Bijna zeven maanden zijn voorbij. Stilaan lijkt er rust te komen in ons gezin, geoefend in de situatie zoals ze is. Ervaringsdeskundigen lijken we wel, al staan we nog zo vaak voor kleine moeilijkheden waar we ons zelf geen raad mee weten. Woensdag hebben we een afspraak met de logopediste in Brussel om al heel wat van deze "verrassinkjes" te verhelpen of voorkomen.
Maar er is rust, ergens. Briek is rustiger. Hij lijkt nu eindelijk bekomen van het hele "hersenbloedingverhaal". Het heeft even geduurd, maar hij is dan ook heel ziek geweest. Dat besef ik zelfs niet altijd, maar als ik terugkijk naar foto's van hem tijdens die eerste maanden dan zie ik het weer. Briek is héél ziek geweest. Maar nu is het beter. Hij weent veeeeeeeeel minder, ligt veel vaker in een ontspannen houding en is tevreden, meestal. Hij kan zo schattig spelen in zijn box. We geven hem een doosje vol blokken en speeltjes en dat laadt hij dan uit, nieuwsgierig naar elk speelgoedje dat verstopt zit, alsof hij voor verrassingen zal komen te staan. En dit doet hij tientallen keren per dag. Grappig en schattig!
En net nu ik het gevoel heb dat het eindelijk lukt, dat alles op wieltjes begint te lopen, komen we aan een nieuwe fase met dit gezin. Papa zegt terecht: "Eigenlijk moeten we terug naar een oude fase." Mama moet gaan werken! Mama wil gaan werken, heel zeker. Maar mama wil ook heel graag thuisblijven. Want opvang voor onze Briek vinden is een groot probleem.
Of nee, eigenlijk hebben we opvang, maar hier is Briek niet welkom. Niet dat ze ons dat zo gezegd hebben, maar papa en mama hebben héél erg dat gevoel. Toen Briek in april niet naar de crèche kon door heel de toestand toen konden we op weinig begrip rekenen van hen. Zij vonden het heel vervelend, want volgens hen zou Briek zich op latere leeftijd veel moeilijker hechten aan hen. Zij wilden dus eigenlijk dat hij wel naar de crèche ging, maar Briek was doodziek. Hersenbloeding, hygroom, spoedoperatie, schisisoperatie, ... crèche was absoluut geen optie. We hebben dan nog een hele tijd in onzekerheid geleefd of we in september bij hen nog wel terecht konden. De verzorgsters wilden er eerst nog eens over nadenken en dat heeft twee weken geduurd. Toen hebben we van wanhoop zelf gebeld en de man die de administratie (geld) regelt heeft beslist dat Briek wel mocht komen. Ik denk dat ik toen al het vertrouwen verloren was.
Maar goed, we hadden opvang. Een paar dagen geleden heb ik naar de crèche gebeld om af te spreken. We willen graag met hen praten over de moeilijke eetsituatie die onze Briek heeft. Hij heeft tijd nodig om te eten, voor hem is dat moeilijk en traumatisch. Maar gaan zij wel tijd voor hem kunnen en willen uittrekken? Ik bel dus, de administratieve man pakt op. Ik leg alles uit en hij gaat aan de verzorgsters vragen wanneer het past. Ik hoor hem zeggen: "'t Is die van Blockx." Waarop de verzorgster: "Ah ja, die." Op zich niet erg, maar de manier waarop was allesbehalve enthousiast. Allesbehalve. Ik heb dan toch nog een vermoeden dat ze Briek liever niet zien komen.
Ik heb dan heel lang met Jorge gesproken, ik heb naar mijn ouders gebeld, we hebben nagedacht en we hebben besloten dat de kans heel groot is dat we Briek niet naar de crèche gaan sturen. Dat hangt nog wat af van andere opvangopties die we hebben. Maar toch... Hoe kan je je kind ergens sturen waar je niet zeker bent dat hij de zorgen en de aandacht krijgt die hij verdient? Bovendien kost zo'n crèche veel geld en kunnen wij alle centjes gebruiken. Apothekerskosten bijvoorbeeld alleen al, die zijn torenhoog. Ik wil zeker geld betalen aan een crèche of een onthaalmoeder (er zijn ook niet veel andere opties), maar dan moet ik er zeker van zijn dat die opvang goed is en dat Briek er gelukkig gaat zijn.
Ook dit verhaal krijgt dus nog een staartje... .
Maar nu eerst: logopedie!
