Oh, Briekerd toch.

Het is ondertussen heel lang geleden dat we hier nog iets plaatsten en er is dus ook al weer heel veel gebeurd in het leven van Briek, in het schisisverhaal. Ik weet niet waarom we niet meer blogden. Misschien was de nood er niet, misschien wordt Briek te zelfbewust en kan hij dus actief mee nadenken over zijn privacy, misschien gaat het leven wel gewoon te snel aan ons voorbij. 

Maar nu had ik graag nog eens geblogd, misschien wel de laatste keer. Wie weet. Het gaat eigenlijk niet zo goed met onze Briek. Dat is niet iets dat we heel open en vrij overal verkondigen, maar ik realiseer me ook dat we in een tijd leven waarin emotionele of psychische gezondheid geen taboe meer zou mogen zijn. 

In april werd Briek nogmaals geopereerd. Ze plaatsen een stukje bot uit zijn heup in zijn kaak, waardoor hij wekenlang pijn had aan heup en mond. Het was een opname mid-coronatijd en het waren niet de 5 beste dagen van ons leven. Het herstel nadien verliep, niet spectaculair moeilijk, niet bijzonder gemakkelijk. Maar na zes weken vloeibare voeding lag het allemaal achter ons en daarmee was de kous af ofzo. 

We zijn al bijna 9 jaar op het schisispad en ik heb gedurende al die jaren de hele boel proberen kapot te relativeren. Het is maar een schisis. Het had ook een hartafwijking of kanker kunnen zijn. Ik heb schaamte gevoeld om in het ziekenhuis op het belletje te duwen omdat we op een afdeling werden opgenomen waar veel ziekere kinderen lagen. Ik heb daar mijn kind de ziel uit zijn lijf laten kotsen omdat me dat 'normaal leek na een operatie' en ik 'de verpleging niet wou storen'.

Ik heb me rot gevoeld, schisismoe. En dat volgde meteen door een berg relativeringsgedachten, allemaal richting dooddoener 'het is maar'. Mensen wijzen ons er ook steeds op dat we ons gelukkig mogen prijzen, want ze kunnen veel en aan Briek zijn lip zie je niet veel. Na 9 jaar kruipt dat in je hoofd. Prijs je gelukkig, het is een aandoening die ze kunnen fiksen. Dat gaat voorbij aan de jarenlange begeleiding en de vele ingrepen die er nodig zijn. En al helemaal aan de mentale impact op het kind.

Ik heb gedweept met woorden als "resilience", veerkracht. 'Kinderen zijn zo veerkrachtig.' Vergis je niet... wij zijn helemaal niet zo sterk als iedereen vermoedt. Maar toch, er zijn veel ergere dingen. 

Realiteit is echter dat dit bij een kind, of toch bij onze Briek, helemaal niet werkt. Wij kunnen ons als ouders nog zo lam relativeren als we willen, Briek zijn realiteit blijft de zijne. Ongeacht voor welke aandoening hij al 9 jaar behandeld wordt. 

Het gaat niet zo goed nu. We konden er niet meteen de vinger op leggen, maar namen wel voorzichtig woorden als depressie in de mond. Briek verloor zijn licht, zijn enthousiasme en verzinkt vaak nog dieper in de zorgelijkheid die hij al zijn hele leven meedraagt. Hier wordt veel gehuild. We maken ons elke dag zorgen. We hebben erge dingen gezegd tegen elkaar, Jorge en ik. "Ik denk dat Briek geen 20 jaar wordt." "Als Briek nu een puber is, dan zou hij misschien wel zelfmoord plegen." 

Ik ben lang blind geweest voor de impact die de schisis van Briek op dit hele gebeuren heeft; dat hoorde bij dat relativeren. Maar nu valt er niks meer te ontkennen. Briek verloor 2 melktanden en reageerde met een soort van post traumatische stress. Angst, tranen, dat is wat alles rond zijn mond met hem doet. 

Daarnaast kan Briek zich NIKS meer herinneren van de opname in Leuven in april. Dat is echt nog niet zo lang geleden. Misschien is het een soort verdediging voor hemzelf. Copingstrategie. 

Schoolwerk zorgt thuis voor tranen, op school werkt hij zich kapot. En dat mag je letterlijk nemen. 

Afstand nemen van familie (vooral online is een ramp), lusteloosheid en dan die vele vele vele tranen. 

Vermoedelijk blijf ik gewoon verder gaan met de hele boel te minimaliseren, voor mezelf. Voor Briek wil ik nu gewoon onbevooroordeeld naast hem staan. Want ze kunnen heel veel, maar mijn kind gelukkig houden, dat kunnen ze (we) niet.  

"Ik vind het niet erg dat ik geboren ben, ik vind het erg dat ik ZO geboren ben."

"Ik hoop ooit terug gelukkig te zijn, ik weet alleen niet of het nog lukt."

Ondertussen zochten we professionele hulp. Zonder schaamte, zonder taboe. We zien hem graag 30, 40, 50 jaar worden. 

Chaos, stress en nieuws dat we niet wilden horen.

Vandaag stond er een grote controle op de planning bij het schisisteam in Leuven. Briek is 6 geworden en dan wordt hij verwacht bij elk lid van het team: tandarts, orthodont, logopediste, audiologe, NKO-artsen en psycholoog. We hadden van kennissen met een kind van Briek zijn leeftijd en met schisis al vernomen hoe zo een dag gaat en we hadden Briek ook al voorbereid. Maar zoals dat gaat in ons schisisverhaal gaat niks zoals gepland.

Het begin was goed. We waren ruim op tijd (jeuj voor het verkeer), we mochten mooi op tijd binnen bij de eerste afspraak (jeuj voor planning) en toen brak de chaos aan. De orthodontie-afspraak moest tegen hoog tempo want de stoel was bijna bezet. Foto's trekken, plasticine afdrukken maken van zijn mond, nog meer foto's trekken, speeksel opvangen en dan nog een paar keer 3 verdiepingen heen en weer lopen met de trap (dokters zijn snel!) . Toen kwam de eerste buikpijn en bijna tranen. Geen tijd om stil te staan want meteen daarna naar de audioloog en de logopediste. Oefeningen doen en nog snel een filmpje maken. Toen kwam de acute buikpijn en heel veel overgeefsel. Het filmpje werd gecanceld. Briek zag lijkbleek en we eindigden ergens op de vloer in een ziekenhuisgang. Nog meer braken, veel buikpijn. Gelukkig waren we niet alleen en heeft de logopediste ons geweldig geholpen. Een zakje, water, het zakje mee vasthouden tijdens het overgeven en ons tussen de afspraken moffelen.

We werden dan versneld binnen gelaten hij het multidisciplinaire team voor de bespreking van de resultaten. De afspraak met de psychologe werd ook geannuleerd. Er werd nog weinig gekeken in Briek zijn mond, des te meer ontsmettingsmiddel op de handen gesmeerd en veel nieuws verteld.

Ik had zo uitgekeken naar deze afspraak. De laatste in een lange, intense rij en daarna misschien wel 1 jaar RUST. Zo ging het bij de andere kindjes die we kennen.
Maar Briek is niet zoals de andere kindjes. Uit de foto's bleek dat Briek heel snel aan het wisselen is en dat de volgende operatie in het zicht komt. De bottransplantaties in zijn bovenkaak moeten gebeuren voor het doorkomen van de hoektanden. Voor die operaties (Ze doen er 2. Een voor de linkerkant en 1 voor de rechterkant.) moet hij een expansiebeugel krijgen om zijn bovenkaak te verbreden. Dit voor 9-12 maanden.  Aangezien de operatie niet lang mogen uitgesteld worden moeten we daar nu dus mee beginnen. 4 februari wordt de beugel aangemeten. Dan elke 6 weken bijstellen in Leuven en dan waarschijnlijk kerstvakantie 2019 operatie 1. 3 maanden later operatie 2. Binnen 1,5 jaar zou alles weer achter de rug zijn. Dikke kak. Niks rust. Gewoon doorgaan.

Met een kind dat zo getraumatiseerd is dat ie alles onderkotst. Want eens we in de auto zaten was heel de acute kots- en buikpijnepisode weg (en het was echt erg). Met een mama en een papa die moe zijn. Schisismoe. Leuvenmoe. En nu moeten we nadenken over overuren, zorgverlof, opvang en -vooral- ons kind zo psychisch gezond en gelukkig mogelijk door dit alles loodsen. 

