De huildagen

Lieve Briek


Je zit hier nu naast mij in je schommelstoeltje stiekem te lachen naar mij en naar het hondje boven je aan de muur. Een van de zeldzame momenten deze dagen, jij lachend. En dat doet deugd. Blijf nog maar wat zitten en blijf nog maar wat lachen.

Je voelt je niet goed de laatste dagen, riddertje. Papa en mama hebben dat al een tijdje door, er is iets niet pluis in dat buikje van je. Na de maaltijd ben jij helemaal niet tevreden, nee. Dan begint er van alles te rommelen en te wriemelen in die maag en dan moet je heel erg huilen. Als alles de maag gepasseerd is, voel ik je honderd windjes laten, begin jij zelf heel erg te wriemelen en opnieuw ga je heel erg huilen. Heel de dag. Het is pas na een drietal uurtjes dat je echt rustig kan worden. Meestal heb je dan al een hele tijd proberen te slapen, maar pas na drie uur kan je echt indommelen. Amper een uurtje later moet mama je weer wakker maken voor de volgende pap en dat vind jij echt niet fijn.

Het zijn heel erg zware dagen voor papa en mama, Briek. We maken ons constant zorgen over je. Weet je dat we bijna met je naar het ziekenhuis waren gereden. Je lag al de hele dag zo slap op de arm van tante Ine, er zat geen spatje energie meer in je lijfje. Je was zo op, maar telkens moest je vechten tegen een of andere pijnscheut. 's Avonds besloot ik dat het bijna genoeg was, maar toen sliep je plots zo lekker. We hebben gewacht tot de volgende dag en toen was je weer wat beter. Niet helemaal, maar nu wachten we toch tot donderdag.

Donderdag moet je een gastroscopie ondergaan, zoonlief. Dat ga jij helemaal niet fijn vinden, zo'n darm in je maag. Maar gelukkig mag jij lekker een beetje slapen. Je gaat wel wat op je tanden moeten bijten, want je moet 6 uur nuchter zijn. Al denk ik dat dit geen probleem gaat zijn, tegenwoordig geef je niet zoveel meer om je eten.

Lieve, lieve Briek. Ik hoop voor jou dat we donderdag meteen een oplossing vinden. Zodat jij terug vrolijk kan zijn, terug onze lachebek! Je bent zo mooi, maar je bent nog veel mooier als je lacht. Ik wil dus heel graag dat die momenten geen uitzondering meer zijn.

Papa en mama zijn moe en hebben zoveel zorgen. Maar jou zullen we nooit moe zijn, vergeet dat maar niet. En nu mag je lekker komen knuffelen bij mama in de zetel. Hopelijk blijf je goed gezind en kan je gewoon lekker slapen. Je wil altijd zo graag slapen, ik vind het vreselijk om te zien hoe je telkens weer wakker schrikt van de pijn.

Ik duim voor je. Al heb je dat misschien helemaal niet nodig. Want eerlijk waar, ik ken niemand die zo dapper is als jij. Zoveel vechtlust en doorzettingsvermogen in dat kleine lijfje van je... ongelooflijk. Echt. Ik bewonder je ten volle.


Alles komt goed!


Dikke kus

Mama