Ieder huisje heeft zijn kruisje

Terwijl 10 juli met rasse schreden nadert, krijgen papa en mama steeds meer en meer zenuwen. Ongelooflijk hoe hard we ons proberen vast te klampen aan kleine halmpjes hoop die hier verloren groeien tussen de betonnen wanhoop. We voelen ons slecht.

Eigenlijk zouden we alles heel graag houden zoals het nu is. Het gaat veel beter met Briek (over eten praten we nu niet) en hij heeft een fantastische routine ontwikkeld met nachten van 12 tot 13 uur. Hij weet heel goed hoe de avond in elkaar zit (bad, eten, bed), hij kent zijn slaapkamertje tot in het kleinste hoekje en is vertrouwd met zijn bedje.

10 juli? Geen bad-eten-bedroutine. In het ziekenhuis moeten de kindjes 's morgens in bad. Dan worden ze gewassen en gewogen. Oh help. In het ziekenhuis geen kamertje met monstertjes op de muren, geen bedje met een speciaal matrasje, geen knuffeltjes en geen duisternis. Zo, vaarwel routine, vaarwel!

Nu goed, we moeten niet zeuren. Dat probeer ik me dagelijks te vertellen. Je moet niet zeuren. Ook al willen wij helemaal geen andere Briek, deze operaties zijn ABSOLUUT het allerbeste voor hem, dus eigenlijk willen we wel een andere Briek. En die routine krijgen we achteraf, ooit, ook wel weer terug. Maar toch. Zeuren mag, eventjes.

Mijn zus zei me dat ieder huisje zijn kruisje heeft en dat ieder dus met zijn problemen moet worstelen. We zijn echt niet de enige die een kruis met zich meetorsen en van wie de schouders tot tegen de grond plakken. Maar dat is niet altijd zichtbaar.

Ergens heb ik een vermoeden dat ik vrij dapper ben nu ik met ons verhaal naar buiten kom. Geef toe, veel meer dan een potje janken over de hele rimram gebeurt er hier op dit stukje wereldwijd web niet. Volgens mij doen veel te weinig mensen dat. Gevolg: jaloezie. Ik zit hier dagelijks mijn kas op te vreten (bijna, overdreven taalgebruik!) van jaloezie wanneer ik foto's, statusupdates, berichten, e-mails, ... zie en lees over andere mensen hun baby's. Prachtige foto's met prachtige baby's. Geen overgeefsel, geen vuil bavetten, geen tranen, geen vermoeide ogen. Overgelukkige ouders met overgelukkige kinderen. En ik vind dat FANTASTISCH voor hen. Echt heerlijk. (Opgelet, GEEN sarcasme.) Als ik jonge ouders iets toewens, is het dat wel. Maar is het eerlijk?

Dat vraag ik mij echt af? Is dat niet gewoon een façade die wordt opgehangen omdat het nu eenmaal niet mooi staat om toe te geven dat de eerste weken met je nieuwe baby echt niet zo fijn zijn? Ik heb daar geen problemen mee, de eerste 15 weken waren HEL. Gelukkig geweest? Nee. Gelukkig nu? JA. Nu goed, ik ben er zeker van dat er mensen zijn bij wie het echt allemaal van een leien dakje loopt. Maar zoveel? Nee toch? Ieder huisje heeft zijn kruisje. Het een al wat groter dan het ander. De ene kan zijn kruis veel beter in stukken zagen dan de ander, maar we zitten er allemaal wel mee. Ik ben daar ondertussen ook wel van overtuigd.

Dus misschien, af en toe eens zeggen wat voor miserabele dag je achter de rug hebt omdat je kindje niet wil slapen (komt voor) of niet wil eten (gebeurt wel eens) of gewoon een baaldag heeft en heel veel aandacht nodig heeft (echt niet abnormaal), dat zou een steuntje zijn voor veel ouders. Of toch zeker voor mij.

Verder wil ik nog maar eens zeggen wat voor een zalige zoon ik heb. Hij is wondermooi, heeft prachtige ogen (van de oma), een fantastisch karakter, een ongelooflijk gulle lach, ontzettend veel doorzettingsvermogen en kracht en heel veel liefde voor mama en papa. Wisselen? NOOIT.