Briekolage

Wat gaat het goed met onze ridder! Hij is vrolijk, spettert, speelt, zingt en danst zichzelf de dag door. Met zijn vriendinnetje Laurien heeft hij altijd heel veel pret op de crèche en als papa en mama met hem door de kamer dansen op de tonen van Kapitein Winokio, dan zie je dat hij echt gelukkig is. Wat gaat het ongelooflijk goed!

Sinds kort vind ik dat zijn ontwikkeling ongelooflijk snel gaat. Zo zaten papa, mama en Briek onlangs samen aan de tafel. Papa was een balletje naar mama aan het rollen. Briek vond dat heel erg grappig en was heel geconcentreerd aan het kijken. Toen mama het balletje naar hem rolde, rolde hij het terug naar papa. Zo knap! Dit was, denk ik, de eerste keer dat ik hem echt heel bewust een spel heb zien spelen. En deugd dat hij ervan had! Sindsdien probeer ik hem nog meer bij alles te betrekken. Als hij in badje gaat, dan moet hij al het speelgoed opruimen voor we hem afdrogen. Dat komt erop neer dat ik al het speelgoed in het badmandje doe en Briek heel veel aanspoor. Maar de laatste dagen steekt hij ook speelgoed in het mandje. En ik maar kirren als een klein kind, zo gelukkig. Want wat doe hij het toch zo goed!

Hij begint ook meer en meer te genieten van stukjes eten. Als hij een stukje brood krijgt (halve vingertop) dan glundert hij zo hard. Ongelooflijk schattig om te zien. Ik probeer dit nu stilaan wat uit te breiden, grotere stukjes aanbieden of eens een klein stukje fruit/groente. Als we dus genoeg moeite doen en hem genoeg tijd geven, komt dit later ook wel allemaal op zijn pootjes terecht.

Voorlopig juich ik elke ontwikkeling heel heel heel erg toe. Alles wat hij voor januari nog geleerd heeft, is meegenomen. Want zo'n operatie betekent toch opnieuw een stapje terug nemen. Daar is geen ontkennen en ontkomen aan.

Maar mama wil daar niet aan denken, want de laatste tijd heb ik last van allerlei doembeelden die me achtervolgen. Ik moet voortdurend denken aan die nacht na zijn spoedoperatie na die hersenbloeding. Hoe hij daar lag, lijkbleek, en hoe de verpleegster aan me vraagt of hij er altijd zo uitziet. En dan ik die voel dat er iets heel erg mis is, maar alleen maar kan zeggen:"Mag ik aub naar buiten?" En dan plots het alarm, iemand die heel erg luid een verpleegster roept, ik en Jorge die buiten geduwd worden, de beademingsballon die ik nog net zie verschijnen. Mijn god. Ik mag aan zo'n dingen niet denken, maar het is niet eenvoudig om de beelden buiten te houden. Echt.

Nu goed. Lees! Wat gaat het goed met onze ridder! Laat mij dat herhalen tot in de oneindigheid. Dat we gelukkig zijn en dat het goed gaat. Nu! Wat gaat het goed met onze ridder! Hoera! Laat mij het herhalen tot in de oneindigheid.
Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder!......................

En om dan toch te blijven lachen, wil ik ook hier volgende "anekdote" posten:

 - Gesprekje tussen papa en mama: "Onze Briek zijn beroep ligt later al vast, he."
"Ahja?"
"Bouwbedrijf Briekolage."
"Ahja, voor gevelrenovatie."
 
Hihihi

Vaarwel bompa!

Dag bompa.

Op de dag dat ik 10 maanden ben geworden ben jij heen gegaan van ons.
Een week geleden ben ik nog met je op de foto geweest. Oma was gelukkig dat we die nog hebben mogen/kunnen nemen. De bomma vroeg ons om zeker nog eens langs te komen binnenkort. Jammer genoeg is dit niet meer tijdig gelukt.

Bompa, later ga ik aan mama en papa vragen stellen over jou. Dan ga ik je leren kennen en ga ik leren dat je veel hebt meegemaakt. Je hebt de laatste jaren van je leven hard gevochten tegen de kanker in lichaam. Je hebt je strijd waardig gestreden.

We zien elkaar later weer. Rust nu maar!

 

Ik ga je niet vergeten, mama en papa ook niet.

Tot ooit bompa.

BRIEK

Genieten bovenal!

Dag zoon.

Vandaag nog 2 maanden en het is zover, een volgende grote stap in je nog zo jonge leventje.
Slechts 3 dagen voor je eerste verjaardag moet je een grote ingreep ondergaan. Je zachte gehemelte zal vorm krijgen, een huig gecreëerd. Hopelijk is dit de laatste echte ingreep in lange tijd.

En net vandaag is één van de belangrijkste nieuwsitems, een kindje dat tijdens een routineoperatie in coma geraakt. Een 'foutje' bij het ontwaken uit de narcose zo blijkt. Het maakt ons toch een beetje ongerust, ook al ben je al zo vaak onder narcose geweest.
Natuurlijk is die ongerustheid niet nodig,maar ergens zal het in ons hoofd sluipen als we je achter laten in O.K.. We herinneren ons nog die nacht na je eerste (spoed)operatie, de E.R. scene...

Na deze ingreep gaan we nog eens leren eten hé jongen. Net nu we aan het opbouwen zijn naar het eten van 'brokjes' gaan we na je operatie terug over op vloeibaar voedsel en dit minstens 4 weken lang. Wie weet eet je nadien wel sneller brokjes van voordien. Misschien stik je er zelfs niet meer in.

Maar nu gaan we eerst nog genieten van jou. Jij die sinds kort het huis doorkruipt, zoals een hondje achter onze voeten aan. Schreeuwen omdat je ons niet meer ziet en je denkt dat we je achter hebben gelaten. Knuffels en (kletsnatte) kusjes komen geven. Je bent goed bezig moeten we zeggen.

Je gaat je eerste Sinterklaas, eerste Kerst en eerste nieuwjaar meemaken binnenkort. Niet dat je er veel van gaat merken, voor jou zal het een dag als een ander zijn. Voor ons zal het zoveel leuker zijn, onze eerste Sinterklaas, Kerst en nieuwjaar met een zoontje. Wij genieten van jou, genieten van de tijd dat het zo vlot loopt met je. Vereerd zijn als mensen zeggen hoe lief,braaf,mooi,... je bent.

Mama ziet je graag, ik zie je graag.
En samen met ons nog een hoop mensen!

Tot snel jongen!


Papa.

Niet stikken!

Mannekes, mannekes, mannekes. Wat een week hebben we nu weer achter de rug. Eerlijk waar, ik heb een paar keer gedacht dat het de laatste momenten van onze Briek waren! En dat heeft natuurlijk allemaal te maken met zijn schisis!

Briek heeft - dat weten jullie al uit vorige blogs - toch wat problemen met slikken. Vooral brokjes of hardere stukjes krijgt hij moeilijker weg. Het is algemeen zo dat kindjes met open gehemelte zich veel vaker verslikken. Onze Briek is kampioen! We dikken zijn drinken al in (dik water, iets heel erg vreemd) zodat het water niet meteen in zijn keel glijdt en dat helpt.

Maar dan heb je stukjes brood. Toen ik Briek de eerste keer stukjes brood gaf, zat hij plots (na een stukje of drie) te stikken. Gelukkig herpakte hij zich zelf na een tijdje en gaf hij alles over, zodat de brokjes loskwamen.

En dan heb je braaksel. Vrijdag voelde hij zich niet zo goed na een dagje crèche. Hij wil niet goed slapen daar en dan is hij op het einde van de week echt doodmoe. Vrijdag was het de topdag van de vermoeidheid. Wenen wenen wenen wenen, koorts en overgeven. En dat is een probleem. Zijn pap was ingedikt met koekjesmeel (hij drinkt niet uit een papfles). En toen hij moest overgeven, zat dat plots allemaal vast in zijn keeltje. Hij heeft geen gehemelte, ook geen zacht gehemelte, geen huig, ... . Hij kreeg het zelf niet meer weg. Ik zag hem daar plots zitten stikken. Jorge zei: "Laat hem heel even doen..." Maar toen dat niet hielp zat er niets anders op dan hem ondersteboven boven de wasbak te houden en te kloppen op zijn rug. Papa was de held! Mama haar knieën waren ondertussen gelatinepudding. Na dat euveltje was Briek natuurlijk in alle staten.

Tot slot heb ik het nog niet gehad over karton! Briek had zonder dat ik het gezien had een doosje van een tube zalf kunnen bemachtigen. Het volgende moment dat ik naar hem kijk zie ik een stuk karton verdwijnen in zijn mondje. "Dankzij" dat gigantische gat in zijn mond schoof dat natuurlijk meteen achteraan in zijn mond, richting keeltje. Mama kon er niet meer aan en Briek kon niet meer ademen. Het volgende moment was pure horror. Briek keek mij in doodangst aan, mama  keek hem met een ongelooflijke huivering aan en ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Ik dacht alleen: "Het is gedaan."

En dan plots doet Briek een cool moveke met zijn tong waardoor het stukje naar voor schuift. Ik pak het snel ik kan uit zijn mondje en dans daarna als een gek met meneertje door de kamer. Hij vond dat verschrikkelijk. Maar ik kon mijn opluchting op geen andere manier uiten. Man! Een dag later was ik er nog niet goed van.

En dat is het lot van een schisiskindje, denk ik dan. En mama en papa moeten HEEL erg opletten dus. Alles uit de mond en hopen dat die kleine bengel niet al te veel moet braken. Tenminste, nog 2 maanden lang. Hopelijk is daarna alles beter!