Doe er nog maar wat bij!

Twee maanden. Twee maanden ver zijn we nu. Het zijn me nogal twee maanden geweest. Twee maanden klinkt zo ongelooflijk lang, maar voor mij zijn deze maanden voorbij gevlogen. Maar als ik terugdenk aan de dag dat Briek geboren werd, lijkt dat ook al weer zo lang geleden.

Jorge en ik waren in geen enkel opzicht voorbereid op wat we in deze twee maanden hebben meegemaakt. Ik ben overtuigd van het feit dat nieuwe ouders nooit helemaal voorbereid zijn op de komst van een kindje. Zo'n pasgeboren baby is toch een hele onderneming en verandert je leven veel meer dan je je kan inbeelden. Wij kregen dan ook nog de pech dat Briek eigenlijk echt wel een uitgebreide handleiding nodig had. Helaas komt zo'n papieren boekje niet mee tijdens de bevalling en ben je dus aangewezen op jezelf.

Vertrouwen in uzelf en in uw partner. Dat heb je ongelooflijk hard nodig!

Voor ons zijn dit de zwaarste twee maanden uit mijn leven geweest, zeg ik nu. Tegelijk wil ik er meteen aan toevoegen dat het ook de mooiste twee maanden zijn geweest. Ongelooflijk wat zo'n klein prutske met je doet. Nooit gedacht dat ik mij ZO kon voelen bij een mensje. Echt. Als ik bij Briekje ben barst ik gewoon open van liefde. Soms weet ik geen blijf met al die trots en liefde die ik voel. Wat doe je daar mee? Omzetten in zorg en knuffels en zoentjes en nog meer knuffels. Maar er blijft altijd een pak liefde zitten in mijn hart waar ik niets mee kan. Dat zit daar en doet mij openbloeien. Heerlijk.

Maar 't is dus ook erg zwaar geweest. Vanaf dag één. Vanaf het moment dat ik mama werd, overviel mij een ongelooflijk groot verantwoordelijkheidsgevoel. Plots was ik nooit meer zonder zorgen. Het feit dat Briek met een hazenlip werd geboren deed daar natuurlijk geen goed aan. En dat hij er nog een gigantische reflux bovenop krijgt al helemaal niet. Leven hier bestaat uit zorgen voor en denken aan Briek en Jorge. Want mijn man wil ik absoluut niet vergeten.

Bijna was het zover, hoor. Bijna waren we elkaar uit het oog verloren. Maar uit het oog is niet uit het hart, helemaal niet. Dus GELUKKIG kwamen we elkaar nog genoeg tegen, ergens in het diepste van onze ziel. Liefde is toch veel sterker dan vermoeidheid.

Twee maanden. Twee maanden waarin ik zelden aan mezelf dacht. Of toch. Waarin ik heel veel aan mezelf dacht. Want Briek is ik, voor een groot stuk. En het andere stuk 'ik' zit ergens in een kamertje in Jorge zijn borstkas. En aan Jorge denk ik altijd. Dus ik heb heel veel aan mij gedacht. Misschien heb ik mezelf wel verzorgd door voor mijn twee dierbaarste ventjes te zorgen. Ik denk het wel.

Weet je wat gek is? Deze twee maanden zijn continu hetzelfde geweest. Dag in dag uit eten geven, troosten, slapen, pampers verversen. Elke ochtend opnieuw. En toch word ik dat nooit beu. Toch blijft het heerlijk om 's morgens mijn zoon uit zijn bed te halen en me te laten wegsmelten bij zijn glimlach en schattigheid (niet elke ochtend, Briek heeft een ochtendhumeur).

Twee maanden. Twee heel heel gekke maanden. Ik kan nu al niet wachten op maand 3, 4, .... 20000. Ik kan nu al niet wachten om mijn zoon te zien opgroeien tot een nieuwe Jorge. Heerlijk.

De toekomst is rooskleurig.