Bekomen.
Of beter, verwerken. Misschien. Het is een helse rit geweest al (en 't wordt sowieso nog helser), maar nu we eindelijk op een rustiger baantje aan het rijden zijn heeft mama plots tijd om na te denken. Over Briek.
Ik heb de laatste dagen al heel veel gedacht aan de schisis van Briek. Maar vooral aan de dag van de bevalling, de uren daarna en hoe verbazingwekkend vlot we dit allemaal doorlopen hebben.
De bevalling van Briek zal voor altijd een van de meest verwarrende en bizarre gebeurtenissen uit mijn leven blijven. Het irreële van die hele dag. Eerst de angst bij het breken van mijn water, daarna de pijn van de weeën en het uzelf voortdurend moed inspreken, op het einde dat kleine moment van humor net voor Briek zijn hoofdje liet zien en toen de opluchting en meteen de kleine val van mijn hart. Ontzettend veel emoties.
Ik had me dit moment heel anders voor gesteld. Ik voel nog altijd de gespannen sfeer in de bevallingskamer toen Briek geboren was. Ik zag iets, Jorge zag iets, de dokters zagen iets, maar NIEMAND sprak. Geen hoera!, geen proficiat, geen wauw,... stilte. Tot ik vroeg: "Heeft hij nu een hazenlip?". Toen kwam de boel weer in actie.
Het is vanaf dat moment tot nu dat ik ongelooflijk vaak mocht ervaren hoe belangrijk mijn familie voor me is en hoe graag mijn familie er ook voor mij is. Ik weet nog heel goed welk berichtje we stuurden naar mijn ouders en zussen.
Vandaag om half 6 is onze zoon BRIEK geboren. Hij weegt 3235gr en is 49 cm groot. Helaas is er ook minder goed nieuws. Briek heeft een hele zware hazenlip en open gehemelte en zal dus een heel aantal operaties moeten ondergaan.
En ik weet ook nog heel goed hoe ze allemaal telefoneerden. En hoe ik niest moest zeggen. Bij big sister 3 heb ik ook effectief niet gesproken. Enkel gehuild en dat was oké. Ik denk dat dat telefoontje mij voor altijd zal bij blijven. Omdat ik toen zo'n verdriet had, maar ook zoveel troost kreeg. Het feit dat we allemaal samen hebben gehuild aan de telefoon. Niet enkel Jorge en ik, maar ook zij, is voor mij een zeer duidelijk teken van onze band. Heel eventjes was er geen plaats voor vreugde (heel eventjes, mijn nieuwbakken zoontje lag toen al op mijn borst!), maar mochten we gewoon onszelf zijn en heel hard huilen.
2012 heeft ons verder nog heel sterk op de proef gesteld. Niet alleen ik werd geconfronteerd met een nieuw verdriet. Ook ik kon er zijn voor anderen, voor mijn zussen, voor mijn ouders. Dat mag ik misschien niet zeggen, maar ik had daar wel deugd van. Dat ik op hetzelfde moment troost kon vragen als geven, dat deed deugd en pijn tegelijk.
Het is nu, nu ik thuis zit met Briek die veel zorgen nodig heeft, dat ik me eenzaam voel. Eenzaam omdat ik in Wortel woon en mijn zussen en ouders niet. Oké, ik moet "maar" een half uurtje rijden met de auto, maar met een baby is dat een hele onderneming. Zeker als die baby niet graag slaapt en wel graag huilt. Binnenspringen voor 5 minuten om even dag te zeggen, een zoen te geven en weer te vertrekken gaat niet en kunnen zij ook niet bij mij. Ik vind dat heel jammer en kijk al erg uit naar de dag dat Jorge en ik terug richting Turnhout trekken.
Begrijp me niet verkeerd. Eigenlijk kan ik me nooit meer eenzaam voelen. Want Briek en Jorge zitten in mijn hart en gaan er niet meer uit. Ik draag ze altijd met me mee. Maar familie doetertoe. En hoe heerlijk graag ik mijn twee ventjes ook zie, mijn zussen moeten ook mee. Voor altijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten