Geen nieuws ...

... is goed nieuws. Voila. Het is hier de laatste tijd een beetje stil omdat Jorge en ik eindelijk een beetje kunnen ervaren hoe is het om "gewoon" ouders te zijn. Briekje doet het behoorlijk goed. Na zijn nachten van twaalf uur, slaapt hij nu ook in de voormiddag nog twee uurtjes en in de namiddag nog een dik uur. Tussenin - van elf tot drie - is hij wakker. Meestal wel moe, maar in bed gaan lukt niet goed. Nu ligt hij ook boven te huilen omdat ik hem net toch eventjes in bed heb gestoken.
Daarnaast eet hij lekker zijn groentjes weg, groeit hij stevig (al 62 cm) en ontwikkelt hij zijn vaardigheden nog steeds aan een rotvaart.

Ik denk niet dat we kunnen zeggen dat alles hier ondertussen rozengeur en maneschijn is. Dat zou een beetje te optimistisch zijn. Briek blijft Briek. En Briek heeft al heel wat meegemaakt en soms merk ik dat ook. Denk ik. Hij weent nog steeds veel, dat zal ook wel blijven denk ik. Hij gaat verder hoe hij zijn leventje is moeten starten. Maar hij kan heel veel troost vinden in zijn tutje, gelukkig.
Reflux? Ver-schrik-ke-lijk! Ik moet ongeveer 4 keer per dag nieuwe kledij aandoen bij Briek en hang zelf van boven tot onder vol met "kinnekeskots". Daarnaast kan Briek nooit zonder een slab. Als ik naar foto's kijk van baby's die zonder bavet er nog altijd onberispelijk uitzien word ik toch wat jaloers. Hier hangt alles onder! Box, maxicosi, mama, papa, Briek, zetel (!), mat, ... ALLES! Maar he, 't is oké, zolang hij er niet teveel van afziet. En de zware medicatie maken toch dat Briekje niet teveel last heeft van al dat gekots.

En dan eten. Eten is en blijft een groot struikelblok. Groentepap niet, maar de fles - jongens jongens - wat een miserie. We (vroedvrouw en ik) denken dat Briek een beetje getraumatiseerd is door de fles. Dat kan ook moeilijk anders, sinds zijn geboorte is het voeden altijd een worsteling geweest. Hij drinkt dus echt niet graag zijn melk. Gevolg, héél langzaamaan bijkomen. Maar echt heel langzaam. Dat is vervelend, voor hem en voor mij. Hij drinkt niet graag, maar mama wil dat de hele fles op geraakt. Briek wil dat niet en dan is er stress. Uiteindelijk ben ik al elke voeding vervelend voor dat we begonnen zijn en ik denk dat Briek dat wel merkt. Vicieuze cirkel, straatje zonder eind, et cetera et cetera. Kortom, eten is hier absoluut GEEN feest.

Maar afgezien van de reflux, het voeden, de huildagen en de kaka die moeilijk komt (ook dat nog, ja!) gaat het héél goed. Hij krijgt een kleurtje op zijn gezicht en ziet niet langer ziekelijk bleek. En, het voornaamste, we hebben heel veel plezier samen.

En dan heb je daar die grote, donkere, zwarte wolk die dreigend boven ons hoofd hangt. 10 juli. De volgende operatie. Nu we weten wat er gaat komen, is het allemaal nog veel erger. Alles wat nu goed gaat, zien we dan als sneeuw voor de zon verdwijnen. Weg structuur, weg rust, weg nieuwe Briek (want dan komt de 3e Briek),... . Ik zie nu dagelijks terug voor mijn ogen hoe Briek na zijn operatie in het ziekenbed lag, hoe zijn gezicht opzwol, hoe hulpeloos en klein hij leek. We hebben er hier ZO hard geen zin in. Echt niet. Maar het moet. Er is geen optie voor ons, er is geen keuze. We hebben nooit een keuze gehad, Briek is zo geboren en we moeten hier door. MOETEN. Voor zijn bestwil.
Maar het steekt zo hard tegen. Bah.

Gelukkig zijn er heel wat mensen die ons steunen, die projecten op poten zetten, die organiseren, die helpen, die er zijn, die denken aan ons. En dat allemaal voor mijn zoon. Ik ben daar vaak nog hard door ontroerd. En we komen er wel. Als Briek een jaar is, geven we een GEWELDIG feest om heel deze rotzooi af te sluiten en verder te gaan met een nieuwe lei en een - voor de vierde keer - nieuwe zoon. Dan te denken dat ik onze vorige Briek al een beetje mis. Die eerste lach die hij mij geschonken heeft, kan ik nooit meer terugkrijgen. Ik heb dus later drie "Brieken" te missen. Straf, he? Maar gelukkig krijg ik vier "Brieken" terug. En hoe meer Briek, hoe beter!


Ha! Daar sluit ik mee af: HOE MEER BRIEK, HOE BETER!