Amai, wat een dagen. Een ziekenhuis is geen omgeving voor onze Briek! Hij wou absoluut niet slapen. Hij was doodmoe, maar slapen? Nee, dus. Het ziekenhuisbed lag lang niet zo goed als zijn eigen bedje en die kamer was ook niet zo leuk versierd met allerlei monstertjes. Voor hem was het erg moeilijk om te kunnen slapen. Geen structuur, wij waren ook in de kamer, veel geluid, veel licht. Zelfs 's avonds en 's nachts ging het niet. Mama heeft dus heel veel met Briek op de arm rondgelopen en mama en papa hebben heel wat kilometers door de gang gewandeld met Briek in de buggy. Het zal je dus niet verbazen dat hij dood- en dood- en doodmoe was!
Het eten gaat op en af. De ene keer gaat het heel moeilijk en weent hij voortdurend. De andere keer heeft hij op een kwartiertje de hele rimram binnen en moeten we een extra flesje gaan vragen aan de verpleegsters. Over het algemeen gaat het nu wel beter dan na de vorige operatie. We gieten het eten ook echt binnen met een lepeltje, dus veel contact met de mond is er niet.
Nu moeten we een dikke week zeker geen groentes en fruit geven, maar alleen melk. Dit komt wel goed.
Vrijdag mochten we naar huis. De kinderarts had zijn zege al gegeven, maar we moesten wachten op de NKO-artsen. Zij moesten zeggen of Briek klaar was om naar huis te gaan. Jammer genoeg waren deze aan het opereren en dus moesten wij wachten. We hebben tot half vier rondgelopen met Briek, hem geëntertaind en veel geduld moeten hebben. Wij waren klaar om naar huis te gaan, alles ingepakt, Briek zijn joggingpakje aan, ... . Eindelijk, om half vier, kregen we de zege. We konden niet snel genoeg buiten zijn.
Ik vond het vooral heel leuk om te zien hoe rustig Briek werd toen hij in de auto werd gezet. Ik denk dat hij de auto heel erg herkende en wist dat we naar huis gingen. Thuis veranderde hij ook meteen van gemoedsgesteldheid. Hij was zo content! En moe. Waar we voor gevreesd hadden, werd geen werkelijkheid. Na een badje en een laatste voeding ging hij zonder morren in zijn bedje en sliep hij de hele nacht door. Zalig. Het herstel kan echt beginnen.
We zijn blij dat we thuis zijn en we zijn blij dat Briek maar een schisis heeft. Zo'n bezoekje aan het ziekenhuis is een les in relativeren. Elke keer ligt de zuigelingenafdeling vol met kindjes, kleine baby'tjes, soms pasgeboren. Hartoperaties, epilepsie, ... . Dit keer lag er een meisje, ik denk 2 maanden oud, dat aan het sterven was. De ouders werden een paar keer opgebeld omdat het wel eens zover zou kunnen zijn. Zo'n stervend baby'tje, klein in dat grote bedje ... . Dat is heel confronterend. Ik heb onze Briek eens goed vastgepakt en heb Die Man Hierboven bedankt voor de schisis. Het is tenslotte echt maar een schisis. Gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten