Omdat het eten een echt zware hindernis aan het worden is bij Briek hebben we besloten om terug naar de kinderarts te gaan. Vandaag was de dag er. Het is een bijzonder lang bezoek geworden, maar ook wel een hoopgevend bezoek. Ergens. Toch is zo'n bezoek ook altijd een "realitycheck".
Briek eet heel slecht. Het komt erop neer dat hij enkel fruitpap goed eet, maar dat alle andere voedingen een waar gevecht zijn geworden. Zelfs de groentepap gaat niet meer binnen. Briek begint te huilen van zodra hij nog maar in de gaten krijgt dat er gegeten moet worden. Zetten we hem in de kinderstoel of in de relax, doen we hem een slab aan, hebben we een lepeltje vast, ... allemaal triggers voor hem om de oogsluizen en het keelgat open te zetten. Heel vermoeiend en beangstigend voor ons. Mama en papa willen echter niet opgeven en blijven proberen om hem te laten eten. We lopen heel de dag met eten rond en doen alles om een hapje binnen te krijgen. Dansjes, niezen (vindt hij heel grappig), zingen, poppenkast spelen, ... alles om hem af te leiden en hem niet aan eten te doen denken. Maar hij blijft wenen en huilen en tegensputteren.
Goed, de kinderarts wist ons te vertellen dat hij - suprise suprise - wat getraumatiseerd is door alles wat met eten te maken heeft. Voor hem is eten nog nooit plezierig geweest en dat begint zijn tol te eisen. Het doel is dus om hem terug te laten ervaren dat eten eigenlijk wel leuk is. Hoe moeten we dat doen? Allereerst moeten we stoppen met eten geven wanneer hij echt niet wil. Al wenend eten mag absoluut niet. Weent hij en wil hij niet, stoppen met eten en voeding overslaan. Ik ben benieuwd hoe dit gaat uitdraaien. Misschien gaat hij veel gewicht verliezen, want nu kwam hij wel bij dankzij ons doorzettingsvermogen. Verder mag ik de groentepap vervangen door fruitpap als hij die groentepap ook niet wil eten. Dan eet hij toch al twee keer per dag een fatsoenlijke maaltijd.
Nu moet ik naar de logopediste in Leuven bellen en de kinderarts gaat te raden bij de diëtiste in het ziekenhuis. Misschien kunnen zij ons meer helpen... . Aan dit verhaal komt dus zeker nog een vervolg. Heel zeker. Als dit echt niet wil lukken is de volgende stap de voedingskliniek in Leuven. Dan wordt hij een aantal weken opgenomen en dan zoeken ze naar een oplossing, via onderzoeken en therapie. Hopelijk is deze stap heel ver weg! We gaan nu eerst zelf proberen. Dit geeft wel grappige situaties. Daarnet hebben we zo eten gegeven:
Het lijkt nu wel alsof hij het niet leuk vindt, maar het werkte echt! Hij mocht ook de kom mee vasthouden, zat met zijn handen in de melk. Alles dus om het speels en leuk te maken voor hem.
Verder bij de kinderarts nog eens gepraat over zijn hoofd. We moeten elke zes weken naar de kinderarts om zijn hoofdomtrek te meten en om zijn ontwikkeling op te volgen. In Leuven maakten ze zich een beetje zorgen omdat hij zich zo opspant. Dit zou een gevolg kunnen zijn van zijn hersenletsel. Ik heb de kinderarts nu gevraagd of Briek hier iets van zou kunnen overhouden. Het kan, maar in Briek zijn geval is het onwaarschijnlijk. We hebben dan ook gesproken over het feit of hij dacht dat wij Briekje iets hadden aangedaan waardoor hij die bloeding heeft gekregen. Zijn antwoord was eerlijk: "Ik denk van niet, maar in Leuven denken ze van wel." Dit deed mij echt pijn. In Leuven zijn we dus al veroordeeld en we kunnen ons met niets verdedigen. Het enige wat wij hebben is ons woord. Brrr, niet leuk. Echt niet leuk. Ons volgende bezoek aan de kinderneuroloog zal heel wat minder ontspannen zijn.
De kinderarts zei wel dat wij een heel moeilijke baby hebben. Dat is ook zo. Briek heeft een heel fel en sterk karakter en hij weent veel. We moeten hem constant bezig houden en dat is voor ons heel vermoeiend, maar ook normaal. We merken het niet zo meer omdat we ook niet anders gewoon zijn. In onze ogen is elke baby zo. Maar de kinderarts heeft me verzekerd dat als hij Briekje bij tien andere moeders zou zetten, zij alle tien hem na een dag zouden teruggeven. Omdat hij zoveel aandacht nodig heeft en wil, omdat hij zo fel is. Het feit dat hij zich zo opspant, is volgens hem gewoon te wijten aan zijn aard en zijn karakter. Hij is een enorm onrustig kind dat héél moeilijk kan ontspannen.
De arts zei ook dat wij volgens hem van onze zoon hebben moeten leren houden, dat wij in de grond van hem houden (heel veel), maar dat wij hem soms ook verwensen. En dat is ook zo. Ik ben daar heel eerlijk in. Ik hou ZIELSVEEL van mijn zoontje, maar er zijn dagen dat ik terug wil naar vroeger en dat ik hem een beetje verwens. Maar ik heb een nieuwe soort liefde ontdekt door hem, groots!
Nu goed. De steristrips zijn ondertussen van Briek zijn mondje verwijderd. Ziedaar:
En nu proberen wij onze batterijtjes terug op te laden en gaan we opnieuw vol goede moed aan de slag met onze zoon!
