Te vroeg gejuicht.

Het is een tijdje stil geweest hier op onze blog en daar hadden we een goede reden voor. Het ging goed met onze Briek!

Ja, je leest het goed. Ging. We hadden alle plezier met ons drietjes. Na de gastroscopie en de aangepaste voeding en medicijnen ging het echt goed met onze zoon. Hij lachte, speelde en sliep zelfs overdag. Wat een feest. Jorge had nog tegen me gezegd dat het nu echt fijn begon te worden met onze Briek.

Helaas is ons maar weinig rust en geluk gegund in 2012. Amper een kleine twee weken heeft het geduurd. In die twee weken is Briek geleidelijk terug achteruit beginnen gaan. Zo geleidelijk dat we het eigenlijk niet eens door hadden. Tot nu, een paar dagen terug.

Plots begon het me te dagen dat Briek begint te wenen van zodra hij uit zijn bedje komt en dat houdt niet meer op tot hij 's avonds terug in zijn bedje gaat. Elke dag een beetje meer wenen, elke dag een beetje langer en elke dag een beetje luider. Stilaan. Tot ik weer heel de dag in de zetel zat met een huilende en kronkelende baby op mijn arm. Doodmoe en vreselijk nerveus.

Briek had al een drietal weken diarre, maar de kinderarts vindt het niet zorgwekkend en wijdt het enerzijds aan een buikgriep en anderzijds aan de overgang naar een andere pap. Oké, wij dus geen zorgen. En toen was er bloed in de stoelgang. Dit werd geweten aan kloofjes. Mama was er toch niet gerust in en liet de stoelgang controleren door de dokter. Sinds kort heeft Briek ook echt pijn als hij windjes moet laten én na drie weken diarree is er plots geen kaka meer.

Ik was er bijna zeker van dat er iets mis zou zijn met zijn stoelgang, maar helaas was dat niet zo. Helaas, zeg ik. Omdat we nu nog altijd geen antwoord hebben op de vraag waarom Briek zoveel pijn heeft aan zijn buikje en waarom hij ligt te kronkelen als een addertje.

Vandaag kwam de vroedvrouw nog eens kijken omdat ik het echt weer moeilijk krijg. Briek heeft 3 uur (!) op haar arm liggen huilen. Het deed zoveel deugd om te horen van haar dat Briek effectief ergens heel veel last van heeft (reflux en darmen).

Ik begon me immers al zorgen te maken over mezelf. Misschien beeld ik het me allemaal maar in en moet ik anders omgaan met mijn zoon? Misschien verveelt hij zich of heeft hij nog meer nood aan structuur? Ik wist het niet meer. Het ging immers goed en plots zijn we weer bij af.

Het wordt echt zwaar voor me. Ik had zo graag gehad dat Briek voor 17 april helemaal in orde zou zijn, zodat hij alleen maar moest herstellen van de operatie. Nu weet ik dat dit ijdele hoop was en dat we in een straatje zonder eind zijn beland.

Ik hoorde de verpleegster van Kind en Gezin zeggen dat een refluxbaby heel veel van de ouders vraagt. Ik denk dat dit nog een understatement is. Echt.

Duim alsjeblief allemaal heel hard voor Briekje. Hij heeft het nodig. En mama ook, want mijn hart bloedt dagelijks bij het zien van mijn zoontje. Wanneer hij ligt te worstelen in mijn armen, wanneer de traantjes over zijn wangen stromen. Duim heel erg hard voor hem.

En laat ons allemaal hopen dat Briek zijn kracht en dapperheid mag behouden. Ik hoop dat strijdlust een onuitputtelijke bron is. Ik hoop.

Walter!

Walter is populair!
Zie hier Briek zijn collectie van Walter! Of hoe een kaartje inspiratie kan geven?!

Enkel zijn peter Bjorn had voor de geboorte en nog voor bekend was wat er op het kaartje stond al een eerste Walter gekocht. (Zelfs zonder te weten dat hij peter werd van Briek of van een meisje....)

