Gisteren werd Briek twee maanden. Veel tijd om dit te "vieren" was er niet, want we werden weer in Leuven verwacht. We moesten nog eens langs de orthodonte om te controleren of de stripjes die we op Briek zijn lipje moeten plakken wel goed hun werk deden.
't Werd me 's morgens al meteen duidelijk dat het wel eens een lange, zware dag zou kunnen worden. Om half vijf werd Briekje wakker met een humeurtje. Hij wou niet eten en 't heeft ons een uur gekost voor hij begon te drinken aan zijn fles. Terug in zijn bedje daarna, zoals hij elke ochtend doet, werd geen succes. Bovendien was hij ook om half negen niet van plan goed te eten.
En toen begon hij te wenen. In de auto richting Oud-Turnhout om tante Ine op te halen (papa moest gaan werken en mama zag de trip alleen niet zitten). Thuis bij moeke. Wenen wenen wenen. Uiteindelijk had hij bij moeke nog een half uurtje geslapen, hoera hoera. Dus tante Ine en mama vol goede moed voor de trip naar Leuven.
't Werd een hel. Van de hele trip heen en terug naar Leuven heeft hij welgeteld 40 minuten zijn mond gehouden (we rijden ongeveer anderhalf uur per keer). 't Was zelfs zo erg dat we op de terugweg een tussenstop hebben moeten maken aan het werk van tante Ine om Meneertje Huilebak eten te geven.
Eigenlijk is het lelijk van mij dat ik hem nu zo noem. Briek had heel veel last van zijn reflux. Ik denk dat hij de hele dag zuur heeft teruggegeven. Het begon al met een vloedgolf zuur 's morgens die in zijn ogen liep... . Het manneke ziet er echt wel van af.
Soit, buiten de helse trip viel het Leuvenbezoek wel mee. We zijn welgeteld 20 minuten binnen geweest, waarvan 5 bij de dokter. De strips die we plakken moeten nog strakker aangespannen worden, vooral aan de linkerkant van zijn mond, waar het grote gat zit. Helaas moeten we twee april nog eens terug. Op die dag willen vake en moeke zich mee aan de helse helse trip wagen. Duim alvast voor ons.
Na deze hele dag heb ik vooral onthouden dat zelfs met de nieuwe medicijnen en pap tegen de reflux Briek zich nog helemaal niet beter voelt. Ik vrees dat wij nog heel veel huildagen gaan kennen.
Volhouden is de boodschap. Gelukkig spat de schattigheid van mijn zoontje af, dat maakt onze queeste toch wat draaglijker.
2 opmerkingen:
Dag Riet en Jorge, ik zie dat jullie ondertussen al heel wat gedaan hebben, fantastisch zo'n blog. Inderdaad dan blijft iedereen op de hoogte, is fijn. Amai Brik is al enorm veranderd, in Leuven krijgt hij echt een goede behandeling. Als wij naar Leuven gingen/gaan maken wij er een daguitstap van of bij de opname gaan onze Joren en ik op vakantie zeggen we tegen elkaar. In het ziekenhuis kijken ze dan wel raar als we binnenkomen : we hebben onze CD-speler met relax cd bij, koffers, boeken,... maar dat brengt ons tot rust en we proberen ook van de tijd te genieten! Als jullie nog vragen hebben, geheel vrijblijvend, vuur ze gerust af. Geniet ervan! Groetjes Hilde Vanchaze.
Dag Hilde
Fijn dat je de weg naar onze blog ook gevonden hebt. Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om even te melden dat het fotoboekje in april terug via ons moeke aan Miet bezorgd zal worden.
Sorry voor de lange tijd, het was omwille van wat onvoorziene omstandigheden niet mogelijk om het boekje vroeger terug bij jullie te krijgen. Maar heb er zeker nog aan gedacht.
groetjes
Een reactie posten