende week -werd ons verteld- zal hij echt wel helemaal alleen zijn. Want al zijn kameraadjes zijn toevallig "allemaal" samen op vakantie! Arm dutske.

Dus: allemaal duimen omhoog dat lieve Briek snel heel veel vriendjes en vriendinnetjes krijgt. Ook al betekent dat dat de kans op ziek worden heel hard wordt vergroot. Toch is het voor dat manneke - denk ik - echt wel fijner om wat gezelschap te krijgen.

En daar kwam ie dan...

Lieve Briek


Hij is langs geweest, lief kereltje. Het mannetje met de hamer is aan de deur geweest en heeft ons na één ferme slag achtergelaten met pijn in de nek, laaghangende schouders en doffe ogen. Na acht maanden heeft hij zijn achterstand weggewerkt en vond hij dat het tijd was om eens orde op zaken te stellen. Deze periode kon niet zomaar aan ons voorbij gaan.

We hadden hem niet meer verwacht, eigenlijk. Alles ging goed, alles liep vlotjes. We hebben ons samen door allerlei huildagen, (spoed)operaties, strijden met eten en slapen, ... geworsteld en het ging beter. Wat waren wij goed in vechten en doorgaan.

En toch. Ho, halt! Stop. Hier zal niet verder gegaan worden. Eerst stilstaan en verwerken. Maar mama ging werken en papa ging al werken in ons nieuwe huis, dus moest de man met de hamer dringend tussenbeide komen. BAM. Eén slag.

En dat hij ons goed te pakken heeft, dat is zeker. Totaal tegen onze verwachtingen in bleek de man een serieuze moker bij te hebben. Elke dag zie ik papa zijn ogen een beetje doffer worden, hangen zijn schouders nog wat lager en lijkt hij meer en meer kwetsbaar. Tijdens je doopviering moest hij huilen. Hoor je dat? Papa! Onze sterke papa. Het is zwaar geweest. Mama heeft papa eens een brief geschreven. Ik denk dat dit stukje hier goed past:

Lieve Jorge, mijn mooie echtgenoot


Het loopt stroef de laatste tijd, he? Gelukkig kan ik zeggen dat ik wel een idee heb hoe dat komt.
Er is veel gebeurd hier in huis. Als ik naar je kijk zie ik niets meer van de Jorge die ik bijna 5 jaar geleden voor het eerst aarzelend zoende ergens op een verloren bankje in Turnhout. We keren terug naar onze plaats, nu, terug naar onze eerste liefde.

Je bent zo hard veranderd sinds Briek hier is. Die onbezorgdheid die je had, waar ik toen zo jaloers op was, daar is geen sprankeltje van over gebleven. Als ik naar je kijk zie ik één hoop zorgen rondlopen en hoor ik het molentje onder je hersenpan oververhit zoemen. Het houdt niet op bij je, nooit meer. Ik kan je geen ongelijk geven. Er is veel gebeurd. Een kind krijgen verandert je. Ik ben zelf niet meer de Riet die jij 5 jaar geleden voor het eerst hebt ontmoet. Verre van. Er zit een kindje in mijn hart en hoofd dat mijn hele ik beheerst. En dat is wat er met jou ook is gebeurd, ik weet het. Dat onze Briek (lees je dat? ONZE) een "specialleke" is doet er ook geen goed aan. Ik heb in deze zeven maanden nog nooit zoveel liefde, vreugde, angst en verdriet gehad.

Wat die éne hamerslag met ons heeft gedaan is onbeschrijfelijk. Plots voelen we ons niet meer dan "papa en mama". Het enige wat in ons hoofd zit zijn zware herinneringen, het enige wat in ons hart zit zijn angst en verdriet. We lijken enkel nog te kunnen praten over wat er met je gebeurd is en het lijkt ook alsof mensen alleen nog maar met ons willen praten over die tijd. Verder dan de "Hoe is het met Briek-vraag" komt het gesprek niet meer. Alles is ongemakkelijk. We zijn geen Jorge meer, we zijn geen Riet meer, we zijn geen extrudeur of leerkracht meer. We zijn papa. En mama. En niet zomaar papa en mama. We zijn papa en mama van dat kindje met een hazenlip. Niet van jou, Briek. Want jij bent ZO VEEL MEER dan dat kindje met een hazenlip. Maar dat ziet de wereld niet, dat zien enkel wij.

En nu staan wij hier. Kwetsbaar, bloot, met een loodzwaar verleden op onze rug. Wat is er zwaarder dan je eigen kind hebben zien lijden en niet hebben kunnen helpen? Geen wonder dat papa geen sterke beer meer is. Wat zou jij worden als elk vezeltje vreugde en hoop wordt verbrijzeld? Een hoopje mens. Papa is een hoopje. Maar! Papa is ons hoopje. En er is veel liefde hier! Lees maar:

Maar ik HOU VAN JOU. Lees je dat? Ik. hou. van. jou. Man! Nu ik dat zo typ, krijg ik de vlinders tot in mijn keel en mijn knieën. Lieve Jorge, dit komt goed. Dit moet goed komen. Er wacht ons een nieuwe toekomst. Ik kan mij niet voorstellen dat jij en ik niet meer jij en ik zouden zijn. Dat bestaat niet. Niet in mijn hoofd en (hopelijk) niet in het jouwe. Dat bestaat gewoon niet. In geen enkel boek, in geen enkele encyclopedie bestaat "jij en ik niet meer" niet. PUNT.

 Zie je? Er is liefde! En er is een nieuw huis. Voor ons is dit een nieuw begin, hopelijk. Dit moet een nieuw begin zijn. Want mama kan alleen maar huilen en papa is een hoopje.

Maar...

Er is altijd liefde. 


We zien je graag. Heel graag. Ons haasje.


Dikke zoen

papa en mama

Ps.: We moeten nog eens naar Brussel, naar de logopediste, jongen. Je verslikt je te vaak en je moet nu leren om ook stukjes te eten zonder te stikken en over te geven.

Enkele teksten uit de doopviering.

 Openingslied (schisislied - Krezip)

Er is iets waaraan ondanks alle verschillen
haast iedereen zich op zijn tijd wel eens stoort:
je uiterlijk dat je graag anders zou willen
hoewel dat natuurlijk gewoon bij je hoort.
Want de één heeft een wipneus de ander heeft sproeten
of knokkige knieën of heel grote voeten of vuurrooie haren
of overgewicht -
en ik heb een ander gezicht.

Ja ik heb een ander gezicht.

Want ik heb schisis, dat klinkt best wel deftig
maar wie zo geboren wordt merkt al heel gauw,
hoe lastig het zijn kan en soms ronduit heftig
met allerlei soorten van dokters in touw
om telkens opnieuw weer iets beter te maken:
je neus of je lippen, je tanden, je kaken
en allereerst moet dat gehemelte dicht.
Zo krijg je een ander gezicht

Zo krijg je een ander gezicht

Ik voel mij als zij me weer gaan opereren
soms net een soort puzzel met stukjes te kort
maar verder echt niks ik kan even goed leren
of goed in muziek zijn of goed zijn in sport.
Ik word net zo grappig of melig gevonden
als andere meiden met andere monden
dus wou ik maar zeggen en einde bericht:

Ik heb dus een ander gezicht

NOU EN

Ik heb dus een ander gezicht

Verwelkoming

Jorge en Riet:

Lieve Briek

Dappere ridder, strijder tegen draken van allerlei slag. Vandaag sta jij in de belangstelling, we zetten je in de bloemetjes, we vieren je, we sterken je, we dopen je. Vandaag is het de start van een nieuw begin. Vandaag willen wij - je ouders - je nogmaals tonen hoe graag we je zien, hoe welkom je bent bij ons.

Want welkom, dat ben je, mooie ridder. Het is voor jou niet gemakkelijk geweest de voorbije acht maanden. Om één of andere reden werd jij niet helemaal afgewerkt in mama’s buik. Er ontbraken enkele stukjes Briek en plots stonden wij voor de enorme taak om je in de grote buitenwereld nog netjes te voltooien. Voor ons was je er niet minder mooi door, weet je dat? Papa en mama waren in één oogopslag tot over onze oren verliefd op je. Liefde kreeg een nieuwe betekenis, geluk werd ons zomaar voor onze voeten gegooid. Enkel op te rapen en te koesteren. Jij maakt leven zoveel eenvoudiger, en toch zoveel betekenisvoller.

We hebben samen veel gehuild, kleine man. Jij, omdat je nieuwe leventje eigenlijk toch helemaal niet gemakkelijk was. Wij, omdat zo’n klein prutske al zo hard moest vechten. Maar je deed het! En hoe! Ik denk dat iedereen hier stomverbaasd is over de strijdlust en dapperheid die in dat kleine lijfje van je zit. Houden zo!

En vandaag gaan we vieren, gaan we jou vieren. We vieren je helemaal, van je teentjes tot je haartjes. Laten we je zo welkom heten, helemaal, met je schisis erbij. 

 

Slottekst

Joke:
Lieve Briek, lief klein pluisje

Je bent geboren op een woelig moment in mijn leven. Misschien maakt dat mijn band met jou zo intens. Misschien is het je ‘speciaal zijn’ dat mijn hart zo doet smelten wanneer ik je zie. Misschien is het omdat jij het kleine prutske van mijn kleinste zusje bent. Misschien… Maar de reden doet er eigenlijk niet toe. Het staat gewoon vast: jij hebt een deurtje in mijn hart geopend, net zoals al mijn andere neefjes en nichtjes. En achter dat deurtje zit een enorm groot warm hart vol genegenheid dat je koestert en liefheeft.
Zo uniek als je bent, zo enorm hoor je ook bij onze familie. Je bent een beetje speciaal en toch ben je ook gewoon helemaal net zoals die andere bende zotte spruiten. Ik kan al niet wachten tot het moment waarop ook jij ‘taka Loke’ naar me brult en nog meer schaterlacht dan je nu al doet.
Want gelukkig, dat ga je zeker worden. Daar zal ik zelfs persoonlijk toe bijdragen. Zoals ik al heel snel een lach om je oren kon toveren (gelukkig nergens camera’s in de buurt), zo hoop ik dit te kunnen blijven doen wanneer je later groot en sterk bent.
Vooruit Briek, een zetje, op, de wereld in. En met iedereen die over je waakt, kan dat enkel goed komen.

Briek @ Leuven, mama in het vangnet.

Papa en Briek zijn vandaag met tweetjes naar Leuven vertrokken omdat Briek morgen een spuitje in zijn littekentje krijgt en hiervoor eventjes moet slapen. Mama is thuis, omdat mama morgen terug moet gaan werken. Morgen is het de eerste dag in mijn nieuwe klas (Ik ben weer titularis.) en dus is het tijd om voor mijn 23 nieuwe kinderen te zorgen. Gelukkig weet ik dat Briek in héél goede handen is, daar bij papa in Leuven. Maar toch. Kon ik nu kiezen tussen school of zoon, ik kies voor mijn zoon. Zoals altijd, natuurlijk. De evidentie!

Nu goed, het is nu zo. Ik kan niet kiezen. En dus zit ik hier alleen. Dat geeft mij nu de tijd om even een bijzonder belangrijk blogbericht te schrijven. Laat mij beginnen met iedereen te vertellen dat er een evenement wordt georganiseerd voor onze zoon.

                                        BRIEKFEST

Het is (en ik citeer): 

...een halve dag vol live muziek en animatie. Met veel verschillende dingen. Dit varieert van een muziekoptreden tot een dichter of stand-up comedian, allerhande podiumbeesten en amusement gegarandeerd. De opbrengst van dit minifestival gaat volledig naar de ouders van Briek om de ingrepen te kunnen bekostigen.

Dit evenement wordt georganiseerd door enkele fantastische mensen van Akabe. Akabe is een scouts voor kinderen met een beperking (of zonder) en het is de plaats waar Jorge en ik elkaar hebben leren kennen. Toeval wil dat we ook zelf voor een klein Akabeertje gezorgd hebben... . We hebben allebei heel erg genoten van onze scoutsjaren, we zijn supertrots op onze totems (Schrijverken en Sifaka) en we hebben goeie vrienden gemaakt in die scouts.

Dat wij ook hen genegen zijn, dat kan ik nu alleen maar geloven. Ik denk dat vele onder hen wat aangedaan waren na de geboorte van onze Briek. En toen moest het hele hersenbloedingverhaal nog komen. En plots kregen wij de vraag of er een benefiet mocht georganiseerd worden voor onze zoon. Toegegeven, in het begin had ik het een beetje moeilijk met het concept "benefiet". In mijn hoofd zit: zo ziek is Briek niet. En Briek is echt zo ziek niet meer, maar Briek is wel heel ziek geweest.
Bovendien maakt het niet uit hoe "ziek" iemand is of om die persoon te helpen. Feit is dat zij - die vrienden - en alle andere mensen die ons een warm hart toedragen, ons helpen, ons steunen, ons lieve berichtjes sturen, ... dat zij diegene zijn die ons altijd op de voet hebben gehouden.

Ik kan niet in woorden uitschrijven hoe moe deze hele periode mij heeft gemaakt, ik kan niet in woorden uitschrijven hoeveel angst ik heb gehad en ik kan niet in woorden uitschrijven hoeveel verdriet ik heb gehad. Maar ik heb een vangnet. En feit is, dan val je altijd zacht. Hoe hoog je ook vertrekt, hoe diep je put ook is, .. dan val je altijd zacht.

Ik weet ook niet hoe ik hen kan bedanken. Omdat het allemaal nog niet afrgelopen is en omdat ik hoop/wil/verlang/wens dat dat vangnet nog lang blijft bestaan. Maar ik wil wel dat iedereen weet dat wij ons vangnet heel erg nodig hadden, nodig hebben en heel heel graag hebben.

Voila, ondertussen heb ik vernomen dat mijn twee ventjes het wel naar hun zin hebben gehad in het ziekenhuis. Briek is volop zijn vaardigheden aan het bijschaven geweest en trekt zich recht aan de spijlen van het ziekenhuisbed. En nu ligt hij - tegen mijn verwachtingen in - al lekker te ronken! Hupla, Mama schuift de vermoeidheid aan de kant, waar liefde is is geen plaats voor vermoeidheid.

Ik heb gesproken!