Rust en slaap

Rust en slaap.

Twee woorden die niet samengaan met een schisis. Al heel gauw was het voor papa en mij duidelijk dat er een enorme onrust aanwezig is bij Briek. Slapen overdag werd heel erg snel een hindernis die Briek niet alleen leek te kunnen nemen. We hebben na enkele weken al beslist dat het slapen in de wieg beneden geen optie meer was. Onze Briek deed voortdurend zijn ogen terug open en leek echt te vechten tegen de slaap; hij kon soms twee uur in zijn wieg liggen, doodmoe, maar zonder te slapen.

Om hem zo weinig mogelijk prikkels te geven en om die twee oh zo belangrijke woorden te kunnen bereiken legden we hem in zijn bedje boven, in het donker en in de stilte. In het begin dachten we nog dat Briek moest wennen aan zijn nieuwe omgeving en die tijd werd hem gegund. 't Mag op het gemakje, dacht ik toen nog. Maar de onrust bleef en werd heel langzaam groter en groter.

Volgende stap: inbakeren. Dit heeft wonderen gedaan, daar moet ik eerlijk in zijn. Maar... helaas, enkel 's nachts. Briek is 's avonds ZO moe dat hij niet anders kan dan slapen. Dankzij de doeken kon hij zich ook eindelijk echt overgeven aan die vermoeidheid en - wonder oh wonder - vanaf dat moment slaapt hij 's nachts 7 uur aan één stuk, eet dan en gaat weer netjes slapen voor een uurtje of drie.
Inbakeren werkt dus en opnieuw dachten we dat hij overdag tijd nodig had om te wennen. Maar opnieuw verdween de onrust niet en leek die ook langzaam toe te nemen.

We hebben verschillende keren gepraat met de vroedvrouw. Briek weent nu zo veel dat ik vaak niet meer kan zien waarom hij huilt. Omdat hij bij mij na een tijdje wel rustig(er) kan worden, dacht ik dat hij echt moet leren om in zijn bedje in slaap te vallen en daar te slapen. Goed, slaaptraining dus.

Man, ik heb zelden zo afgezien als de voorbije weken. Het slapen was een hél. Of liever: het proberen te slapen. We lieten hem huilen in zijn bedje - soms twintig minuten, soms dertig, soms vijf, soms tien, ... - maar BIJNA NOOIT sliep Briek in. De zeldzame keren dat hij in zijn bedje ging liggen, wat huilde, lekker begon te tateren en daarna insliep waren zo zeldzaam, maar voelden telkens aan als een zware overwinning.

Helaas. Eén stap vooruit is twee achteruit. Zo gaat het de hele tijd met die verdomde schisis. Een processie van Echternach.

Het is pas toen papa weer ging werken dat mama het nut er niet meer van inzag. Briek bleef huilen. Tegen de avond was hij altijd zo erg moe, dat hij al zijn eten teruggaf, en lijkbleek in een soort comateuze toestand in slaap viel op mijn armen. Hij lachte ook zo weinig. Het kind was duidelijk niet gelukkig. En mama ook niet. Zorgen! Amai, mijn hoofd stond op ontploffen van de zorgen.

Rust en slaap. Het enige waar we nood aan hadden, het enige waar we mee bezig waren en het enige dat niet aanwezig was.

Gisteren heb ik dan beslist dat dit het niet is. Als mama heb ik ook ergens echt het gevoel dat er meer is dan niet willen slapen.
Briek zit vol lucht. Dat klinkt vreemd, maar het is wel zo. Drie uur na zijn pap kan hij nog enorme boeren laten en hij laat continu windjes. Luchtvrij eten met een gat in uwe mond, gaat niet he. En probeer maar eens te slapen als je zo opgeblazen bent.
Briek zit ook vol vocht. Zijn oren dan. Probeer maar eens te slapen met een continue druk op oren, dat gaat niet he.
Briek heeft enorme reflux. En probeer maar eens te slapen als uw eten constant terug in uwe mond vloeit, dat gaat niet he.
Dus 't heeft geen zin, die slaaptraining. En mama heeft geen zin meer. Echt niet.

Om Briek nu al het comfort te gunnen tot aan zijn operatie (nog een zestal weken, gok ik), mag hij slapen waar hij wil. We proberen nog in bed, maar lukt dat niet, dan maak ik daar geen spel meer van. Briek wil rust en slaap, ik merk dat. Ik weet dat. Dus ik geef hem die rust.
In de maxicosi, in de buggy, op het bananenkussen, op mijn arm, in zijn bed, in de draagdoek ... . Elk uur slaap is een uur slaap. En elk uur slaap is ook een lach! En daar doe ik het voor. Voor zijn lachje.

Gelukkig zijn RUST en SLAAP 's nachts wel aanwezig in zijn bedje. Gelukkig. Zo kan mama verder overdag, zo wil ik heel de dag met Briek rondhossen. Alles voor die twee magische woorden: rust en slaap.


Zo jammer dat net die niet samengaan met een schisis.