Briekolage

Wat gaat het goed met onze ridder! Hij is vrolijk, spettert, speelt, zingt en danst zichzelf de dag door. Met zijn vriendinnetje Laurien heeft hij altijd heel veel pret op de crèche en als papa en mama met hem door de kamer dansen op de tonen van Kapitein Winokio, dan zie je dat hij echt gelukkig is. Wat gaat het ongelooflijk goed!

Sinds kort vind ik dat zijn ontwikkeling ongelooflijk snel gaat. Zo zaten papa, mama en Briek onlangs samen aan de tafel. Papa was een balletje naar mama aan het rollen. Briek vond dat heel erg grappig en was heel geconcentreerd aan het kijken. Toen mama het balletje naar hem rolde, rolde hij het terug naar papa. Zo knap! Dit was, denk ik, de eerste keer dat ik hem echt heel bewust een spel heb zien spelen. En deugd dat hij ervan had! Sindsdien probeer ik hem nog meer bij alles te betrekken. Als hij in badje gaat, dan moet hij al het speelgoed opruimen voor we hem afdrogen. Dat komt erop neer dat ik al het speelgoed in het badmandje doe en Briek heel veel aanspoor. Maar de laatste dagen steekt hij ook speelgoed in het mandje. En ik maar kirren als een klein kind, zo gelukkig. Want wat doe hij het toch zo goed!

Hij begint ook meer en meer te genieten van stukjes eten. Als hij een stukje brood krijgt (halve vingertop) dan glundert hij zo hard. Ongelooflijk schattig om te zien. Ik probeer dit nu stilaan wat uit te breiden, grotere stukjes aanbieden of eens een klein stukje fruit/groente. Als we dus genoeg moeite doen en hem genoeg tijd geven, komt dit later ook wel allemaal op zijn pootjes terecht.

Voorlopig juich ik elke ontwikkeling heel heel heel erg toe. Alles wat hij voor januari nog geleerd heeft, is meegenomen. Want zo'n operatie betekent toch opnieuw een stapje terug nemen. Daar is geen ontkennen en ontkomen aan.

Maar mama wil daar niet aan denken, want de laatste tijd heb ik last van allerlei doembeelden die me achtervolgen. Ik moet voortdurend denken aan die nacht na zijn spoedoperatie na die hersenbloeding. Hoe hij daar lag, lijkbleek, en hoe de verpleegster aan me vraagt of hij er altijd zo uitziet. En dan ik die voel dat er iets heel erg mis is, maar alleen maar kan zeggen:"Mag ik aub naar buiten?" En dan plots het alarm, iemand die heel erg luid een verpleegster roept, ik en Jorge die buiten geduwd worden, de beademingsballon die ik nog net zie verschijnen. Mijn god. Ik mag aan zo'n dingen niet denken, maar het is niet eenvoudig om de beelden buiten te houden. Echt.

Nu goed. Lees! Wat gaat het goed met onze ridder! Laat mij dat herhalen tot in de oneindigheid. Dat we gelukkig zijn en dat het goed gaat. Nu! Wat gaat het goed met onze ridder! Hoera! Laat mij het herhalen tot in de oneindigheid.
Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder! Wat gaat het goed met onze ridder!......................

En om dan toch te blijven lachen, wil ik ook hier volgende "anekdote" posten:

 - Gesprekje tussen papa en mama: "Onze Briek zijn beroep ligt later al vast, he."
"Ahja?"
"Bouwbedrijf Briekolage."
"Ahja, voor gevelrenovatie."
 
Hihihi