Vergeet ook niet: 9 september vieren we hem (14.30u kerk Wortel), wie wil is welkom.
Briek eet heel slecht. Het komt erop neer dat hij enkel fruitpap goed eet, maar dat alle andere voedingen een waar gevecht zijn geworden. Zelfs de groentepap gaat niet meer binnen. Briek begint te huilen van zodra hij nog maar in de gaten krijgt dat er gegeten moet worden. Zetten we hem in de kinderstoel of in de relax, doen we hem een slab aan, hebben we een lepeltje vast, ... allemaal triggers voor hem om de oogsluizen en het keelgat open te zetten. Heel vermoeiend en beangstigend voor ons. Mama en papa willen echter niet opgeven en blijven proberen om hem te laten eten. We lopen heel de dag met eten rond en doen alles om een hapje binnen te krijgen. Dansjes, niezen (vindt hij heel grappig), zingen, poppenkast spelen, ... alles om hem af te leiden en hem niet aan eten te doen denken. Maar hij blijft wenen en huilen en tegensputteren.
Goed, de kinderarts wist ons te vertellen dat hij - suprise suprise - wat getraumatiseerd is door alles wat met eten te maken heeft. Voor hem is eten nog nooit plezierig geweest en dat begint zijn tol te eisen. Het doel is dus om hem terug te laten ervaren dat eten eigenlijk wel leuk is. Hoe moeten we dat doen? Allereerst moeten we stoppen met eten geven wanneer hij echt niet wil. Al wenend eten mag absoluut niet. Weent hij en wil hij niet, stoppen met eten en voeding overslaan. Ik ben benieuwd hoe dit gaat uitdraaien. Misschien gaat hij veel gewicht verliezen, want nu kwam hij wel bij dankzij ons doorzettingsvermogen. Verder mag ik de groentepap vervangen door fruitpap als hij die groentepap ook niet wil eten. Dan eet hij toch al twee keer per dag een fatsoenlijke maaltijd.
Nu moet ik naar de logopediste in Leuven bellen en de kinderarts gaat te raden bij de diëtiste in het ziekenhuis. Misschien kunnen zij ons meer helpen... . Aan dit verhaal komt dus zeker nog een vervolg. Heel zeker. Als dit echt niet wil lukken is de volgende stap de voedingskliniek in Leuven. Dan wordt hij een aantal weken opgenomen en dan zoeken ze naar een oplossing, via onderzoeken en therapie. Hopelijk is deze stap heel ver weg! We gaan nu eerst zelf proberen. Dit geeft wel grappige situaties. Daarnet hebben we zo eten gegeven:
Het lijkt nu wel alsof hij het niet leuk vindt, maar het werkte echt! Hij mocht ook de kom mee vasthouden, zat met zijn handen in de melk. Alles dus om het speels en leuk te maken voor hem.
Verder bij de kinderarts nog eens gepraat over zijn hoofd. We moeten elke zes weken naar de kinderarts om zijn hoofdomtrek te meten en om zijn ontwikkeling op te volgen. In Leuven maakten ze zich een beetje zorgen omdat hij zich zo opspant. Dit zou een gevolg kunnen zijn van zijn hersenletsel. Ik heb de kinderarts nu gevraagd of Briek hier iets van zou kunnen overhouden. Het kan, maar in Briek zijn geval is het onwaarschijnlijk. We hebben dan ook gesproken over het feit of hij dacht dat wij Briekje iets hadden aangedaan waardoor hij die bloeding heeft gekregen. Zijn antwoord was eerlijk: "Ik denk van niet, maar in Leuven denken ze van wel." Dit deed mij echt pijn. In Leuven zijn we dus al veroordeeld en we kunnen ons met niets verdedigen. Het enige wat wij hebben is ons woord. Brrr, niet leuk. Echt niet leuk. Ons volgende bezoek aan de kinderneuroloog zal heel wat minder ontspannen zijn.
De kinderarts zei wel dat wij een heel moeilijke baby hebben. Dat is ook zo. Briek heeft een heel fel en sterk karakter en hij weent veel. We moeten hem constant bezig houden en dat is voor ons heel vermoeiend, maar ook normaal. We merken het niet zo meer omdat we ook niet anders gewoon zijn. In onze ogen is elke baby zo. Maar de kinderarts heeft me verzekerd dat als hij Briekje bij tien andere moeders zou zetten, zij alle tien hem na een dag zouden teruggeven. Omdat hij zoveel aandacht nodig heeft en wil, omdat hij zo fel is. Het feit dat hij zich zo opspant, is volgens hem gewoon te wijten aan zijn aard en zijn karakter. Hij is een enorm onrustig kind dat héél moeilijk kan ontspannen.
De arts zei ook dat wij volgens hem van onze zoon hebben moeten leren houden, dat wij in de grond van hem houden (heel veel), maar dat wij hem soms ook verwensen. En dat is ook zo. Ik ben daar heel eerlijk in. Ik hou ZIELSVEEL van mijn zoontje, maar er zijn dagen dat ik terug wil naar vroeger en dat ik hem een beetje verwens. Maar ik heb een nieuwe soort liefde ontdekt door hem, groots!
Nu goed. De steristrips zijn ondertussen van Briek zijn mondje verwijderd. Ziedaar:
En nu proberen wij onze batterijtjes terug op te laden en gaan we opnieuw vol goede moed aan de slag met onze zoon!
Vergeet ook niet: 9 september vieren we hem (14.30u kerk Wortel), wie wil is welkom.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten