Mama zegt de laatste tijd vaak dat papa "Meneertje Knorrepot" is. Achter het stuur van de wagen voornamelijk, maar ook al Briek wat moeilijker eet of als niet alles volgens plan verloopt.
Dit is misschien wel waar, papa is soms nogal lastig. In het verkeer staat Riet soms (doods)angsten uit bij papa in de wagen. Ik kan er ook niet aandoen dat er zoveel verkeer op de Brusselse ring rijdt natuurlijk.
Hoe het komt dat ik soms wat korter doe of niet zo vriendelijk ben weet ik zelf niet... Stress, vermoeidheid, 7 slopende maanden,... noem het maar op. Zou het er allemaal mee te maken hebben?
Het afgelopen half jaar is dan ook zwaar geweest, heel zwaar. Voor Briek maar ook voor onszelf, we zijn onszelf meerdere keren tegen gekomen. We hebben dingen meegemaakt die niemand wenst mee te maken, zijn schisis, zijn hygroom,... . Tientallen keren naar Leuven en terug, ontelbaar veel dokters gezien, meningen en beschuldigingen gehoord (waar ik me moet leren overzetten). Het gaat wegen op een mens. De combinatie van het dagdagelijkse leven zoals werk, was en plas samen met de vele roadtrips zijn zwaar. Toch we staan er elke dag voor Briek, maar ook voor éénieder die onze hulp nodig heeft.
'The show must go on!'
Al is het in de backstage van onze show soms chaos en ruzie. Chaos om alles in orde te krijgen! Papierwerk dat in orde moet zijn, attest hier, rekening daar en dan de fouten nog rechtzetten nadien. Fouten worden er gemaakt op ongeveer elke instelling. Daardoor is het is veel papierwerk,heel veel. En ja, Riet en ik hebben soms ruzie, wie niet? Volgens mij hebben we het recht om iets meer ruzie te maken met alles wat we meemaken. Of niet? Soms zeggen we tegen elkaar dat er heel veel mensen zijn die deze situatie niet houdbaar zouden zien en die uit elkaar zouden gaan. Wij niet, wij gaan er samen door.
Kijk maar naar onze zotste uitdaging tot nog toe, 111km fietsen voor Briek (en het gaat 30(!!!!) graden worden). We hebben samen gehuild bij de geboorte van Briek. Ikzelf had al een eeuwigheid niet meer gehuild en die dag kon ik niet stoppen. Tranen van geluk, tranen van verdriet want onze zoon ging het nog moeilijk krijgen. Wij gingen het nog moeilijk krijgen. We hebben samen gelachen bij de dingen die Briek doet of niet doet. We gaan samen naar de dokters,specialisten,... (Ik denk dat ik nog nooit zoveel verlof heb genomen op mijn werk om naar de dokter te gaan.)
Maar vooral genieten we samen! Genieten van onze zoon! Genieten van een avondje op het terras! Het huis dat we hebben gekocht, de plezante momenten die ons nog te wachten staan. En dat we af en toe ruzie hebben hoort er nu eenmaal bij, zelfs als je geniet!
Papa is minder geduldig op sommige vlakken dan mama. In het verkeer, bij het eten van Briek,...
En dan klaagt papa al eens (Geloof me er rijden veel drollen met de wagen.) vervolgens moet mama zeggen dat ik minder moet mopperen en kalmer moet blijven, meneertje Knorrepot! Ze vraagt dan:"Hoe kom het dat je zo klaagt en moppert? Straks verlies je je levenslust nog."
Ik zou het antwoord niet weten maar volgens mij is het de vermoeidheid, de stress en de 7 slopende maanden die in onze lijven geslopen is.
Ja in ONZE, want mama kan ook knorren hoor! (Zeg het haar maar niet, want dan knort ze nog harder). Ze heeft dan ook 7 maanden Briek dag en nacht verzorgd en dat eist haar tol. Als ze in september terug gaat werken kan ze terug tot 'rust' komen. De verzorging over laten aan iemand anders en het de leerlingen wat lastig maken!
Ik weet dat ik niet zo goed 7 maanden voor onze Briek zou kunnen zorgen.
Briek kan zich geen betere mama voorstellen! (En een betere papa waarschijnlijk ook niet, maar dat mag ik niet over mezelf zeggen!)
Omdat Briek nog niet zelf kan typen of praten: 'Gelukkige moederdag!'
(Bestoeft worden op het internet is toch veel leuker dan een ring krijgen ;-) )
Nu ga ik slapen, anders geraakt de vermoeidheid niet uit het lichaam en loop ik morgen maar wat rond te knorren.
-Meneertje Knorrepot!
Dit is misschien wel waar, papa is soms nogal lastig. In het verkeer staat Riet soms (doods)angsten uit bij papa in de wagen. Ik kan er ook niet aandoen dat er zoveel verkeer op de Brusselse ring rijdt natuurlijk.
Hoe het komt dat ik soms wat korter doe of niet zo vriendelijk ben weet ik zelf niet... Stress, vermoeidheid, 7 slopende maanden,... noem het maar op. Zou het er allemaal mee te maken hebben?
Het afgelopen half jaar is dan ook zwaar geweest, heel zwaar. Voor Briek maar ook voor onszelf, we zijn onszelf meerdere keren tegen gekomen. We hebben dingen meegemaakt die niemand wenst mee te maken, zijn schisis, zijn hygroom,... . Tientallen keren naar Leuven en terug, ontelbaar veel dokters gezien, meningen en beschuldigingen gehoord (waar ik me moet leren overzetten). Het gaat wegen op een mens. De combinatie van het dagdagelijkse leven zoals werk, was en plas samen met de vele roadtrips zijn zwaar. Toch we staan er elke dag voor Briek, maar ook voor éénieder die onze hulp nodig heeft.
'The show must go on!'
Al is het in de backstage van onze show soms chaos en ruzie. Chaos om alles in orde te krijgen! Papierwerk dat in orde moet zijn, attest hier, rekening daar en dan de fouten nog rechtzetten nadien. Fouten worden er gemaakt op ongeveer elke instelling. Daardoor is het is veel papierwerk,heel veel. En ja, Riet en ik hebben soms ruzie, wie niet? Volgens mij hebben we het recht om iets meer ruzie te maken met alles wat we meemaken. Of niet? Soms zeggen we tegen elkaar dat er heel veel mensen zijn die deze situatie niet houdbaar zouden zien en die uit elkaar zouden gaan. Wij niet, wij gaan er samen door.
Kijk maar naar onze zotste uitdaging tot nog toe, 111km fietsen voor Briek (en het gaat 30(!!!!) graden worden). We hebben samen gehuild bij de geboorte van Briek. Ikzelf had al een eeuwigheid niet meer gehuild en die dag kon ik niet stoppen. Tranen van geluk, tranen van verdriet want onze zoon ging het nog moeilijk krijgen. Wij gingen het nog moeilijk krijgen. We hebben samen gelachen bij de dingen die Briek doet of niet doet. We gaan samen naar de dokters,specialisten,... (Ik denk dat ik nog nooit zoveel verlof heb genomen op mijn werk om naar de dokter te gaan.)
Maar vooral genieten we samen! Genieten van onze zoon! Genieten van een avondje op het terras! Het huis dat we hebben gekocht, de plezante momenten die ons nog te wachten staan. En dat we af en toe ruzie hebben hoort er nu eenmaal bij, zelfs als je geniet!
Papa is minder geduldig op sommige vlakken dan mama. In het verkeer, bij het eten van Briek,...
En dan klaagt papa al eens (Geloof me er rijden veel drollen met de wagen.) vervolgens moet mama zeggen dat ik minder moet mopperen en kalmer moet blijven, meneertje Knorrepot! Ze vraagt dan:"Hoe kom het dat je zo klaagt en moppert? Straks verlies je je levenslust nog."
Ik zou het antwoord niet weten maar volgens mij is het de vermoeidheid, de stress en de 7 slopende maanden die in onze lijven geslopen is.
Ja in ONZE, want mama kan ook knorren hoor! (Zeg het haar maar niet, want dan knort ze nog harder). Ze heeft dan ook 7 maanden Briek dag en nacht verzorgd en dat eist haar tol. Als ze in september terug gaat werken kan ze terug tot 'rust' komen. De verzorging over laten aan iemand anders en het de leerlingen wat lastig maken!
Ik weet dat ik niet zo goed 7 maanden voor onze Briek zou kunnen zorgen.
Briek kan zich geen betere mama voorstellen! (En een betere papa waarschijnlijk ook niet, maar dat mag ik niet over mezelf zeggen!)
Omdat Briek nog niet zelf kan typen of praten: 'Gelukkige moederdag!'
(Bestoeft worden op het internet is toch veel leuker dan een ring krijgen ;-) )
Nu ga ik slapen, anders geraakt de vermoeidheid niet uit het lichaam en loop ik morgen maar wat rond te knorren.
-Meneertje Knorrepot!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten