Strijdlust. Hoe vol zit een potje strijdlust en wanneer begin je te voelen dat je minder en minder strijdlust hebt? Als het potje halfleeg (halfvol) is? Of als je bijna de bodem kan zien? Geen idee. Wat ik wel weet, is dat ons potje strijdlust lang niet meer zo vol zit als toen op 12 januari.
We hebben altijd geprobeerd om in elk blogbericht krachtig te zijn. We willen heel graag dat jullie zien hoe hard we ons best doen en hoe moedig Briek, maar ook mama en papa kunnen zijn. Maar misschien is dat nu niet meer de waarheid? Of misschien is dit slechts een klein momentje van diepte en gaat morgen alles weer veel beter?
Mama is moe. Heel moe. En Briek is Briek. Schattig, charmant, vastberaden, koppig en .... huilerig. Of wacht... hysterisch?! Briek blijft wenen. Punt. Meer is er niet te zeggen, Briek blijft wenen.
En mama is heel erg moe.
Ik probeer me elke dag moed in te spreken. Hij gaat hier door groeien, elke dag voorbij is een dag die niet meer terug komt (gelukkig). Maar feit is dat Briek nu elke dag uren uren uren en uren huilt. Slapen? Kent hij niet.
Wat het hele verhaal zo moeilijk maakt, is dat wij telkens nieuwe hoop vinden die dan meteen weer gekelderd wordt. Bij elke nieuwe "aandoening" die men ontdekt, is er hoop op betere dagen.
Neonatale tand? We trekken hem en hopelijk gaat het nu beter.
Reflux? We geven medicijnen en hopelijk gaat het nu beter.
Vocht in de hersenen? We draineren het en hopelijk gaat het nu beter.
Helaas is het elke keer weer niets. Briek blijft wenen. Keer op keer verdwijnt dus al mijn hoop als sneeuw voor de zon. Leven zonder hoop? Dat is 's morgens niet graag meer opstaan en 's avonds blij zijn dat Briek gaat slapen. Dat is zelf beginnen wenen bij elke huilbui van Briek. Dat is weg gaan van huis - zonder zoon - en eigenlijk niet graag teruggaan. Het is de eerste keer sinds de geboorte van Briek dat ik me zo voel. Echt vreemd.
Maar ik hou nog altijd zielsveel van mijn mooie ridder. Zijn lach, zijn traanoogjes, zijn handjes op de mijne,... . Ik smelt nog steeds duizend keer per dag weg. En als ik dan terug thuis binnenkom, ben ik nog altijd ontzettend blij om terug bij mijn zoontje te zijn.
Maar helaas bevriest dat weggesmolten hoopje mama eens zo snel. Briek is niet levensbedreigend ziek en er zijn ouders die veel zwaardere dingen meemaken. Ik weet dat goed genoeg. En morgen zal ik zeker terug met een glimlach en een nieuw potje strijdlust verder gaan. Maar nu wegen de 12 weken eventjes heel erg zwaar. Mama is moe. Mama is heel moe.
En Briek?
Die weent verder.
2 opmerkingen:
Als het tegenslagen regent, gebruik dan je glimlach als regenscherm.
Ik wens jullie drietjes heel veel mooie glimlachjes toe!
Riet, Jorge en Briekje,
ik ken jullie nog niet zo goed, en ben blij dat ik jullie verhaal mag beleven. want zo voelt het ook, ik beleef elk blogbericht al zou het bij ons ook zo lopen binnekort. bij de eerste berichtjes (want ik lees sochtends bij de thee 2 berichtjes per keer) ging het nog, maar bij deze houd ik het eventjes NIET droog... ikzelf ben nu een hoopje ellende zoals je weet, omdat ik vol zenuwen zit over ons ongeboren Michieltje en de toekomst met Grote zus Marie erbij! als ik lees hoe sterk jullie zijn (altans jullie best doen om het beste voor je Briek) dan krijg ik weer hoop, en als je verteld over 'zien wij het nog zitten?' dan breekt mijn hart weer... dan heb ik geen zin om verder te lezen, omdat ik dan denk... het komt 'niet' goed, al beweren alle anderen van wel... wij ook 'hopen' dat alles goed komt, ooit... al weet ik niet hoe ik/wij/met zen allen dit gaan klaren.... dit was voor mij tot hier toe het zwaarste berichtje om te lezen... mar ik blijf doorgaan, net zoals jullie niet anders kunnen doorgaan voor die stoere ridder die af en toe niet zo stoer kan zijn door pijn... ik haal kracht uit jullie hoop! bedankt dat wij er een deel van mogen zijn...! sterkte nog voor de tijd die komen gaat! ook al ben je nu in real life al VEEL verder dan dit ene berichtje. ik wilde effe zeggen hoe ik me voelde ;)
groetjes, Kathleen
Een reactie posten