Omdat het eetprobleem bij Briek zo stilaan een niet te overzien euvel begon te worden, moesten we naar gastro-enterologe voor kinderen. Zij houdt zich bezig met maag- en darmproblemen bij kinderen, maar ook met kinderen die heel moeilijk eten. Briek dus.
Wij hebben heel erg naar deze afspraak uitgekeken. We krijgen voortdurend te horen dat Briek eigenwijs en koppig is en dat hij daarom niet eet, maar wij weigeren ons daar zomaar bij neer te leggen. Wij zijn Briek zijn ouders en we voelen aan dat er hier veel meer aan de hand is. Het zou ons goed doen om van iemand gespecialiseerd te horen dat er een probleem is met eten en dat het niet alleen Briek zijn karakter is dat een rol speelt. Dat is ook zo'n ongelooflijke dooddoener, vind ik, wanneer mensen dat tegen je zeggen. Zeker als je al weken zit te strijden en eigenlijk echt moe bent. Daar ben je toch niets mee? Het kan me niet schelen of Briek koppig is of niet, feit is dat hij niet eet en dat dit heel erg vervelend is voor ons.
Net zoals we dachten, is eten voor Briek inderdaad geen pretje en weigert hij daarom voedsel. Hij heeft zware, zware, zware reflux én zijn gehemelte is open. Concreet wil dit zeggen dat eten eerst heel erg irriteert in zijn neusje en dat het daarna nog eens heel zijn keeltje irriteert omdat het eten terug naar boven komt. Geen pretje. Hij heeft nog nooit met plezier kunnen eten. Zuigen kan hij niet, hij had die neonatale tand die pijn deed, hij werd geopereerd, hij heeft reflux, hij had hoofdpijn, ... . Nu heeft hij eigenlijk beslist dat hij er genoeg van heeft. Maar... hij heeft wel een goede appetijt en dus af en toe een hongerke. Uiteindelijk heeft hij de voeding waar hij het minst slechte herinneringen aan heeft én die hij het lekkerst vindt gekozen om wel te eten. Fruit.
Nu, hij eet wel fruit, maar op zes maanden is het noodzakelijk dat hij zijn melkvoedingen nog krijgt. Hij at die echter niet. We losten dit op door een pyjamapapje. Een zoet drankje met fruitsmaak. Dat wou hij nog naar binnen werken. Beter is natuurlijk wel zijn eigen, aan reflux aangepaste, melkvoeding.
De specialiste heeft ons gezegd dat we Briek nu moeten laten eten wat hij graag wil eten. Is dat alleen maar fruit, dan is dat fruit. Hij moet zijn melkvoedingen wel hebben, dus moeten we vers fruit onder zijn melk mixen. Zoiets. Als hij maar eet en als het maar aangenaam is. Voor ons, zei ze, is het eten een heel moeilijke opgave. Het is zoeken naar de juiste dikte van de voeding. Is het te dik, dan krijgt Briek ze niet weg uit zijn mond (groot gat, geen gehemelte), is het te dun dan komt de voeding meteen terug naar boven en heeft hij enorm veel last van reflux. MOEILIJK!
Om die reden krijgen we nu hulp van een logopediste in Brussel. Binnenkort hebben we een afspraak met haar. Zij gaat ons helpen om de juiste smaak, de juiste dikte, de juiste techniek, ... te vinden. Hoera! "Brussel?", hoor ik je vragen. De specialiste vond het probleem moeilijk en ingewikkeld genoeg dat zij een logopediste wil die er écht iets van weet. De opties in Leuven waren beide op ouderschapsverlof, de optie in Hasselt was niet overtuigend, de optie Gent was al even ver en verder is er niemand anders meer dan de vrouw in Brussel. We komen dus bij de beste hulp terecht!
Hup! Weeral een stap verder, weeral een stap meer. We komen er wel. Ooit.
Wij hebben heel erg naar deze afspraak uitgekeken. We krijgen voortdurend te horen dat Briek eigenwijs en koppig is en dat hij daarom niet eet, maar wij weigeren ons daar zomaar bij neer te leggen. Wij zijn Briek zijn ouders en we voelen aan dat er hier veel meer aan de hand is. Het zou ons goed doen om van iemand gespecialiseerd te horen dat er een probleem is met eten en dat het niet alleen Briek zijn karakter is dat een rol speelt. Dat is ook zo'n ongelooflijke dooddoener, vind ik, wanneer mensen dat tegen je zeggen. Zeker als je al weken zit te strijden en eigenlijk echt moe bent. Daar ben je toch niets mee? Het kan me niet schelen of Briek koppig is of niet, feit is dat hij niet eet en dat dit heel erg vervelend is voor ons.
Net zoals we dachten, is eten voor Briek inderdaad geen pretje en weigert hij daarom voedsel. Hij heeft zware, zware, zware reflux én zijn gehemelte is open. Concreet wil dit zeggen dat eten eerst heel erg irriteert in zijn neusje en dat het daarna nog eens heel zijn keeltje irriteert omdat het eten terug naar boven komt. Geen pretje. Hij heeft nog nooit met plezier kunnen eten. Zuigen kan hij niet, hij had die neonatale tand die pijn deed, hij werd geopereerd, hij heeft reflux, hij had hoofdpijn, ... . Nu heeft hij eigenlijk beslist dat hij er genoeg van heeft. Maar... hij heeft wel een goede appetijt en dus af en toe een hongerke. Uiteindelijk heeft hij de voeding waar hij het minst slechte herinneringen aan heeft én die hij het lekkerst vindt gekozen om wel te eten. Fruit.
Nu, hij eet wel fruit, maar op zes maanden is het noodzakelijk dat hij zijn melkvoedingen nog krijgt. Hij at die echter niet. We losten dit op door een pyjamapapje. Een zoet drankje met fruitsmaak. Dat wou hij nog naar binnen werken. Beter is natuurlijk wel zijn eigen, aan reflux aangepaste, melkvoeding.
De specialiste heeft ons gezegd dat we Briek nu moeten laten eten wat hij graag wil eten. Is dat alleen maar fruit, dan is dat fruit. Hij moet zijn melkvoedingen wel hebben, dus moeten we vers fruit onder zijn melk mixen. Zoiets. Als hij maar eet en als het maar aangenaam is. Voor ons, zei ze, is het eten een heel moeilijke opgave. Het is zoeken naar de juiste dikte van de voeding. Is het te dik, dan krijgt Briek ze niet weg uit zijn mond (groot gat, geen gehemelte), is het te dun dan komt de voeding meteen terug naar boven en heeft hij enorm veel last van reflux. MOEILIJK!
Om die reden krijgen we nu hulp van een logopediste in Brussel. Binnenkort hebben we een afspraak met haar. Zij gaat ons helpen om de juiste smaak, de juiste dikte, de juiste techniek, ... te vinden. Hoera! "Brussel?", hoor ik je vragen. De specialiste vond het probleem moeilijk en ingewikkeld genoeg dat zij een logopediste wil die er écht iets van weet. De opties in Leuven waren beide op ouderschapsverlof, de optie in Hasselt was niet overtuigend, de optie Gent was al even ver en verder is er niemand anders meer dan de vrouw in Brussel. We komen dus bij de beste hulp terecht!
Hup! Weeral een stap verder, weeral een stap meer. We komen er wel. Ooit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten