Nog een paar dagen en Briek wordt al zes weken oud! Het gaat ongelooflijk snel allemaal en daar genieten wij heel erg hard van. Jorge en ik krijgen heel erg vaak te horen dat we nu toch erg hard moeten genieten, want ze worden zo snel groot en deze tijd is heerlijk.
Say what?
Misschien is het niet juist om dit uit te spreken, maar wij zijn nu momenteel nog niet aan het genieten. In deze zes weken hebben we ongelooflijk veel meegemaakt, zijn we van tranen naar vreugde naar nog meer tranen en nog meer vreugde gegaan. We hebben ontdekt dat het niet gemakkelijk gaat zijn en het is ook nog helemaal niet gemakkelijk geweest. Dus elke week die we achter ons laten is voor ons een week die - gelukkig - weg is. Een week dichter bij herstel, een week dichter bij wat meer rust.
Want hier is alles anders, denken we. Zoeken naar speciale flesjes, want Briek kan zelf niet krachtig zuigen. Op 13 dagen een tandje laten trekken. Over en weer naar Leuven voor onderzoekje hier en onderzoekje daar. Gehoortesten die toch niet zo goed zijn.
En welke baby heeft er nu geen last van krampen? Kindjes happen lucht binnen bij het drinken en lucht in het maagje en de darmpjes is zeer onplezierig voor een baby. Briek heeft geen gehemelte (dus geen afscheiding tussen neus en mond) en Briek heeft een gat in zijn lip. Je kan dus al raden dat drinken zonder lucht happen niet kan. Moet ik nu nog zeggen dat we erg moe zijn?
We zijn ook elke dag in de weer met steristrips om op zijn lipje te plakken zodat "het gat" niet kan groeien en de lip wat uitgerekt wordt. Want ze moeten toch iets hebben om mee te werken bij de eerste operatie (17 april). Een heel gedoe en echt niet fijn voor ridder Briek.
We moeten ook constant op onze hoede zijn voor mensen die verkouden of ziek zijn. De kinderarts heeft ons een dertigtal keer laten horen dat hij echt niet ziek mag worden, maar dat hij ook veel gevoeliger is voor ziektes.
Hier is dus alles anders.
We zijn ondertussen zo blij met elk stapje dat Briekje neemt. Eerst leren eten en dan eindelijk bijkomen! Zelf kaka doen, zonder al te veel pijn! Elk boertje dat hij onder het eten laat is een feest, want hoe minder lucht in het buikje...!
Maar hier is ook alles normaal.
Krampjes (in het kwadraat), teruggeven (in het kwadraat, zelfde reden), huiluurtje, maar ook heerlijk mooie glimlachjes. Eén glimlach en mama ligt in een plasje water op de grond. Weggesmolten bij zoveel mooiheid. Want mooi is hij, onze Briek. Heel erg mooi. Zo mooi dat ik elke dag vergeten ben dat zijn mondje niet het mondje is zoals het zou moeten zijn.
En net zoals elk ander kindje heeft hij ook al echt zijn kuren en kan Briek gewoon ook eens heel slechtgezind zijn. Zonder reden. Maar dat is hem gegund, 't manneke.
Gelukkig is Briek een vechtertje! Een echt riddertje, wees maar zeker. Hij werd geboren en is meteen aan het vechten gegaan. Want anders zoals de meeste kindjes met schisis moest hij geen sondevoeding krijgen en mocht hij meteen met mama en papa mee naar huis. Ik ben trots op mijn ridder.
En nu is het samen vechten. Tegen zijn draak. Wie wil, kan onze strijd hier volgen. Brand gerust een kaarsje, zeg een gebedje, geef een schouderklopje aan onze zoon. Maar vergeet ook zeker niet dat wij dit goed gaan doen. Samen, met drie, met onze sterke zoon en met de hulp van alle vrienden en familie.
We zijn er klaar voor!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten