Papa zal ook eens iets typen, want het is altijd mama die aan het woord is... Hier dus het langverwachte bericht!
Alles komt goed met IJzeren Briek, tegenwoordig kunnen ze veel. De meest uitgesproken zin in de afgelopen 6 en een halve week. En die zin is splitsbaar in 3 delen. Alles komt goed... komt ook echt alles goed? Elke schisis is anders en gelukkig maar want we hebben al slechte voorbeelden gezien. Jammer voor die kindjes maar het is nu éénmaal zo. Het kan Briek ook overkomen en laat ons hopen van niet. Later als Briek groot is en zijn operaties zijn voorbij kunnen we oordelen of alles goedkomt. Dan zal papa zeggen dat het goedkomt, nu hoop ik dat alles goedkomt. Hoop is iets dat ons bezighoudt; hopen dat hij er later goed uitziet, hopen dat hij nu eindelijk overdag in zijn bedje slaapt, hopen op beterschap. Dus nu kan ik nog niet met zekerheid zeggen 'Alles komt goed', nu hoop ik enkel dat het goedkomt.
Zoals de kuisvrouw op mijn werk onlangs zei: "Ik denk veel aan u en wat jullie door moeten en ik kan nu zeggen dat alles goedkomt, maar daar bent ge nu niets mee want ge moet het eerst door."
En dit is echt een waarheid, eerst door alles heen gaan, telkens voortgaan. Niet stilstaan, want stilstaan met Briek lukt ook niet echt. Met stilstand weent hij en met beweging is hij stil. Slimme jongen die zoon van ons. Ook een sterke jongen een sterk karakter -jammer genoeg soms- een ijzeren karakter. IJzeren Briek is er niets tegen denk ik, ik zou het niet weten want ik ken Briek Schotte enkel van naam en weet dat hij de oerwielrenner was. Samen met mij vele andere want als iemand over Briek begint weerklinkt in diezelfde zin: "Zoals Briek Schotte? Ah het is toeval?" Het is inderdaad toeval, toevallig heeft Riet deze naam tegen gekomen en hebben we samen het 'JA' gevoel gehad. Later via de magische wereld van Google hebben we over Briek Schotte geleerd, maar ook over Briek het kindsterretje. En zo hebben we deel 2 van onze zin gehad...
Veel geregel, zorgen dat iedereen is ingelicht over zijn schisis, verhoogde kinderbijslag en veel meer er komt zoveel meer bij kijken en vooral overal wachten op antwoorden, op afspraken, op telefoon, op alles. Wachten is niet mijn sterkste kant, misschien daarmee dat ik vroeger overal te laat kwam. Dan liet ik wachten en moest ik zelf niet wachten. En tijdens al dit wachten zijn er al 6,5 week voorbij, we zijn al over de helft van de wachttijd van voor zijn eerste operatie. Daar gaat de langste wachttijd ooit komen. De tijd die Riet en ikzelf buiten de OK wachten op Briek. Op een Briek die weer een stap dichter naar zijn perfectie is. Onze imperfecte perfectie gaat afgewerkt worden. Stap voor stap, draadje voor draadje. We gaan wachten op het resultaat van de operatie, kijken of de vanuit Canada bestelde Steristrips hun werk hebben gedaan. (Ah en ook op deze strips hebben we een week op gewacht.) Kijken of ze inderdaad veel kunnen tegenwoordig, kijken of ge er niets meer van ziet en kijken of alles goedkomt. En dan vervalt hoop en komt zekerheid en geruststelling tov ongerustheid en wachten...
Tot die dag hopen en wachten we!
Alles komt goed met IJzeren Briek, tegenwoordig kunnen ze veel. De meest uitgesproken zin in de afgelopen 6 en een halve week. En die zin is splitsbaar in 3 delen. Alles komt goed... komt ook echt alles goed? Elke schisis is anders en gelukkig maar want we hebben al slechte voorbeelden gezien. Jammer voor die kindjes maar het is nu éénmaal zo. Het kan Briek ook overkomen en laat ons hopen van niet. Later als Briek groot is en zijn operaties zijn voorbij kunnen we oordelen of alles goedkomt. Dan zal papa zeggen dat het goedkomt, nu hoop ik dat alles goedkomt. Hoop is iets dat ons bezighoudt; hopen dat hij er later goed uitziet, hopen dat hij nu eindelijk overdag in zijn bedje slaapt, hopen op beterschap. Dus nu kan ik nog niet met zekerheid zeggen 'Alles komt goed', nu hoop ik enkel dat het goedkomt.
Zoals de kuisvrouw op mijn werk onlangs zei: "Ik denk veel aan u en wat jullie door moeten en ik kan nu zeggen dat alles goedkomt, maar daar bent ge nu niets mee want ge moet het eerst door."
En dit is echt een waarheid, eerst door alles heen gaan, telkens voortgaan. Niet stilstaan, want stilstaan met Briek lukt ook niet echt. Met stilstand weent hij en met beweging is hij stil. Slimme jongen die zoon van ons. Ook een sterke jongen een sterk karakter -jammer genoeg soms- een ijzeren karakter. IJzeren Briek is er niets tegen denk ik, ik zou het niet weten want ik ken Briek Schotte enkel van naam en weet dat hij de oerwielrenner was. Samen met mij vele andere want als iemand over Briek begint weerklinkt in diezelfde zin: "Zoals Briek Schotte? Ah het is toeval?" Het is inderdaad toeval, toevallig heeft Riet deze naam tegen gekomen en hebben we samen het 'JA' gevoel gehad. Later via de magische wereld van Google hebben we over Briek Schotte geleerd, maar ook over Briek het kindsterretje. En zo hebben we deel 2 van onze zin gehad...
Ze kunnen veel tegenwoordig, eigenlijk komt het overeen met het vorige en hangt het samen met 'ge ziet daar niets meer van' Jammer maar helaas ziet ge er altijd nog iets van. En daar hebben wij ons bij neergelegd en kan Briek later zeggen dat hij "coole" littekens heeft. Als hij er dan al niet mee gepest is geweest. De hartenbreker zal hij ook worden zo een mooi ventje - en nee het is niet enkel papa die het zegt- en hij lijkt op mij. Wilt dat dan zeggen dat ik ook een mooi ventje ben? ;-)
We gaan zijn littekens verdoezelen door hem de coolste outfit van de klas te geven. Verwennerij? Neenee, gewoon populair maken...
Een correctie, bij onze eerste afspraak met het Schisis team heb ik gevraagd bij een NA-foto of ze de VOOR-foto ook hadden om te bewijzen dat hij een hazenlip had.
Djeezus, eumh nee, Schisis is dat tegenwoordig in ons huis. Spreek het maar eens uit, je zal het merken...
Veel geregel, zorgen dat iedereen is ingelicht over zijn schisis, verhoogde kinderbijslag en veel meer er komt zoveel meer bij kijken en vooral overal wachten op antwoorden, op afspraken, op telefoon, op alles. Wachten is niet mijn sterkste kant, misschien daarmee dat ik vroeger overal te laat kwam. Dan liet ik wachten en moest ik zelf niet wachten. En tijdens al dit wachten zijn er al 6,5 week voorbij, we zijn al over de helft van de wachttijd van voor zijn eerste operatie. Daar gaat de langste wachttijd ooit komen. De tijd die Riet en ikzelf buiten de OK wachten op Briek. Op een Briek die weer een stap dichter naar zijn perfectie is. Onze imperfecte perfectie gaat afgewerkt worden. Stap voor stap, draadje voor draadje. We gaan wachten op het resultaat van de operatie, kijken of de vanuit Canada bestelde Steristrips hun werk hebben gedaan. (Ah en ook op deze strips hebben we een week op gewacht.) Kijken of ze inderdaad veel kunnen tegenwoordig, kijken of ge er niets meer van ziet en kijken of alles goedkomt. En dan vervalt hoop en komt zekerheid en geruststelling tov ongerustheid en wachten...
Tot die dag hopen en wachten we!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten