Beste Briekel
Flinke, stoere, zoon
Grote jongen
Dartel wevertje van me
Fioew, het loopt wat moeilijk de laatste tijd, he? Ik weet niet of je er eigenlijk zelf veel van merkt, maar de snaren staan blijkbaar wat gespannen bij iedereen. Alleen ons Tjeutje is een klein, vrolijk en fladderend mannetje dat onbezorgd de dagen door speelt, slaapt en eet.
Wat jou betreft... Jij zit duidelijk hélemaal in de peuterpuberteit. Je test ons langs alle kanten! Zo kan je 's avonds wanneer je scheurt van de honger én je lievingskostje spaghetti op de tafel staat toch beslissen om halsstarrig te weigeren te komen eten. Gewoon om eens te proberen, denken we. Of dan beslis je dat je toch nog liever in het zwembad blijft, en brul je de hele buurt bijeen als je in de auto moet. (Jaaaa, ook wij hebben een peuter die heel soms in de winkel in het gangpad gaat liggen huilen.) Gelukkig kunnen we je nog voldoende in het gareeltje houden als we een keertje dreigen met de hoek.
Gelukkig ben je hiernaast echter ook een fantastisch lieve kerel. Je vraagt altijd heel lief 'Mama, kun jij mij helpen?' als je wil dat ik met je mee kom spelen (Al hebben we onlangs wel ontdekt dat dit ook wel van persoon tot persoon afhangt.), je zegt bijna altijd alsjeblief en dankjewel -ECHT waar en ik kan je ook nog heel gemakkelijk 'lieve mama' laten zeggen als je iets wil gedaan krijgen van me.
Onlangs waren we met zijn viertjes en mijn petekindje Cas een wandeling gaan maken op de kabouterberg. Je vond het erg moeilijk stappen op al die trappen en met al die wortels en dat vond mama ook. Ik droeg ons Tjeutje op mijn buik in een draagzak en daardoor kon ik niet goed naar de grond kijken en stapte ik dus heel wat trager. Dat had je meteen door en je heel regelmatig stopte je even, draaide je om en vroeg "Gaat het, mama?" Kijk, dat is nu zo typerend voor jou. Je bent zo zorgzaam. Zelfs gewoon door de dag, in het midden van je spel kan je me vragen of alles goed gaat met mij. "Is alles goed, mama?" Ik smelt keer op keer.
Papa en ik hebben je trouwens getotemd! ;-) Onderaan dit blogje kan je je totem ontdekken.
Weet je, Briekel, jij bent zo gemakkelijk om van te houden. Hoe je 's avonds je kleine armpjes rond mijn nek gooit als je in bedje ligt en wel zes keer om nog een laatste knuffel vraagt. Of hoe je met je handjes mijn hoofd vastneemt en kordaat een zoen op mijn mond plant. Ik hou ervan hoe je 's morgens op me roept, ik hou ervan hoe je me vraagt of je een beetje tv mag kijken, ik zie je graag als je kordaat voorover buigt zodat ik je poepje kan afkuisen, ik zie je graag als je kangoeroetje speelt, ik hou ervan als je "heel zeker" (je stopwoordje) zegt wel 1000x per dag, ik hou van je als je flink je gehemelteplaatje laat indoen, ik hou van je als je zegt "dat jij die zak aardappelen wel zal dragen", ik zie je graag als "kom maar, mamaatje, kom maar mee" zegt, ik zie je graag wanneer je boterhammen eet, wanneer je huilt, wanneer je plast, loopt, rent, zingt (Wat kan jij goed zingen!), speelt met Tjeutje of met papa, ik zie je graag als je bebbeltje geen 5 seconden stil staat op een hele dag... . Ik zie je altijd graag. Mijn hemel, wat ben jij gemakkelijk om van te houden. Net zoals je broertje.. die is helemaal anders dan jij, maar even gemakkelijk om van te houden.
