Kleine zorgen.

Gisteren moesten we met onze Briek nog eens naar de kinderarts. Ik vind dat we een heel sympathieke arts hebben, die heel begaan is met onze zoon. Via de vroedvrouw (aan huis, een zalige hulp) informeert hij regelmatig naar Briekje. Hij had ons ook al gezegd dat als er problemen zouden zijn met Briek, hij altijd, altijd een bed zou hebben voor hem. Dat vond ik erg lief en geruststellend.
Het goede nieuws is dat we nu echt hulp krijgen voor de reflux van Briek. We proberen met Zantac de zuurtegraad van zijn maagje te doen dalen, zodat het teruggeven minder pijn zal doen voor hem. Briek geeft immers zoveel terug (en echt zure pap) dat zijn slokdarm en keeltje geïrriteerd zijn. Hopen op beterschap dus!

Voor de rest heeft vooral mama veel kleine zorgen. We zijn hier in de voorbije zes weken druk in de weer geweest om zoveel mogelijk informatie te verzamelen over schisis. We hebben mensen gesproken, websites bezocht en foto's gekeken. In die zoektocht zijn we heel wat positieve, maar helaas ook heel wat negatieve zaken tegengekomen. Zo maken we ons erg veel zorgen over het kostenplaatje bijvoorbeeld. We zijn een jong koppel en willen op termijn ook wel graag een eigen stekje (nu huren we een fantastisch huis), maar de tijden zijn duur. Bovendien kunnen we niet ontkennen dat deze omstandigheden heel wat extra kosten met zich meebrengen. De speciale Habermanfles waar we mee voeden kost per stuk bijvoorbeeld al 25 euro. Om toch niet heel de dag te moeten steriliseren hebben we er zo vier. Daarbij ook nog extra ziekenhuiskosten, kosten van de steristips, .... .
Daarnaast weten we ook niet hoe het in de toekomst zal zijn. We spraken met een moeder van een kindje van 5 met schisis. De berichten die zij ons bracht over beugels, orthodontie, ... die niet terugbetaald worden waren niet hoopgevend.

Maar eigenlijk is dat misschien nog het minste. Ik zag foto's van kindjes die tandjes kregen... en toen begreep ik plots het begrip 'hazenlip'. Kleine konijntjes waren het. Heel erg om te zeggen, maar ik vond dat verschrikkelijk. Als je goed kijkt naar Briek zie je dat zijn tandenboog vooraan nu onder zijn lipje uitkomt. Daar gaan zijn voorste tandjes komen. Die tandjes kunnen erg lang worden, want heel het gebit zit natuurlijk niet op zijn plaats. En dan wordt hij dus een konijn. Klinkt cru, maar ik kan het niet anders zeggen.
En ik ga mijn kind daar niet minder graag door zien, zeker niet! En ik weet heel goed dat dat allemaal wordt rechtgezet, later. Maar tussen die tijd (op de leeftijd van 7 ongeveer wordt zijn tandenboog gecorrigeerd) moet Briekje wel leven. En leven is onder de mensen komen en naar school gaan. En daar zijn volwassenen. En die staren. En daar zijn kinderen. En die zijn (soms) wreed voor elkaar. Misschien is het vreemd dat ik me daar nu al zorgen over maak, maar toch spookt het soms door mijn hoofd dat mijn zoontje misschien wel gepest zal worden. Wie weet.

Maar - wie weet - valt het ook allemaal héél goed mee, die voorbeelden zag ik ook! Ik houd dat nu voor ogen, dat het mee gaat vallen.

Verder wil ik nu vooral beginnen genieten van Briek. De laatste dagen is hij erg flink en dat is heel heel heel fijn. Als mama zie ik zijn mondje bijna niet meer. Ik kan soms echt ineens denken: "He ja, hij heeft een schisis." En ik vind hem dus echt wel PRACHTIG. En als hij later een "konijntje" zou worden, dan is hij vast het mooiste konijntje ooit. Mijn haasje.