Mijn lieve, kleine Briek
Het is bijna zover, weet je dat? Binnenkort zal er heel veel veranderen in ons leventje. Jij bent je van geen kwaad bewust, en dat is goed zo. Mama zal jouw zorgen wel dragen.
Niet dat je toekomst er zwart uitziet, hoor kleine kadee. Helemaal niet. Over een maandje verhuizen we naar een prachtig huis in Turnhout. Dan woon je lekker dicht bij je tantekes. Jongen, jij gaat verwend worden! Het zal wel even aanpassen voor je worden, dat denk ik wel. Je kamertje zal er anders uitzien, maar je mag gerust wezen, de monstertjes op je muur, je bedje, Klaasje, ... ze mogen allemaal mee verhuizen met je.
Maar eerst, Briek, eerst moet mama weer gaan werken. Ik heb hier lang naar uitgekeken. Niet dat ik niet graag bij jou was! Integendeel, ik heb heel veel van jou genoten, maar -dat moet gezegd worden- we hebben ook heel erg afgezien. En mama is een beetje moe. Elke dag diezelfde zorgen over je, dat begint na een tijdje toch een beetje door te wegen. Dus mama gaat werken.
Al moet ik zeggen, kadeetjekadet, dat ik hier ook heel verdrietig van word. Ik heb je in de voorbije zeven maanden met alles wat ik had moeten (en willen!) beschermen. Ik heb je de eerste maanden door het leven moeten loodsen met heel veel strijd en moeite. Ik heb moeten leren hoe jij je het meest comfortabel voelt en hoe je het beste kan eten. Dat is helemaal niet gemakkelijk geweest en nu moet ik je zomaar opeens uit handen geven. Alles aan iemand anders overlaten. Hoe gaat dat eigenlijk? Jij bent toch echt wel (een beetje) mijn zorgenkindje. En dat zou ik het liefst van al zelf willen vertroetelen en verzorgen.
Maar voor jou en voor mezelf is gaan werken toch net iets beter. En, lieve Briek, ik beloof je plechtig dat je - ten eerste - zeer goed terecht gaat komen. Er zullen je geen zorgen ontbreken, je krijgt de kans om lekker op je eentje te spelen (want daar hou je van), maar je mag ook knuffelen (als je dat wil, want jij knuffelt niet graag, he). En - ten tweede - beloof ik je dat ik er mijn zaak van ga maken om (bijna) elke dag thuis te zijn om je eten te geven en om je in bedje te steken. Zo kunnen we samen elke avond nog even naar Bumba kijken, een verhaaltje lezen en genieten van elkaar.
En nu, Briek, vandaag op de dag dat je 7 maanden wordt, zeg ik je dat wij eerst nog 17 dagen ALLES samen gaan doen (Behalve dan de sponsortocht, dan blijf jij best thuis om te slapen, te spelen en te eten.) Die laatste zeventien dagen dat mama niet moet gaan werken, die zijn voor ons tweetjes. En we doen lekker alleen wat wij willen doen.
Het ga je goed, dappere krijger, het ga je heel erg goed. Maar mag ik je nog één dingetje vragen? Wil je vandaag eens extra je best doen om die groentjes en dat fruit naar binnen te werken? Gewoon, omdat mama "misschien toch wel ooit eens" een rustdagje verdient?
mama
Het is bijna zover, weet je dat? Binnenkort zal er heel veel veranderen in ons leventje. Jij bent je van geen kwaad bewust, en dat is goed zo. Mama zal jouw zorgen wel dragen.
Niet dat je toekomst er zwart uitziet, hoor kleine kadee. Helemaal niet. Over een maandje verhuizen we naar een prachtig huis in Turnhout. Dan woon je lekker dicht bij je tantekes. Jongen, jij gaat verwend worden! Het zal wel even aanpassen voor je worden, dat denk ik wel. Je kamertje zal er anders uitzien, maar je mag gerust wezen, de monstertjes op je muur, je bedje, Klaasje, ... ze mogen allemaal mee verhuizen met je.
Maar eerst, Briek, eerst moet mama weer gaan werken. Ik heb hier lang naar uitgekeken. Niet dat ik niet graag bij jou was! Integendeel, ik heb heel veel van jou genoten, maar -dat moet gezegd worden- we hebben ook heel erg afgezien. En mama is een beetje moe. Elke dag diezelfde zorgen over je, dat begint na een tijdje toch een beetje door te wegen. Dus mama gaat werken.
Al moet ik zeggen, kadeetjekadet, dat ik hier ook heel verdrietig van word. Ik heb je in de voorbije zeven maanden met alles wat ik had moeten (en willen!) beschermen. Ik heb je de eerste maanden door het leven moeten loodsen met heel veel strijd en moeite. Ik heb moeten leren hoe jij je het meest comfortabel voelt en hoe je het beste kan eten. Dat is helemaal niet gemakkelijk geweest en nu moet ik je zomaar opeens uit handen geven. Alles aan iemand anders overlaten. Hoe gaat dat eigenlijk? Jij bent toch echt wel (een beetje) mijn zorgenkindje. En dat zou ik het liefst van al zelf willen vertroetelen en verzorgen.
Maar voor jou en voor mezelf is gaan werken toch net iets beter. En, lieve Briek, ik beloof je plechtig dat je - ten eerste - zeer goed terecht gaat komen. Er zullen je geen zorgen ontbreken, je krijgt de kans om lekker op je eentje te spelen (want daar hou je van), maar je mag ook knuffelen (als je dat wil, want jij knuffelt niet graag, he). En - ten tweede - beloof ik je dat ik er mijn zaak van ga maken om (bijna) elke dag thuis te zijn om je eten te geven en om je in bedje te steken. Zo kunnen we samen elke avond nog even naar Bumba kijken, een verhaaltje lezen en genieten van elkaar.
En nu, Briek, vandaag op de dag dat je 7 maanden wordt, zeg ik je dat wij eerst nog 17 dagen ALLES samen gaan doen (Behalve dan de sponsortocht, dan blijf jij best thuis om te slapen, te spelen en te eten.) Die laatste zeventien dagen dat mama niet moet gaan werken, die zijn voor ons tweetjes. En we doen lekker alleen wat wij willen doen.
Het ga je goed, dappere krijger, het ga je heel erg goed. Maar mag ik je nog één dingetje vragen? Wil je vandaag eens extra je best doen om die groentjes en dat fruit naar binnen te werken? Gewoon, omdat mama "misschien toch wel ooit eens" een rustdagje verdient?
mama
Geen opmerkingen:
Een reactie posten