Tot woensdag
Maar er is rust, ergens. Briek is rustiger. Hij lijkt nu eindelijk bekomen van het hele "hersenbloedingverhaal". Het heeft even geduurd, maar hij is dan ook heel ziek geweest. Dat besef ik zelfs niet altijd, maar als ik terugkijk naar foto's van hem tijdens die eerste maanden dan zie ik het weer. Briek is héél ziek geweest. Maar nu is het beter. Hij weent veeeeeeeeel minder, ligt veel vaker in een ontspannen houding en is tevreden, meestal. Hij kan zo schattig spelen in zijn box. We geven hem een doosje vol blokken en speeltjes en dat laadt hij dan uit, nieuwsgierig naar elk speelgoedje dat verstopt zit, alsof hij voor verrassingen zal komen te staan. En dit doet hij tientallen keren per dag. Grappig en schattig!
En net nu ik het gevoel heb dat het eindelijk lukt, dat alles op wieltjes begint te lopen, komen we aan een nieuwe fase met dit gezin. Papa zegt terecht: "Eigenlijk moeten we terug naar een oude fase." Mama moet gaan werken! Mama wil gaan werken, heel zeker. Maar mama wil ook heel graag thuisblijven. Want opvang voor onze Briek vinden is een groot probleem.
Of nee, eigenlijk hebben we opvang, maar hier is Briek niet welkom. Niet dat ze ons dat zo gezegd hebben, maar papa en mama hebben héél erg dat gevoel. Toen Briek in april niet naar de crèche kon door heel de toestand toen konden we op weinig begrip rekenen van hen. Zij vonden het heel vervelend, want volgens hen zou Briek zich op latere leeftijd veel moeilijker hechten aan hen. Zij wilden dus eigenlijk dat hij wel naar de crèche ging, maar Briek was doodziek. Hersenbloeding, hygroom, spoedoperatie, schisisoperatie, ... crèche was absoluut geen optie. We hebben dan nog een hele tijd in onzekerheid geleefd of we in september bij hen nog wel terecht konden. De verzorgsters wilden er eerst nog eens over nadenken en dat heeft twee weken geduurd. Toen hebben we van wanhoop zelf gebeld en de man die de administratie (geld) regelt heeft beslist dat Briek wel mocht komen. Ik denk dat ik toen al het vertrouwen verloren was.
Maar goed, we hadden opvang. Een paar dagen geleden heb ik naar de crèche gebeld om af te spreken. We willen graag met hen praten over de moeilijke eetsituatie die onze Briek heeft. Hij heeft tijd nodig om te eten, voor hem is dat moeilijk en traumatisch. Maar gaan zij wel tijd voor hem kunnen en willen uittrekken? Ik bel dus, de administratieve man pakt op. Ik leg alles uit en hij gaat aan de verzorgsters vragen wanneer het past. Ik hoor hem zeggen: "'t Is die van Blockx." Waarop de verzorgster: "Ah ja, die." Op zich niet erg, maar de manier waarop was allesbehalve enthousiast. Allesbehalve. Ik heb dan toch nog een vermoeden dat ze Briek liever niet zien komen.
Ik heb dan heel lang met Jorge gesproken, ik heb naar mijn ouders gebeld, we hebben nagedacht en we hebben besloten dat de kans heel groot is dat we Briek niet naar de crèche gaan sturen. Dat hangt nog wat af van andere opvangopties die we hebben. Maar toch... Hoe kan je je kind ergens sturen waar je niet zeker bent dat hij de zorgen en de aandacht krijgt die hij verdient? Bovendien kost zo'n crèche veel geld en kunnen wij alle centjes gebruiken. Apothekerskosten bijvoorbeeld alleen al, die zijn torenhoog. Ik wil zeker geld betalen aan een crèche of een onthaalmoeder (er zijn ook niet veel andere opties), maar dan moet ik er zeker van zijn dat die opvang goed is en dat Briek er gelukkig gaat zijn.
Ook dit verhaal krijgt dus nog een staartje... .
Maar nu eerst: logopedie!
Tot woensdag
3 opmerkingen:
spijtig om te horen dat crèches alleen maar op uit zijn om met zo weinig mogelijk problemen of moeite zo zoveel mogelijk geld te verdienen .om een kindje als Briekje op te vangen willen ze duidelijk geen tijd in steken.waar is het menselijke idealisme naar toe? alle is gericht op een maatschappij met perfect mensen.ik duim voor jullie, Briekje is een schatje!!
En bij moeke Linda (in de Blokken)? Dat is dan via de Landelijke Kinderopvang.
Marjan
Daar hebben we gehoord. Er was helemaal geen plaats. Nu hebben we ons ingeschreven bij de landelijke kinderopvang en zij zoeken iemand voor ons.
In tussentijd gaat ons moeke de opvang doen.
Een reactie posten