Zware dag! Briek heeft veel meer pijn dan na de vorige operatie. Dat is nu wel normaal, omdat er veel meer spanning staat op zijn lip. Ze hebben nu het tweede gat met hetzelfde stukje lip moeten sluiten, dat wordt dus langs twee kanten uitgetrokken. Toch is het verschil enorm, vinden wij. Vandaag heeft hij echt heel veel geweend.
Het eten gaat heel moeilijk. We kunnen kiezen uit een fles, een spuit of een lepeltje. Maar alle drie zijn ze eigenlijk even erg. Wenen wenen wenen. 's Morgens kon hij 40 ml drinken (normale portie 210), daarna 30, dan een flesje van 120, maar dan weer maar 80 ml. En elke keer heeft hij heel erg gehuild. Hoe we die klus dus verder gaan klaren, weten we nog niet. Alleszins is het nu wel duidelijk dat we morgen nog niet naar huis gaan.
Momenteel hangt hij nog altijd aan het infuus. Hij krijgt extra vocht en pijnmedicatie die afgebouwd moet worden. Deze medicatie is heel zwaar, maar zorgt er ook voor dat zijn darmpjes niet meer willen meewerken. Bovenop de pijn aan zijn mondje heeft hij dus ook nog heel erge krampen. Stoelgang is nog niet gelukt. Tussendoor krijgt hij nog extra pijnmedicatie, omdat die zware contramal niet voldoende is. Deze mag maar om de zes uur. Na een dikke vier à vijf uur beginnen we het verschil echt al wel te merken.
Het moeilijkste aan de hele dag is misschien nog het feit dat Briekje ALLES in zijn mondje wil stoppen, maar dat NIKS in zijn mondje mag. Wij vinden het wel vreemd dat hij zoveel in zijn mondje wil steken, want telkens er iets tegen zijn mond botst, gilt hij het uit van de pijn. Voor de operatie was hij zot van zijn tutje, maar passeerde ook elk speelgoedje langs zijn lipjes en tongetje. Dit was ook goed, hij moet heel veel in zijn mondje stoppen van de logopediste. Alleen gaat hij dat nu minstens een maand niet meer mogen. Dat wordt een hele opgave voor ons. Vandaag was hij al erg gefrustreerd. De verpleegsters hadden zijn handjes zelfs met windeltjes moeten vastbinden, omdat hij voortdurend wou sabbelen.
Ons ziekenhuisverblijf is over het algemeen wel veel aangenamer dan vorige keer. De verpleegsters laten ons veel vrijer. Vorige keer mochten wij amper bepalen wanneer Briek moest eten of wanneer we zijn pamper gingen verversen. Hij was toen aan een strak schema gebonden. Nu mogen we dit allemaal zelf kiezen én vragen zij aan ons hoe we iets willen aanpakken of hoeveel eten we willen geven. Zo mocht ik de nacht voor de operatie ook kiezen of Briek zou wakker maken voor een extra voeding of dat ik hem zou laten slapen. Zalig!
Verder hebben we hier nog iets spectaculairs meegemaakt. En eigenlijk ook wel grappig. Onze buren mochten tijdens onze eerste dag normaal gezien naar huis. Ik denk dat ze alleen nog goedkeuring moesten krijgen van de dokter. Maar, dit duurde wel even. 's Avonds, acht uur later, kregen ze dan eindelijk bezoek van de dokters. Met het nieuws dat ze niet naar huis mochten en toch nog een nachtje mochten blijven. Veel te laat naar de zin van de dame. Zij begon die dokters uit te kafferen en riep door de hele gang dat zij niet met die situatie gediend was. De dokter probeerde de deur dicht te doen, maar de vrouw riep dat iedereen haar mocht horen. Uiteindelijk, bij het verlaten van de kamer, werden de dokters nageroepen door een gigantische "STELLETJE TRUTTEN". Waarna onze buren op eigen houtje zijn vertrokken (baby'tje mocht eigenlijk niet naar huis). Ik hoorde de dame nog zeggen: "Ik had mijn kind nooit moeten laten opereren." Je ziet, ook hier, in de gangen van Gasthuisberg speelt zich soms een echte soap af.
Het eten gaat heel moeilijk. We kunnen kiezen uit een fles, een spuit of een lepeltje. Maar alle drie zijn ze eigenlijk even erg. Wenen wenen wenen. 's Morgens kon hij 40 ml drinken (normale portie 210), daarna 30, dan een flesje van 120, maar dan weer maar 80 ml. En elke keer heeft hij heel erg gehuild. Hoe we die klus dus verder gaan klaren, weten we nog niet. Alleszins is het nu wel duidelijk dat we morgen nog niet naar huis gaan.
Momenteel hangt hij nog altijd aan het infuus. Hij krijgt extra vocht en pijnmedicatie die afgebouwd moet worden. Deze medicatie is heel zwaar, maar zorgt er ook voor dat zijn darmpjes niet meer willen meewerken. Bovenop de pijn aan zijn mondje heeft hij dus ook nog heel erge krampen. Stoelgang is nog niet gelukt. Tussendoor krijgt hij nog extra pijnmedicatie, omdat die zware contramal niet voldoende is. Deze mag maar om de zes uur. Na een dikke vier à vijf uur beginnen we het verschil echt al wel te merken.
Het moeilijkste aan de hele dag is misschien nog het feit dat Briekje ALLES in zijn mondje wil stoppen, maar dat NIKS in zijn mondje mag. Wij vinden het wel vreemd dat hij zoveel in zijn mondje wil steken, want telkens er iets tegen zijn mond botst, gilt hij het uit van de pijn. Voor de operatie was hij zot van zijn tutje, maar passeerde ook elk speelgoedje langs zijn lipjes en tongetje. Dit was ook goed, hij moet heel veel in zijn mondje stoppen van de logopediste. Alleen gaat hij dat nu minstens een maand niet meer mogen. Dat wordt een hele opgave voor ons. Vandaag was hij al erg gefrustreerd. De verpleegsters hadden zijn handjes zelfs met windeltjes moeten vastbinden, omdat hij voortdurend wou sabbelen.
Ons ziekenhuisverblijf is over het algemeen wel veel aangenamer dan vorige keer. De verpleegsters laten ons veel vrijer. Vorige keer mochten wij amper bepalen wanneer Briek moest eten of wanneer we zijn pamper gingen verversen. Hij was toen aan een strak schema gebonden. Nu mogen we dit allemaal zelf kiezen én vragen zij aan ons hoe we iets willen aanpakken of hoeveel eten we willen geven. Zo mocht ik de nacht voor de operatie ook kiezen of Briek zou wakker maken voor een extra voeding of dat ik hem zou laten slapen. Zalig!
Verder hebben we hier nog iets spectaculairs meegemaakt. En eigenlijk ook wel grappig. Onze buren mochten tijdens onze eerste dag normaal gezien naar huis. Ik denk dat ze alleen nog goedkeuring moesten krijgen van de dokter. Maar, dit duurde wel even. 's Avonds, acht uur later, kregen ze dan eindelijk bezoek van de dokters. Met het nieuws dat ze niet naar huis mochten en toch nog een nachtje mochten blijven. Veel te laat naar de zin van de dame. Zij begon die dokters uit te kafferen en riep door de hele gang dat zij niet met die situatie gediend was. De dokter probeerde de deur dicht te doen, maar de vrouw riep dat iedereen haar mocht horen. Uiteindelijk, bij het verlaten van de kamer, werden de dokters nageroepen door een gigantische "STELLETJE TRUTTEN". Waarna onze buren op eigen houtje zijn vertrokken (baby'tje mocht eigenlijk niet naar huis). Ik hoorde de dame nog zeggen: "Ik had mijn kind nooit moeten laten opereren." Je ziet, ook hier, in de gangen van Gasthuisberg speelt zich soms een echte soap af.
1 opmerking:
Hopelijk heeft Briek ondertussen al veel minder pijn en lukt het eten ook wat beter. We duimen maar dat de eerste maand snel voorbij is zodat Briekje weer van alles in zijn mondje mag stoppen. Ik weet niet hoe je dit kan vermijden maar hopelijk krijgen jullie bergen tips en hulp.
We zijn wel blij dat ze iin Leuven eindelijk jullie wat meer vrijheid hebben gegeven. Jullie kennen Briek het best en kunnen ook zijn behoeften beter inschatten. Jammer alleen dat je daar een half jaar op moest wachten.
We wensen jullie alvast terug wat rust toe en vooral een Briekje zonder pijn.
Werner & Lieve
Een reactie posten