Te vroeg gejuicht.

Het is een tijdje stil geweest hier op onze blog en daar hadden we een goede reden voor. Het ging goed met onze Briek!

Ja, je leest het goed. Ging. We hadden alle plezier met ons drietjes. Na de gastroscopie en de aangepaste voeding en medicijnen ging het echt goed met onze zoon. Hij lachte, speelde en sliep zelfs overdag. Wat een feest. Jorge had nog tegen me gezegd dat het nu echt fijn begon te worden met onze Briek.

Helaas is ons maar weinig rust en geluk gegund in 2012. Amper een kleine twee weken heeft het geduurd. In die twee weken is Briek geleidelijk terug achteruit beginnen gaan. Zo geleidelijk dat we het eigenlijk niet eens door hadden. Tot nu, een paar dagen terug.

Plots begon het me te dagen dat Briek begint te wenen van zodra hij uit zijn bedje komt en dat houdt niet meer op tot hij 's avonds terug in zijn bedje gaat. Elke dag een beetje meer wenen, elke dag een beetje langer en elke dag een beetje luider. Stilaan. Tot ik weer heel de dag in de zetel zat met een huilende en kronkelende baby op mijn arm. Doodmoe en vreselijk nerveus.

Briek had al een drietal weken diarre, maar de kinderarts vindt het niet zorgwekkend en wijdt het enerzijds aan een buikgriep en anderzijds aan de overgang naar een andere pap. Oké, wij dus geen zorgen. En toen was er bloed in de stoelgang. Dit werd geweten aan kloofjes. Mama was er toch niet gerust in en liet de stoelgang controleren door de dokter. Sinds kort heeft Briek ook echt pijn als hij windjes moet laten én na drie weken diarree is er plots geen kaka meer.

Ik was er bijna zeker van dat er iets mis zou zijn met zijn stoelgang, maar helaas was dat niet zo. Helaas, zeg ik. Omdat we nu nog altijd geen antwoord hebben op de vraag waarom Briek zoveel pijn heeft aan zijn buikje en waarom hij ligt te kronkelen als een addertje.

Vandaag kwam de vroedvrouw nog eens kijken omdat ik het echt weer moeilijk krijg. Briek heeft 3 uur (!) op haar arm liggen huilen. Het deed zoveel deugd om te horen van haar dat Briek effectief ergens heel veel last van heeft (reflux en darmen).

Ik begon me immers al zorgen te maken over mezelf. Misschien beeld ik het me allemaal maar in en moet ik anders omgaan met mijn zoon? Misschien verveelt hij zich of heeft hij nog meer nood aan structuur? Ik wist het niet meer. Het ging immers goed en plots zijn we weer bij af.

Het wordt echt zwaar voor me. Ik had zo graag gehad dat Briek voor 17 april helemaal in orde zou zijn, zodat hij alleen maar moest herstellen van de operatie. Nu weet ik dat dit ijdele hoop was en dat we in een straatje zonder eind zijn beland.

Ik hoorde de verpleegster van Kind en Gezin zeggen dat een refluxbaby heel veel van de ouders vraagt. Ik denk dat dit nog een understatement is. Echt.

Duim alsjeblief allemaal heel hard voor Briekje. Hij heeft het nodig. En mama ook, want mijn hart bloedt dagelijks bij het zien van mijn zoontje. Wanneer hij ligt te worstelen in mijn armen, wanneer de traantjes over zijn wangen stromen. Duim heel erg hard voor hem.

En laat ons allemaal hopen dat Briek zijn kracht en dapperheid mag behouden. Ik hoop dat strijdlust een onuitputtelijke bron is. Ik hoop.