Woensdag moesten we met onze Briek nog eens op controle bij de chirurg in Leuven. Het is ondertussen zes weken geleden dat hij geopereerd is en de chirurg heeft hem in tussentijd niet meer gezien. Hij had graag dat we nog eens langskwamen, dus daar gingen we.
Om kwart na drie hadden we een afspraak, maar ik denk dat we uiteindelijk pas een uur later de chirurg gezien hebben. Alle begrip voor de drukke job van die mens, maar voor ons is dat echt vervelend. We moeten eerst al bijna twee uur rijden om er te geraken, dan een uur wachten om vijf minuten op consultatie te komen en daarna weer twee uur terug rijden.
Nu moet ik zeggen, onze Briek is een crème van een kereltje. Hij doet dat allemaal ongelooflijk goed. Hij was doodmoe, maar hij heeft niet geweend (wel veel gekotst!) en is onderweg naar huis als een blok in slaap gevallen. Toch blijft het wat vervelend.
De chirurg was niet zo blij met hoe het litteken van Briek er nu uitziet. Het vorige litteken is eigenlijk bijna volledig verdwenen, maar dit is heel zichtbaar. We hadden net na de operatie al gemerkt dat dit littekentje veel duidelijker was dan het andere. Het ligt eigenlijk een beetje op zijn lip, als een bruggetje van aan zijn lip tot aan zijn neusje.
Voor de chirurg was dit storend genoeg om er iets aan te doen. Het is natuurlijk zo dat hoe vroeger ze al ingrijpen, hoe meer kans op een mooi herstel en hoe minder problemen later. Briek moet nu dus volgende week of binnen twee weken terug opgenomen worden in Leuven. Voor één nachtje maar gelukkig. Hij krijgt een cortisonespuitje in zijn litteken. Wij doen nu elke ochtend een zware cortisonezalf op zijn litteken, maar dat volstaat nu dus niet. Omdat de procedure van de injectie heel pijnlijk is, moet hij onder narcose. Weeral. Dat is ondertussen de 8e keer dat hij onder narcose gaat. Acht keer op amper acht maanden.
Ik vind het wel een beetje een tegenvaller, temeer omdat we ons er ook totaal niet aan verwacht hadden. Zo een narcose is ook geen pretje. Briek moet 's ochtends nuchter zijn en dat is niet gemakkelijk. Bovendien slaapt hij in dat verdomde ziekenhuis heel erg slecht. Maar, we doen dit natuurlijk zonder zeuren en zagen want het is echt wel voor zijn bestwil. Nu is het enkel wachten op een telefoontje wanneer we moeten vertrekken naar Leuven. Ik ben echt benieuwd of die injectie veel verschil gaat maken!
Tot slot wil ik nog eventjes wat fotootjes posten. Vandaag is Briekje gaan spelen bij zijn neefjes Daan, Thor en Guus. Hij vond het heel plezant, maar hij was echt wel doodmoe toen hij thuiskwam! Ook bijzonder schattig was hij toen ik hem kwam halen. Ik kreeg zowaar een dikke knuffel van hem! En Briek is helemaal geen knuffelaar. Mijn moederhart smolt toch wat weg, hoor. Voor zover dat nog niet weggesmolten was.
Om kwart na drie hadden we een afspraak, maar ik denk dat we uiteindelijk pas een uur later de chirurg gezien hebben. Alle begrip voor de drukke job van die mens, maar voor ons is dat echt vervelend. We moeten eerst al bijna twee uur rijden om er te geraken, dan een uur wachten om vijf minuten op consultatie te komen en daarna weer twee uur terug rijden.
Nu moet ik zeggen, onze Briek is een crème van een kereltje. Hij doet dat allemaal ongelooflijk goed. Hij was doodmoe, maar hij heeft niet geweend (wel veel gekotst!) en is onderweg naar huis als een blok in slaap gevallen. Toch blijft het wat vervelend.
De chirurg was niet zo blij met hoe het litteken van Briek er nu uitziet. Het vorige litteken is eigenlijk bijna volledig verdwenen, maar dit is heel zichtbaar. We hadden net na de operatie al gemerkt dat dit littekentje veel duidelijker was dan het andere. Het ligt eigenlijk een beetje op zijn lip, als een bruggetje van aan zijn lip tot aan zijn neusje.
Voor de chirurg was dit storend genoeg om er iets aan te doen. Het is natuurlijk zo dat hoe vroeger ze al ingrijpen, hoe meer kans op een mooi herstel en hoe minder problemen later. Briek moet nu dus volgende week of binnen twee weken terug opgenomen worden in Leuven. Voor één nachtje maar gelukkig. Hij krijgt een cortisonespuitje in zijn litteken. Wij doen nu elke ochtend een zware cortisonezalf op zijn litteken, maar dat volstaat nu dus niet. Omdat de procedure van de injectie heel pijnlijk is, moet hij onder narcose. Weeral. Dat is ondertussen de 8e keer dat hij onder narcose gaat. Acht keer op amper acht maanden.
Ik vind het wel een beetje een tegenvaller, temeer omdat we ons er ook totaal niet aan verwacht hadden. Zo een narcose is ook geen pretje. Briek moet 's ochtends nuchter zijn en dat is niet gemakkelijk. Bovendien slaapt hij in dat verdomde ziekenhuis heel erg slecht. Maar, we doen dit natuurlijk zonder zeuren en zagen want het is echt wel voor zijn bestwil. Nu is het enkel wachten op een telefoontje wanneer we moeten vertrekken naar Leuven. Ik ben echt benieuwd of die injectie veel verschil gaat maken!
Tot slot wil ik nog eventjes wat fotootjes posten. Vandaag is Briekje gaan spelen bij zijn neefjes Daan, Thor en Guus. Hij vond het heel plezant, maar hij was echt wel doodmoe toen hij thuiskwam! Ook bijzonder schattig was hij toen ik hem kwam halen. Ik kreeg zowaar een dikke knuffel van hem! En Briek is helemaal geen knuffelaar. Mijn moederhart smolt toch wat weg, hoor. Voor zover dat nog niet weggesmolten was.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten