Veel te vroeg gejuicht.

Lieve, lieve, lieve Briek


Mama en papa hebben je net moeten achterlaten op de kinderafdeling van Gasthuisberg in Leuven. Je beseft waarschijnlijk maar nauwelijks wat je (en ons) is overkomen, maar dat je het niet leuk vindt, staat als een paal boven water.

Het begon allemaal de 2e april. Papa en mama hadden besloten dat we toch terug naar de kinderarts moesten gaan omdat jij je duidelijk nog niet goed voelt. We dachten terug aan je reflux en wisten heel zeker dat je pijn in je darmpjes had. Je weent immers bij ieder windje dat je laat.

Om 15.00u werden we bij de kinderarts verwacht. We hebben natuurlijk heel duidelijk uitgelegd aan de dokter dat het niet echt meer houdbaar was voor ons, dat gehuil van je. "Gelukkig" ondersteunde je onze klaagzang met een concerto van gehuil. Beslissing: opname. De kinderarts wilde je eens grondig onderzoeken en daarvoor zou je geobserveerd worden in het ziekenhuis in Turnhout.
Daarbij meet hij ook nog eens even je hoofd op. Tijdens het uitkleden was het ons al opgevallen dat we je T-shirtje niet zo goed over je hoofd kregen. De meting van je hoofd was een beetje schrikwekkend. Op amper 3 dagen een hele centimeter gegroeid.
Dat euveltje zou ook even onderzocht worden.

15.30u. Mama en papa vertrekken met jou naar je kamertje. Je kreeg een klein doosje om in te wonen, een glazen cel (volgens papa) waar nauwelijks een groot bed in kon. Je moest er niet lang verblijven echter, want meteen werden we weggeroepen voor een afspraak bij de oogarts. Zij ging meten of er druk op je oogjes zou staan.

16.00. Oogarts kijkt en bevestigt. Er is "wat druk", zoals zij het zo mooi verwoordt tegen jou. We zouden meteen naar een echo moeten gaan (had de kinderarts ons verteld), maar eens terug op de kamer bleek dit plots een ct-scan te worden.

16.15. Geen echo, wel een ct-scan. Toen, Briek, begon het mama al wat te dagen dat er misschien toch iets meer aan de hand was. Papa zei nog: "Stel u voor, misschien moet hij met spoed opgenomen worden." Wat een geluk dat mama nog kan relativeren.

16.30u. Terug bij de kinderarts. En deze woorden: "'t Is niet goed, he." Wat is er niet goed? Je hoofdje zit vol vocht (rond de hersenen) en drukt op je schedel en ogen. Een volwassene zou nu in coma zijn. Leve de fontanel!

17.00u. Mama en papa op weg naar Leuven. Met spoed. De kinderarts vertrouwde ons toe om niet eerst langs huis te rijden. We zouden geen kleding en pap ontvangen en mochten rechtstreeks naar de "gevangenis", Gasthuisberg. Als steun reden moeke en tante Joke mee, op aanraden van een bezorgde kinderarts.

18.30u. En dan Briek, begint het allemaal. In het kort: in de uren die nu volgden werd je binnenstebuiten gekeerd, hebben we lang gewacht en heb jij veel suikerwater getutterd. (Oh ja, een vermelding waard: toen er bloed werd getrokken bij jou zette je je mooiste glimlach op. Van een échte held gesproken.)

23.00u. Je ligt op de operatietafel. Van dit stukje weten papa en mama niet veel. Wij, Briekje, lagen ook te slapen. Maar niet op een tafel, wel op heel oncomfortabele plastieken stoelen.

00.30u. Jij bent wakker, lieve zoon! En hoe! Je hoofdje zit vol buisjes die het overtollige vocht afdrijven en je bent helemaal niet blij. Je bent zelfs zo boos en droevig en ziekjes dat het even een Amerikaanse ziekenhuisreeks leek. Alarmen, lopende en roepende dokters, een lijkbleek baby'tje, wenende ouders die buitengezet werden & achteraf de verlossende woorden: "Hij heeft zich zelf herpakt, hoor."

10.30u. Je mag eindelijk de recovery verlaten en komt op een kamertje - weer een cel - met drie andere vriendjes. Je ziet er vreselijk uit, je draintjes lekken langs alle kanten en je wordt om de zoveel tijd weggehaald voor testen.

En dan plots: beterschap! We zijn ondertussen ergens in de late namiddag en toen, Briek, bewees je weer eens hoe dapper ridders zijn. Plots mochten je draintjes weg en lag je vrij en vrolijk te lachen. Je hebt het de arme oogarts wel niet gemakkelijk gemaakt toen hij fotootjes kwam trekken van je oogzenuwen. Vijf tot tien minuten werden vijftig tot zestig minuten omdat je voortdurend moest lachen naar die mooie man, begon te duimen of je hoofd naar alle kanten draaide.

Nu lig je ginder, zoontje, eventjes zonder ons. Maar je bent een echte ridder, dus dat komt helemaal goed. Je mag daar nog eventjes herstellen, hopelijk enkel tot vrijdag. Dat betekent dat het vocht niet zou zijn teruggekomen en dat jij je helemaal terug in je sasje voelt.
Of je operatie van je schisis in het gedrang komt, over twee weken, dat valt nog af te wachten.

Zo, lieve zoon. Mama en papa moeten dringend gaan slapen. Morgen komen we je weer uitgebreid vertroetelen. Laat ze nu ginder maar eens zien hoe dapper jij bent!


Dikke zoen


Papa en mama




(Foto's van onze dappere zoon in het heetst van de strijd volgen later!)