En toch ben ik niet altijd supermama nummer 1, he. Elke ochtend zie ik in je ogen dat jij dat wel vindt, maar ik krijg het toch niet waargemaakt. Ondertussen ben ik nu sinds oktober thuis, zo'n 9 maanden en dat begint te wegen. Versta me niet verkeerd, liefje, ik ben heel graag bij jou. Maar ik ben ook meer dan 'mamaatje'. En dat beetje meer ben ik nu al lang niet meer geweest. Ik offer me met plezier nog elke dag voor jullie op, zelfs nog 9 jaar als het moet, maar toch merk ik dat het stroef loopt. Ik zit sneller op mijn paard, ik verlies mijn vreugde een beetje. Sinds kort zit ik niet meer zorgeloos en kinderlijk met jou op de mat om van allerlei potjes en pannetjes een boerderij of een dierentuin te knutselen, sinds kort wil ik eerst mijn afwas doen voor ik met jou een boekje lees (Echt waar? Schrijf ik dit nu echt?), sinds kort wil ik zo graag nog eens een boek lezen... En dan voel ik dat ik korter word, dat ik minder van je verdraag... en dat je dat niet altijd begrijpt. Je vraagt me dan vaak 'Wat is er mama? Wat doe je, mama?'...Hmm, is dat niet wat pijnlijk?
Maar nog eventjes, ridder, nog eventjes en ik ga terug werken. Jij naar school, ik naar school en de momenten dat we samen thuis zijn worden gewoon één groot feest.
Maar laat er geen twijfel over bestaan... de liefde voor jou in mijn borstkas is onnoemelijk groot. Ik krijg het moeilijk uitgelegd, Briekel, maar het is zoiets als dit.
Telkens ik naar je kijk, voel ik de gloed in mijn ogen warmer worden, alsof mijn blik je kan strelen en automatisch zachter wordt speciaal voor je. Als ik aan je denk, krimpt mijn buik een beetje samen en trekt mijn gezicht in een glimlach. De huid van mijn vingers verandert in zachte wollen watjes zodat ik je liever kan strelen. Mijn hart zwelt van trots en liefde tot ik de ribben van mijn borstkas tegen mijn huid voel drukken. Jij en je broertje... jullie zijn nu echt de enige die ik in een doosje in mijn hart wil bewaren voor altijd. Jammer dat ik jullie niet daar kan meedragen zodat jullie altijd veilig zijn.
De liefde voor een kind... het is iets heel speciaal. Ik hoop, lieve Briek, dat jij dat later zelf ook kan ervaren.
Zing je morgen nog eens een liedje voor je mamaatje?
Lof joe.
Je mama
Flinke, stoere, zoon
Grote jongen
Dartel wevertje van me
Fioew, het loopt wat moeilijk de laatste tijd, he? Ik weet niet of je er eigenlijk zelf veel van merkt, maar de snaren staan blijkbaar wat gespannen bij iedereen. Alleen ons Tjeutje is een klein, vrolijk en fladderend mannetje dat onbezorgd de dagen door speelt, slaapt en eet.
Wat jou betreft... Jij zit duidelijk hélemaal in de peuterpuberteit. Je test ons langs alle kanten! Zo kan je 's avonds wanneer je scheurt van de honger én je lievingskostje spaghetti op de tafel staat toch beslissen om halsstarrig te weigeren te komen eten. Gewoon om eens te proberen, denken we. Of dan beslis je dat je toch nog liever in het zwembad blijft, en brul je de hele buurt bijeen als je in de auto moet. (Jaaaa, ook wij hebben een peuter die heel soms in de winkel in het gangpad gaat liggen huilen.) Gelukkig kunnen we je nog voldoende in het gareeltje houden als we een keertje dreigen met de hoek.
Gelukkig ben je hiernaast echter ook een fantastisch lieve kerel. Je vraagt altijd heel lief 'Mama, kun jij mij helpen?' als je wil dat ik met je mee kom spelen (Al hebben we onlangs wel ontdekt dat dit ook wel van persoon tot persoon afhangt.), je zegt bijna altijd alsjeblief en dankjewel -ECHT waar en ik kan je ook nog heel gemakkelijk 'lieve mama' laten zeggen als je iets wil gedaan krijgen van me.
Onlangs waren we met zijn viertjes en mijn petekindje Cas een wandeling gaan maken op de kabouterberg. Je vond het erg moeilijk stappen op al die trappen en met al die wortels en dat vond mama ook. Ik droeg ons Tjeutje op mijn buik in een draagzak en daardoor kon ik niet goed naar de grond kijken en stapte ik dus heel wat trager. Dat had je meteen door en je heel regelmatig stopte je even, draaide je om en vroeg "Gaat het, mama?" Kijk, dat is nu zo typerend voor jou. Je bent zo zorgzaam. Zelfs gewoon door de dag, in het midden van je spel kan je me vragen of alles goed gaat met mij. "Is alles goed, mama?" Ik smelt keer op keer.
Papa en ik hebben je trouwens getotemd! ;-) Onderaan dit blogje kan je je totem ontdekken.