 

Familie doetertoe! (En nu eens niet over Briek, maar echt over mama.)

Het gaat beter met Briek, voorlopig. De aangepaste voeding en de resem aan medicatie begint zijn werk te doen. Mama heeft het eindelijk rustiger en kan beginnen bekomen.

Bekomen.

Of beter, verwerken. Misschien. Het is een helse rit geweest al (en 't wordt sowieso nog helser), maar nu we eindelijk op een rustiger baantje aan het rijden zijn heeft mama plots tijd om na te denken. Over Briek.
Ik heb de laatste dagen al heel veel gedacht aan de schisis van Briek. Maar vooral aan de dag van de bevalling, de uren daarna en hoe verbazingwekkend vlot we dit allemaal doorlopen hebben.

De bevalling van Briek zal voor altijd een van de meest verwarrende en bizarre gebeurtenissen uit mijn leven blijven. Het irreële van die hele dag. Eerst de angst bij het breken van mijn water, daarna de pijn van de weeën en het uzelf voortdurend moed inspreken, op het einde dat kleine moment van humor net voor Briek zijn hoofdje liet zien en toen de opluchting en meteen de kleine val van mijn hart. Ontzettend veel emoties.

Ik had me dit moment heel anders voor gesteld. Ik voel nog altijd de gespannen sfeer in de bevallingskamer toen Briek geboren was. Ik zag iets, Jorge zag iets, de dokters zagen iets, maar NIEMAND sprak. Geen hoera!, geen proficiat, geen wauw,... stilte. Tot ik vroeg: "Heeft hij nu een hazenlip?". Toen kwam de boel weer in actie.

Het is vanaf dat moment tot nu dat ik ongelooflijk vaak mocht ervaren hoe belangrijk mijn familie voor me is en hoe graag mijn familie er ook voor mij is. Ik weet nog heel goed welk berichtje we stuurden naar mijn ouders en zussen.

Vandaag om half 6 is onze zoon BRIEK geboren. Hij weegt 3235gr en is 49 cm groot. Helaas is er ook minder goed nieuws. Briek heeft een hele zware hazenlip en open gehemelte en zal dus een heel aantal operaties moeten ondergaan.

En ik weet ook nog heel goed hoe ze allemaal telefoneerden. En hoe ik niest moest zeggen. Bij big sister 3 heb ik ook effectief niet gesproken. Enkel gehuild en dat was oké. Ik denk dat dat telefoontje mij voor altijd zal bij blijven. Omdat ik toen zo'n verdriet had, maar ook zoveel troost kreeg. Het feit dat we allemaal samen hebben gehuild aan de telefoon. Niet enkel Jorge en ik, maar ook zij, is voor mij een zeer duidelijk teken van onze band. Heel eventjes was er geen plaats voor vreugde (heel eventjes, mijn nieuwbakken zoontje lag toen al op mijn borst!), maar mochten we gewoon onszelf zijn en heel hard huilen.

2012 heeft ons verder nog heel sterk op de proef gesteld. Niet alleen ik werd geconfronteerd met een nieuw verdriet. Ook ik kon er zijn voor anderen, voor mijn zussen, voor mijn ouders. Dat mag ik misschien niet zeggen, maar ik had daar wel deugd van. Dat ik op hetzelfde moment troost kon vragen als geven, dat deed deugd en pijn tegelijk.

Het is nu, nu ik thuis zit met Briek die veel zorgen nodig heeft, dat ik me eenzaam voel. Eenzaam omdat ik in Wortel woon en mijn zussen en ouders niet. Oké, ik moet "maar" een half uurtje rijden met de auto, maar met een baby is dat een hele onderneming. Zeker als die baby niet graag slaapt en wel graag huilt. Binnenspringen voor 5 minuten om even dag te zeggen, een zoen te geven en weer te vertrekken gaat niet en kunnen zij ook niet bij mij. Ik vind dat heel jammer en kijk al erg uit naar de dag dat Jorge en ik terug richting Turnhout trekken.

Begrijp me niet verkeerd. Eigenlijk kan ik me nooit meer eenzaam voelen. Want Briek en Jorge zitten in mijn hart en gaan er niet meer uit. Ik draag ze altijd met me mee. Maar familie doetertoe. En hoe heerlijk graag ik mijn twee ventjes ook zie, mijn zussen moeten ook mee. Voor altijd.

IJzeren Briek

Onze Briek is echt IJzeren Briek, nu de tijd van de koers weer echt daar is kijkt papa al eens koers.
En wie kijkt er met volle aandacht mee? Jawel Briek, misschien voelt hij zich wel verbonden met zijn naamgenoot. Wie weet is onze Briek wel de nieuwe IJzeren Briek.
We zullen het hem niet onthouden. Zijn eerste loopfietsje staat al klaar en oh jawel, ook al een helmpje ligt klaar. Al zal hij in het peloton wel raar bekeken worden want het is een helm van kabouter plop =).

Vandaag voor het eerst mee een fietstochtje gaan maken en met grote ogen rondkijken. Waarom beweegt alles en blijft papa op exact dezelfde plaats zitten? En wat doe ik hier beneden? Later zal hij wel merken dat het de bakfiets was.

Eigenlijk moeten we ook nog melden dat het deze week al beter gaat met Briek. Hij is overdag (meestal) content en rustig, lacht meer en speelt...

Ah hier nog even bewijs dat hij echt me koers kijkt. Zelfs tijdens zijn het eten waardoor mama zich in allerlei bochten moest wringen om de fles toch te kunnen geven.

Doe er nog maar wat bij!

Twee maanden. Twee maanden ver zijn we nu. Het zijn me nogal twee maanden geweest. Twee maanden klinkt zo ongelooflijk lang, maar voor mij zijn deze maanden voorbij gevlogen. Maar als ik terugdenk aan de dag dat Briek geboren werd, lijkt dat ook al weer zo lang geleden.

Jorge en ik waren in geen enkel opzicht voorbereid op wat we in deze twee maanden hebben meegemaakt. Ik ben overtuigd van het feit dat nieuwe ouders nooit helemaal voorbereid zijn op de komst van een kindje. Zo'n pasgeboren baby is toch een hele onderneming en verandert je leven veel meer dan je je kan inbeelden. Wij kregen dan ook nog de pech dat Briek eigenlijk echt wel een uitgebreide handleiding nodig had. Helaas komt zo'n papieren boekje niet mee tijdens de bevalling en ben je dus aangewezen op jezelf.

Vertrouwen in uzelf en in uw partner. Dat heb je ongelooflijk hard nodig!

Voor ons zijn dit de zwaarste twee maanden uit mijn leven geweest, zeg ik nu. Tegelijk wil ik er meteen aan toevoegen dat het ook de mooiste twee maanden zijn geweest. Ongelooflijk wat zo'n klein prutske met je doet. Nooit gedacht dat ik mij ZO kon voelen bij een mensje. Echt. Als ik bij Briekje ben barst ik gewoon open van liefde. Soms weet ik geen blijf met al die trots en liefde die ik voel. Wat doe je daar mee? Omzetten in zorg en knuffels en zoentjes en nog meer knuffels. Maar er blijft altijd een pak liefde zitten in mijn hart waar ik niets mee kan. Dat zit daar en doet mij openbloeien. Heerlijk.

Maar 't is dus ook erg zwaar geweest. Vanaf dag één. Vanaf het moment dat ik mama werd, overviel mij een ongelooflijk groot verantwoordelijkheidsgevoel. Plots was ik nooit meer zonder zorgen. Het feit dat Briek met een hazenlip werd geboren deed daar natuurlijk geen goed aan. En dat hij er nog een gigantische reflux bovenop krijgt al helemaal niet. Leven hier bestaat uit zorgen voor en denken aan Briek en Jorge. Want mijn man wil ik absoluut niet vergeten.

Bijna was het zover, hoor. Bijna waren we elkaar uit het oog verloren. Maar uit het oog is niet uit het hart, helemaal niet. Dus GELUKKIG kwamen we elkaar nog genoeg tegen, ergens in het diepste van onze ziel. Liefde is toch veel sterker dan vermoeidheid.

Twee maanden. Twee maanden waarin ik zelden aan mezelf dacht. Of toch. Waarin ik heel veel aan mezelf dacht. Want Briek is ik, voor een groot stuk. En het andere stuk 'ik' zit ergens in een kamertje in Jorge zijn borstkas. En aan Jorge denk ik altijd. Dus ik heb heel veel aan mij gedacht. Misschien heb ik mezelf wel verzorgd door voor mijn twee dierbaarste ventjes te zorgen. Ik denk het wel.

Weet je wat gek is? Deze twee maanden zijn continu hetzelfde geweest. Dag in dag uit eten geven, troosten, slapen, pampers verversen. Elke ochtend opnieuw. En toch word ik dat nooit beu. Toch blijft het heerlijk om 's morgens mijn zoon uit zijn bed te halen en me te laten wegsmelten bij zijn glimlach en schattigheid (niet elke ochtend, Briek heeft een ochtendhumeur).

Twee maanden. Twee heel heel gekke maanden. Ik kan nu al niet wachten op maand 3, 4, .... 20000. Ik kan nu al niet wachten om mijn zoon te zien opgroeien tot een nieuwe Jorge. Heerlijk.

De toekomst is rooskleurig.

Bezoek nummer 5 aan Leuven

Gisteren werd Briek twee maanden. Veel tijd om dit te "vieren" was er niet, want we werden weer in Leuven verwacht. We moesten nog eens langs de orthodonte om te controleren of de stripjes die we op Briek zijn lipje moeten plakken wel goed hun werk deden.

't Werd me 's morgens al meteen duidelijk dat het wel eens een lange, zware dag zou kunnen worden. Om half vijf werd Briekje wakker met een humeurtje. Hij wou niet eten en 't heeft ons een uur gekost voor hij begon te drinken aan zijn fles. Terug in zijn bedje daarna, zoals hij elke ochtend doet, werd geen succes. Bovendien was hij ook om half negen niet van plan goed te eten.

En toen begon hij te wenen. In de auto richting Oud-Turnhout om tante Ine op te halen (papa moest gaan werken en mama zag de trip alleen niet zitten). Thuis bij moeke. Wenen wenen wenen. Uiteindelijk had hij bij moeke nog een half uurtje geslapen, hoera hoera. Dus tante Ine en mama vol goede moed voor de trip naar Leuven.

't Werd een hel. Van de hele trip heen en terug naar Leuven heeft hij welgeteld 40 minuten zijn mond gehouden (we rijden ongeveer anderhalf uur per keer). 't Was zelfs zo erg dat we op de terugweg een tussenstop hebben moeten maken aan het werk van tante Ine om Meneertje Huilebak eten te geven.

Eigenlijk is het lelijk van mij dat ik hem nu zo noem. Briek had heel veel last van zijn reflux. Ik denk dat hij de hele dag zuur heeft teruggegeven. Het begon al met een vloedgolf zuur 's morgens die in zijn ogen liep... . Het manneke ziet er echt wel van af.

Soit, buiten de helse trip viel het Leuvenbezoek wel mee. We zijn welgeteld 20 minuten binnen geweest, waarvan 5 bij de dokter. De strips die we plakken moeten nog strakker aangespannen worden, vooral aan de linkerkant van zijn mond, waar het grote gat zit. Helaas moeten we twee april nog eens terug. Op die dag willen vake en moeke zich mee aan de helse helse trip wagen. Duim alvast voor ons.

Na deze hele dag heb ik vooral onthouden dat zelfs met de nieuwe medicijnen en pap tegen de reflux Briek zich nog helemaal niet beter voelt. Ik vrees dat wij nog heel veel huildagen gaan kennen.

Volhouden is de boodschap. Gelukkig spat de schattigheid van mijn zoontje af, dat maakt onze queeste toch wat draaglijker.

De gastroscopie

Vandaag was het voor ons een belangrijke dag. Briek zou een gastroscopie krijgen. Omdat hij zoveel last had van reflux en omdat hij zich duidelijk niet zo goed voelt. Papa en mama hebben heel hard naar deze dag uitgekeken, want wij zijn moe en wij willen heel graag een oplossing voor Briek.
Alle hoop op de gastroscopie dus! Misschien eindelijk een oplossing.

Briek deed zijn reputatie van koene ridder vandaag alle eer aan. Hij moest nuchter zijn en kreeg dus deze ochtend om zes uur geen pap. In plaats daarvan meteen in de auto en hup weg. Heel even heeft hij geprotesteerd, maar het leek alsof hij wist dat vandaag een belangrijke dag was voor mama en papa. En daarom was hij flink en dapper.

Op weg naar de operatiezaal werd hij geduwd in zijn bedje. Dat vond hij leuk, maar toch hield hij mij nauwlettend in het oog. Alsof hij er zeker van wou zijn dat ik met hem meeging. Ik denk dat hij voelde dat er vanalles te gebeuren stond. Ik heb dan maar zoveel mogelijk gelachen naar hem, als geruststelling.
Papa zat ondertussen zenuwachtig te wezen op de kamer. Eerste keer zijn zoon onder narcose ... . Mama daarentegen was ijzig kalm. Voor Briek.

't Duurt allemaal niet lang zo'n gastroscopie. In de recovery zag ik al van ver mijn zoon met zijn armpjes in de lucht maaien. Zo schattig. Hij zag er wat van af, van de narcose en van het gevoel in zijn keeltje (zo'n hele darm door uw keel is natuurlijk ook niet niets), maar opnieuw was hij zo flink. Hij huilde wel, maar eigenlijk echt maar een klein beetje.

Alles supervlot gegaan, dus! Hoera. De uitslag van het hele gebeuren is voor papa en mama ook goed. Het komt erop neer dat Briek zijn maagklep (klep tussen maag en slokdarm) voortdurend helemaal open staat. Dat is niet normaal en niet goed. En veel meer dan afwachten kunnen we niet doen, Briek moet dit ontgroeien. Maar het nieuws is wel goed omdat we nu weten wat er scheelt en omdat we nu gericht naar een oplossing kunnen zoeken.

Briek krijgt nieuwe pap, eentje die nog zwaarder is dan de vorige pap. Deze pap is extra speciaal want ze verdwijnt veel sneller uit zijn maag. Daarbij krijgt hij Zantac en Motilium om de maaglast wat te verlichten.
Verder was zijn hemoglobinegehalte in het bloed wat laag. Dit verklaart zijn bleekheid van de laatste dagen. Daarvoor krijgt hij extra ijzer.

We hopen dat dit enigszins een oplossing biedt. We hebben opnieuw wel veel vragen en zorgen. Zal hij niet sneller honger hebben? Het teruggeven gaat blijven, zoveel is zeker. Maar hij geeft vaak tot drie à vier uur na zijn pap nog maagsappen terug. Dat wordt nu toch ook niet opgelost? Gaat hij daar nog veel last van blijven hebben?

Ik denk dat papa en mama gehoopt hadden op een wonderoplossing, maar wij zien nu ook wel in dat die niet bestaat. We kunnen alleen maar hopen dat het vanaf nu al beter gaat gaan met Briek. We weten nu dat we altijd rekening moeten houden met zijn openstaande maagklep. Ik denk dat Briek een verticaal leven zal leiden.

Nu goed. We kunnen weer verder. Mama was gisterenavond plots de moed wat verloren, maar elke ochtend raap ik hem weer bijeen. (Hij ligt dan ergens beneden tussen de pampers, papflessen en tientallen vuile slabbetjes.) En dan gaan we weer door.

Op naar morgen!