Lieve Briek
Het is nu twee dagen geleden dat we verhuisd zijn. Je slaapt voor de tweede nacht in je nieuwe kamertje vandaag. We zijn aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Voor jou liep die overgang niet zo heel vlotjes, he. Je had het best naar je zin op het einde van het vorige hoofdstuk, de setting mocht voor jou wel blijven zoals ze was.
Maar voor mama en papa is die verhuis heel goed. Misschien is dit de moment om de bladzijdes die geschreven zijn niet meer opnieuw te lezen. We kennen ze ondertussen uit ons hoofd en sommige woorden zijn heel moeilijk om te lezen. Gedane zaken nemen geen keer, maar wat voorbij is, moet ook netjes achter ons blijven.
Je zal wel gelukkig worden hier in onze nieuwe thuis. Daarstraks zag ik het aan je, dat je gelukkig bent. Je werd door papa en mama geknuffeld en gekust en ik keek in je ogen en ik zag het. Geluk. En dan nog onvoorwaardelijk. Ik weet het heel zeker. Je kan het me wel niet zelf vertellen - daar ben je nog wat klein voor - maar ik zag het gewoon. Het straalde uit heel je lijfje, ik proefde het op je zachte wangetjes. En ik voel het nog. Wanneer jij je handje op mijn been legt en zachtjes met je vingertjes aan de stof van mijn broek voelt of wanneer je bijna uit mijn armen springt van enthousiasme als je je poppetje ziet... Ja, ik weet het écht heel zeker: Jij bent gelukkig!
Heerlijk vind ik dat. Heerlijk vind ik jou. Jij bent een ongelooflijk pittig ding, weet je dat? Je zit de hele dag te huppen op je poep, je probeert voortdurend te kruipen (lukt je nog niet), je kijkt naar alles en iedereen, je wil dansen met mama, en je zit -letterlijk- geen tien seconden stil. Heel vermoeiend, maar ook heel leuk. Je eten hangt altijd overal, behalve in je mondje. Je doet wel mooi je mondje open, maar als mama er dan een lepeltje wil insteken zie je plots iets en draai je snel je hoofd om. Ik kan al niet meer bijhouden hoeveel lepels groentepap je in je ogen of tegen je voorhoofd hebt gekregen. Maar jij kan er allemaal best wel om lachen. Kanjer!
En dat na alles wat we hebben meegemaakt. Ergens - heel erg in de verte - zie ik al opnieuw een donker wolkje hangen. 't Is nog een heel kleintje en het heet "9 januari". Maar ik doe alle moeite van de wereld om hier nog niet aan te denken en alleen maar te genieten van jou.
Ik mis je ONGELOOFLIJK hard nu ik terug gaan werken ben. Ik werk graag, maar ik loop hele dagen met een vuist rond mijn hart. Ik ben nog maar net de deur uit of ik kijk al uit naar het moment dat ik terug thuis kom bij jou. Je achterlaten op de crèche vind ik nog altijd heel erg vervelend. (Ook al heb jij het daar echt wel fijn.) Ik schreef onlangs dat ik mezelf een beetje verloren ben. Dat is ook zo, denk ik, maar misschien is dat helemaal niet zo erg. Misschien is dat wel normaal, ook. Dat je een stukje van jezelf verliest in je kind. Misschien. Misschien is mijn toekomst wel bij jou, maar hoe moet dat dan later. Ik merk nu al dat een kindje hebben samen te vatten is in loslaten. Ik heb je al zo vaak moeten loslaten. Hoe moet dat dan later, ja? Als ik je helemaal heb laten gaan... Neem je dat stukje van mij met je mee? Misschien en vooral heel zeker wil ik nu alleen maar mama zijn.
En later als je groot bent, Briek, ga ik je voortdurend vertellen hoe graag iedereen jou zag/ziet. Ze organiseren een festival voor jou, ze ontwerpen T-shirts voor jou, ze sponsoren jou, ... . Kijk, iedereen ziet jou graag.
Ik kan alweer niet wachten tot morgenvroeg. Ik kan alweer niet wachten tot Briektijd. De mooiste tijd van mijn leven: Briektijd.
Dikke zoen
Je mama
Het is nu twee dagen geleden dat we verhuisd zijn. Je slaapt voor de tweede nacht in je nieuwe kamertje vandaag. We zijn aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Voor jou liep die overgang niet zo heel vlotjes, he. Je had het best naar je zin op het einde van het vorige hoofdstuk, de setting mocht voor jou wel blijven zoals ze was.
Maar voor mama en papa is die verhuis heel goed. Misschien is dit de moment om de bladzijdes die geschreven zijn niet meer opnieuw te lezen. We kennen ze ondertussen uit ons hoofd en sommige woorden zijn heel moeilijk om te lezen. Gedane zaken nemen geen keer, maar wat voorbij is, moet ook netjes achter ons blijven.
Je zal wel gelukkig worden hier in onze nieuwe thuis. Daarstraks zag ik het aan je, dat je gelukkig bent. Je werd door papa en mama geknuffeld en gekust en ik keek in je ogen en ik zag het. Geluk. En dan nog onvoorwaardelijk. Ik weet het heel zeker. Je kan het me wel niet zelf vertellen - daar ben je nog wat klein voor - maar ik zag het gewoon. Het straalde uit heel je lijfje, ik proefde het op je zachte wangetjes. En ik voel het nog. Wanneer jij je handje op mijn been legt en zachtjes met je vingertjes aan de stof van mijn broek voelt of wanneer je bijna uit mijn armen springt van enthousiasme als je je poppetje ziet... Ja, ik weet het écht heel zeker: Jij bent gelukkig!
Heerlijk vind ik dat. Heerlijk vind ik jou. Jij bent een ongelooflijk pittig ding, weet je dat? Je zit de hele dag te huppen op je poep, je probeert voortdurend te kruipen (lukt je nog niet), je kijkt naar alles en iedereen, je wil dansen met mama, en je zit -letterlijk- geen tien seconden stil. Heel vermoeiend, maar ook heel leuk. Je eten hangt altijd overal, behalve in je mondje. Je doet wel mooi je mondje open, maar als mama er dan een lepeltje wil insteken zie je plots iets en draai je snel je hoofd om. Ik kan al niet meer bijhouden hoeveel lepels groentepap je in je ogen of tegen je voorhoofd hebt gekregen. Maar jij kan er allemaal best wel om lachen. Kanjer!
En dat na alles wat we hebben meegemaakt. Ergens - heel erg in de verte - zie ik al opnieuw een donker wolkje hangen. 't Is nog een heel kleintje en het heet "9 januari". Maar ik doe alle moeite van de wereld om hier nog niet aan te denken en alleen maar te genieten van jou.
Ik mis je ONGELOOFLIJK hard nu ik terug gaan werken ben. Ik werk graag, maar ik loop hele dagen met een vuist rond mijn hart. Ik ben nog maar net de deur uit of ik kijk al uit naar het moment dat ik terug thuis kom bij jou. Je achterlaten op de crèche vind ik nog altijd heel erg vervelend. (Ook al heb jij het daar echt wel fijn.) Ik schreef onlangs dat ik mezelf een beetje verloren ben. Dat is ook zo, denk ik, maar misschien is dat helemaal niet zo erg. Misschien is dat wel normaal, ook. Dat je een stukje van jezelf verliest in je kind. Misschien. Misschien is mijn toekomst wel bij jou, maar hoe moet dat dan later. Ik merk nu al dat een kindje hebben samen te vatten is in loslaten. Ik heb je al zo vaak moeten loslaten. Hoe moet dat dan later, ja? Als ik je helemaal heb laten gaan... Neem je dat stukje van mij met je mee? Misschien en vooral heel zeker wil ik nu alleen maar mama zijn.
En later als je groot bent, Briek, ga ik je voortdurend vertellen hoe graag iedereen jou zag/ziet. Ze organiseren een festival voor jou, ze ontwerpen T-shirts voor jou, ze sponsoren jou, ... . Kijk, iedereen ziet jou graag.
Ik kan alweer niet wachten tot morgenvroeg. Ik kan alweer niet wachten tot Briektijd. De mooiste tijd van mijn leven: Briektijd.
Dikke zoen
Je mama
Geen opmerkingen:
Een reactie posten