Weet je, Briekel, jij bent zo gemakkelijk om van te houden. Hoe je 's avonds je kleine armpjes rond mijn nek gooit als je in bedje ligt en wel zes keer om nog een laatste knuffel vraagt. Of hoe je met je handjes mijn hoofd vastneemt en kordaat een zoen op mijn mond plant. Ik hou ervan hoe je 's morgens op me roept, ik hou ervan hoe je me vraagt of je een beetje tv mag kijken, ik zie je graag als je kordaat voorover buigt zodat ik je poepje kan afkuisen, ik zie je graag als je kangoeroetje speelt, ik hou ervan als je "heel zeker" (je stopwoordje) zegt wel 1000x per dag, ik hou van je als je flink je gehemelteplaatje laat indoen, ik hou van je als je zegt "dat jij die zak aardappelen wel zal dragen", ik zie je graag als "kom maar, mamaatje, kom maar mee" zegt, ik zie je graag wanneer je boterhammen eet, wanneer je huilt, wanneer je plast, loopt, rent, zingt (Wat kan jij goed zingen!), speelt met Tjeutje of met papa, ik zie je graag als je bebbeltje geen 5 seconden stil staat op een hele dag... . Ik zie je altijd graag. Mijn hemel, wat ben jij gemakkelijk om van te houden. Net zoals je broertje.. die is helemaal anders dan jij, maar even gemakkelijk om van te houden.
En toch ben ik niet altijd supermama nummer 1, he. Elke ochtend zie ik in je ogen dat jij dat wel vindt, maar ik krijg het toch niet waargemaakt. Ondertussen ben ik nu sinds oktober thuis, zo'n 9 maanden en dat begint te wegen. Versta me niet verkeerd, liefje, ik ben heel graag bij jou. Maar ik ben ook meer dan 'mamaatje'. En dat beetje meer ben ik nu al lang niet meer geweest. Ik offer me met plezier nog elke dag voor jullie op, zelfs nog 9 jaar als het moet, maar toch merk ik dat het stroef loopt. Ik zit sneller op mijn paard, ik verlies mijn vreugde een beetje. Sinds kort zit ik niet meer zorgeloos en kinderlijk met jou op de mat om van allerlei potjes en pannetjes een boerderij of een dierentuin te knutselen, sinds kort wil ik eerst mijn afwas doen voor ik met jou een boekje lees (Echt waar? Schrijf ik dit nu echt?), sinds kort wil ik zo graag nog eens een boek lezen... En dan voel ik dat ik korter word, dat ik minder van je verdraag... en dat je dat niet altijd begrijpt. Je vraagt me dan vaak 'Wat is er mama? Wat doe je, mama?'...Hmm, is dat niet wat pijnlijk?
Maar nog eventjes, ridder, nog eventjes en ik ga terug werken. Jij naar school, ik naar school en de momenten dat we samen thuis zijn worden gewoon één groot feest.
Maar laat er geen twijfel over bestaan... de liefde voor jou in mijn borstkas is onnoemelijk groot. Ik krijg het moeilijk uitgelegd, Briekel, maar het is zoiets als dit.
Telkens ik naar je kijk, voel ik de gloed in mijn ogen warmer worden, alsof mijn blik je kan strelen en automatisch zachter wordt speciaal voor je. Als ik aan je denk, krimpt mijn buik een beetje samen en trekt mijn gezicht in een glimlach. De huid van mijn vingers verandert in zachte wollen watjes zodat ik je liever kan strelen. Mijn hart zwelt van trots en liefde tot ik de ribben van mijn borstkas tegen mijn huid voel drukken. Jij en je broertje... jullie zijn nu echt de enige die ik in een doosje in mijn hart wil bewaren voor altijd. Jammer dat ik jullie niet daar kan meedragen zodat jullie altijd veilig zijn.
De liefde voor een kind... het is iets heel speciaal. Ik hoop, lieve Briek, dat jij dat later zelf ook kan ervaren.
Zing je morgen nog eens een liedje voor je mamaatje?
Lof joe.
Je mama
Wevertje
Deze vogels leven in grote groepen en zijn vooral bekend om de speciale manier waarop ze hun nest zorgvuldig uitbouwen. Soms vind je wel honderd nesten in één boom. Het Wevertje pronkt graag met zijn prestaties en blijft altijd bezig met de bouw van nieuwe nesten. Deze slimme en scherpzinnige vogel gebruikt sterkere en grotere dieren voor zijn eigen bescherming. In hun groepen is er geen leider. Het Wevertje is altijd aan het kwetteren.
