Septemberzorgen

September is nog ver weg, gelukkig. Maar eigenlijk is september ook helemaal niet meer ver weg, jammer genoeg. Mama heeft zorgen. Werkzorgen en Briekzorgen. In september mag mama namelijk terug beginnen werken. Hoera! Ik kijk daar wel naar uit. Terug voor de klas, terug regelmaat, terug andere zaken aan mijn hoofd dan enkel Briek. Maar mama heeft ook schrik. Want Briek moet dan naar de crèche.

Het is niet zo dat ik schrik heb dat ik Briek ga missen of dat Briek ongelukkig gaat zijn in de crèche. Briek is een sterke man, die redt zich wel. En hij houdt bovendien echt wel van amusement, drukte en vooral kindjes om hem heen. Allemaal geen probleem dus. Ik ben ervan overtuigd dat Briekje wel gaat genieten van de periode in de crèche, als hij het eenmaal wat gewoon is.

Maar! Briek eet slecht, Briek eet heel slecht. Mama worstelt nog elke dag met het geven van de fles. Groentepap gaat beter, maar die moet dun genoeg zijn, anders krijgt hij het gewoon niet weg uit die enorme mond van hem. En bovendien komt hij helemaal niet goed bij, hij verliest zelfs gewicht, dus hij MOET eten. Niet eten wanneer het niet lukt, is geen optie. En mama is bang dat het in september nog allemaal heel moeilijk is. En dan moet Briek naar de crèche.

Goed, er gaat nog veel veranderen tot september. Om te beginnen wordt de tweede helft van zijn harde gehemelte dicht gemaakt. Dat betekent dat het eten minder kans heeft om vast te gaan zitten tot in zijn neus. Minder kans, want achteraan blijft er nog wel een gat in zijn gehemelte. Het zachte deel wordt immers pas in januari gesloten. Verder gaat Briek naast groentepap tegen dan ook fruitpap eten. Als dat allemaal goed zou gaan, dan moet Briek in de crèche waarschijnlijk geen flesje krijgen. Op voorwaarde dat hij zijn groentes en fruit goed opeet, want - zoals ik al zei - niet eten is geen optie. Briek komt immers heel slecht bij.

Na zijn operatie in juli moeten we ervan uitgaan dat het voeden een dikke maand echt problematisch zal zijn. Briek mag geen vaste voeding eten, dat eerst al. Maar van de vorige keer heb ik onthouden dat eten weken na de operatie echt nog pijnlijk is. Het zal dus kantje-boordje zijn om tegen september volledig pijnvrij te kunnen eten. Daarbij merken we dat eten voor Briek eigenlijk iets heel traumatisch is geworden. Vanaf dag 1 van zijn leven is eten heel vervelend geweest voor hem. Eerst hebben we ongelooflijk moeten zoeken naar de juiste fles en voedingsmethode. Hij was toen dikwijls gefrustreerd omdat hij te snel, te traag, te veel, te weinig eten binnen kreeg. Toen dat op punt stond, kreeg hij die neonatale tand waardoor eten echt pijnlijk werd. Eens dat op punt stond, sukkelde hij met zijn hoofd. Toen deed alles pijn: eten, liggen, spelen, kaka doen, ... alles! En daarna werd hij geopereerd waardoor hij opnieuw heel veel pijn had bij het eten. Ik merk echt dat een papfles voor Briek geen leuk voorwerp is en dat eten eigenlijk alleen maar moet om zijn honger te stillen. Genieten van eten? Dat is er niet bij.

Mijn zorg is nu dat in september het eten toch heel moeilijk blijft. Ook al is zijn mond dan bijna helemaal toe en gaat hij veel minder eten door zijn neus naar buiten krijgen. Of misschien kan hij dan wel gewoon zuigen aan een fles en moet het gaatje in de speen niet meer vergroot worden. En misschien vindt hij eten dan wel plezant. Maar dat is allemaal maar MISSCHIEN. En wat als dat niet zo is? Wat als eten echt moeilijk blijft? Wat als mama blijft sukkelen met de papfles? Wat als het opnieuw beginnen met groentes en fruit heel moeilijk blijkt omdat Briek angst heeft voor pijn? Wat dan? Kan hij dan wel naar de crèche?

Ik heb sowieso het zorgverlof dat ik kan nemen, maar wanneer hak ik de knoop door? Wanneer beslis ik dat we dit niet uit handen kunnen geven? Ik moet dit in december en januari al opnemen voor de volgende operatie,dat sowieso. Hopelijk wijst het allemaal zichzelf uit, na 10 juli.

Want mama heeft zorgen, septemberzorgen.