Vooral NIET aftellen

Nu het einde van het schooljaar nadert, is het begin van onze ziekenhuisopname even onvermijdelijk. Iets wat ik de hele tijd probeer om uit mijn gedachten weg te houden, omdat "het nog heel ver weg is", sluipt meer en meer dichterbij. Ik tel niet af. Ik wil nog niet denken aan die 12e en vooral die 13e juli.

Soms overkomt het me wel, dat ik het relativeren even niet meer in handen heb en dan word ik meteen overspoeld door allerlei duistere gedachten, angsten en dingen die onvermijdelijk zijn maar waarvan ik niet wil dat ze ooit gebeuren. Zoals het meegaan naar de operatiezaal en bij Briek blijven tot hij slaapt. Ik herinner me - na een 10-tal narcoses- nog goed genoeg hoe dat gaat. Het in slaap vallen op zo'n tafel is heel onnatuurlijk en mijn moederinstinct roept dan voortdurend: "Uw kuiken is aan het sterven!" als ik hem bleek zie wegtrekken en slap worden. Het lukt me alleen om rustig te blijven omdat iedereen rond mij doet alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Maar ik ben bang. Alleen al om wéér dat oerinstinct in mij te voelen. Ik ben ook bang om niet sterk te kunnen zijn. Onlangs zei ik het tegen Jorge. Dat ik mijn hele leven al terugval op mijn ouders, die altijd en overal sterke rotsen lijken te zijn, in een woelige zee. Een veilig baken, altijd stabiel. Als zij er zijn is het oké... En nu ben ik zo'n ouder. Nu moet ik zo'n baken zijn voor mijn eigen kind. Kan ik dat eigenlijk wel? Nu Briek veel groter is dan bij de vorige operaties ben ik bang dat hij mijn onzekerheid en mijn eigen twijfels gaat voelen. Gaat het me wel lukken om kalm en vol zelfvertrouwen dingen te doen die ik zelf helemaal niet leuk vind, waar ik zelf enorm tegen op kijk?
En ik ben ook bang voor de tranen en het verdriet van Briek. Verdriet dat na de vorige operatie zo diepgeworteld zat en als grote golven werd gelost. Ik werd er helemaal door weggespoeld. Knuffels en een warme schoot is alles wat ik kan geven. Ik weet het... Dat is genoeg.

In mijn hoofd maak ik nu overlevingsstrategieën op. Soms heel sec en droog. Zoals: niet vergeten te eten tijdens de operatie van Briek. In de ontwaakzaal kan het lang duren. De vorige keren was ik hier niet op voorzien en kostte het me naast moedig en rustig blijven ook best wat moeite om niet van mijn sus te draaien omdat ik al uren niet at. Dus nu: reserves opslaan.
Soms zijn de strategieën flou. Zoals: rustig blijven. Hoe doe je dat in godsnaam?

Op andere dagen relativeer ik me te pletter. "Het komt goed!" - "Na 1 dag gaat hij zich goed voelen!" - "Hij is veel groter en gaat zich ziek eten aan al uw lekkere gemalen kostjes." - "Het had zoveel erger kunnen zijn. Dank God op uw blote knietjes." - "Die Britse chirurg kan er alles van." - "Niet bleten, Riet, het is geen kanker."

En soms, denk ik helemaal niet aan de schisis.

Soit. In aanloop van de operatie dan. Briek is pas nog op consultatie geweest bij hematologie. Misschien herinner je je wel dat hij na zijn geboorte een hersenbloeding had en dat er na een vage en moeilijke 3 maanden plots een enorme toename was van zijn hoofdomvang waarna ze al dat vocht hebben moeten draineren? Misschien weet je ook nog wel dat de zoektocht naar een oorzaak lang en vooral heel pijnlijk was (Ga gerust eens teruglezen op deze blog in het archief van 2012 - alles na april). Ooit werd een bloedtest gedaan waaruit bleek dat er een stoornis was in de bloedplaatjeswerking (stolling), bij de 2e test was de afwijking op het randje, bij de 3e test verdwenen. Feit is ook dat heel wat operaties van Briek mislukten, maar niemand kan echt zeggen of dat nu komt door die stoornis (die er nu misschien niet meer is) of door... tja... randfactoren. Gedoe, gedoe... . Om helemaal zéker te zijn dat deze keer een eventuele mislukking NIET aan de stoornis van de bloedplaatjeswerking ligt, zal Briek voor en na de operatie een bloedtransfusie krijgen met verse bloedplaatjes én moet hij een reeks medicijnen nemen.

5 juli komt er nog eens een controle bij het schisisteam en kunnen we wat prangende vragen stellen. We hebben wel wat vragen over de financiële kant nu een Britse chirurg de operatie zal doen en ik maak me ondertussen ook al zorgen over de 'volgende volgende'operatie (tandenboog) omdat hij volop aan het wisselen is. Iets in mij vreest dat hij veel vroeger die operatie moet ondergaan dan dat wij nu denken. Maar dat zijn alweer zorgen voor later.

12 juli worden we opgenomen en 13 juli is het D-day. Eén ding weet ik zeker: een zesjarige nuchter houden zal een pak gemakkelijker zijn dan een baby én dat alleen al is een dikke reden om ook te juichen!

Duimen jullie mee? 

Nog even geen datum. Engeland. Alles heeft nadelen.

Vandaag moesten we opnieuw naar Leuven voor een multidisciplinaire raadpleging (MR). We zijn net terug.  Er was ons verteld dat op deze dag de datum voor de volgende operatie zou worden vastgelegd. Best een belangrijke dag dus.

Uiteindelijk is het vooral een nogal vreemde raadpleging geworden. Een datum hebben we nog niet, voorlopig. Al kan daar deze week verandering in komen, maar niets is zeker op dit moment.

Zoals elke MR moest Briek eerst bij de logopediste gaan tonen wat hij allemaal al kan en hoeveel hij geëvolueerd is. Deze keer niets dan goed nieuws. Na het maandenlange gesukkel met het gehemelteplaatje dat maar niet op de juiste manier wou blijven zitten, is het eindelijk de juiste kant op gegaan. Het plaatje zit vast en blijft vast en Briek boekt terug vooruitgang. Ze waren vol lof! Super wel, hij oefent ook echt hard en we merken dat nu hij groter is, hij veel "leerbaarder" is en dat al dat werken effectief ergens toe leidt. Alleen jammer dat hij de transfer van alles wat hij bij de logopediste nog niet altijd in het echte leven gebruikt. Soit, maar niks om over te klagen momenteel.

Bij de eigenlijke MR werd er eerst door 5 verschillende dokters in zijn mond gekeken, zijn oren werden nagekeken en ook zijn gebit kreeg een onderzoekje. Zijn oren waren niet helemaal in orde, er zat terug wat vocht achter en zijn buisjes waren (zo goed als) weg. Dat wordt nu opgevolgd om te zien of er ooit toch opnieuw buisjes moeten komen.
Zijn gebit zag er goed uit, hij heeft ondertussen al bijna 2 "grote mensentanden". We hoorden dan dat er al wat gefeseld werd over tanden trekken. Ik hoorde dingen als "de 61 dan? en de 62? Of alleen de 61?" Dit ter voorbereiding van de operatie die - zo dachten we nog altijd - vandaag wordt ingepland.

En dan komt de uitleg van de professor. Ze heeft eerst kort uitgelegd welke operatie een mogelijkheid is om te doen. We weten ondertussen dat Briek een speciaal gevalletje is en dat een gewone operatie, waarbij het weefsel van zijn gehemelte wordt gebruikt om het gat in dat gehemelte te sluiten, geen succes heeft op slagen. Dat is ondertussen ook al 3 keer geprobeerd.
Er wordt dus gedacht aan een sluiting van het gehemelte met een stuk wang. Dat stuk wordt dan losgesneden uit zijn wang en tussen de spleet in zijn tandenboog (want die is ook gespleten) getrokken om daarna vast te hechten over het gat. Op die manier blijft het flapje wang doorbloed, want het hangt nog vast met een stukje aan de wang en kan het sneller genezen.
Maar. Er is een maar. Ik hoorde al aan de manier van hoe de prof het allemaal uitlegde dat ze eigenlijk zelf niet zo zeker was. Vorige keer waren ze allemaal veel positiever over deze optie.

Aangezien het goed doorbloede stukje wang wordt gehecht aan slecht weefsel van het gehemelte, is de kans nog altijd erg groot dat de aanhechting toch niet wil lukken en dat het flapje niet vastgroeit over het gat. Hmm... ineens klinkt dat toch niet ZO goed. Er werden weer wat uitspraken gedaan waar ik koude rillingen van krijg: "We verliezen alleen wat tijd als het niet lukt. - Als het niet zou lukken, kunnen we wel niets extra kapotmaken en komt er geen nieuwe littekenweefsel, dus dat is dan eigenlijk niet zo erg." Dat kan allemaal heel waar zijn vanuit chirurgische oogpunt, maar ik vind dat veel te weinig patiëntgericht gedacht. Er wordt niet nagedacht over de emotionele consequenties van zo'n operatie voor de patiënt. Maar goed, daar heb ik al eens over gezaagd.

De operatie niet doen omdat er toch niet bijzonder veel kans is op slagen, betekent een veel zwaardere tongflapoperatie doen op de leeftijd van ongeveer 12 jaar. Deze kan pas dan omdat de patiënt dan heel bewust moet kunnen meewerken, aangezien zijn tong twee weken wordt vastgehecht aan zijn gehemelte. Dat wil ook zeggen dat we nog meer dan 6 jaar moeten aanmodderen met dat verdomde gehemelteplaatje. Bovendien is dat nadelig voor de operatie van de tandenboog, die rond 10 jaar gaat gebeuren. Geen van beide opties zijn dus aantrekkelijk en je zou eigenlijk voor niks kiezen.

Dus, wat stellen ze voor? Een second opinion van de Paus van de Gehemeltesluitingen uit Groot-Brittanië! Blijkbaar is er in Engeland een zeer succesvolle chirurg die ondertussen al 71 jaar is waar onze chirurg een opleiding bij gevolgd heeft. Hij gaat nu overal helpen bij moeilijke operaties. Onze chirurge ziet dus nu geen andere optie dan zijn mening te vragen over de wangoperatie. Het gaat bovendien nog verder, want ze gaat hem vragen of hij naar België wil komen om Briek te opereren als hij gelooft dat deze operatie kans op slagen heeft. De man heeft een eigen website.. die heb ik hier ook gezet.

http://www.sommerlad.co.uk/index.html

Toch echt wel straf dat Briek zijn gehemelte ondertussen zo'n moeilijke zaak is geworden dat ze het in Leuven zelf eigenlijk niet meer weten. Heel bemoedigend was de dag vandaag niet, vond ik. Beide opties hebben heel wat nadelen, maar ik ga proberen om van alles vooral de positieve kanten te zien. Wanneer alles wat gezakt is en ik die terug kan onderscheiden.

Deze week worden we opgebeld met het advies van prof. Sommerlad en wordt er - indien een ja - een datum ingepland. In december moeten we opnieuw naar een multidisciplinaire raadpleging om alles nog eens op te volgen.
We weten momenteel niet veel, maar één ding is heel zeker: we zijn er nog laaaaaaang niet.

Gezever en gesukkel

We zitten weer vast in een sukkelstraatje. Iets wat sinds de geboorte van onze Briek de rode draad doorheen het schisisverhaal lijkt te zijn. Alleen hebben we vroeger heel veel zelf kunnen oplossen door gewoon daadkrachtig te doen wat ons instinct ons zei en moeten we nu gefrustreerd wachten en toekijken hoe niks in orde komt. Zoiets.

Toen Briek geboren werd en op de materniteit al gauw bleek dat niemand van het medisch personeel dan ook maar één zinnig advies, één nuttige raad of een duidelijke helpende hand kon bieden, heeft Jorge meteen het heft in eigen handen genomen. Een hele nacht heeft hij alle mogelijke informatie over schisis en voeden opgezocht zodat wij de volgende dag als nieuwbakken, maar bijna volleerde ouders onze Briek hebben kunnen behoeden van een opname in de neonatale afdeling en sondevoeding.
Toen hij als peuter opnieuw ernstige problemen had met eten, hebben we contact opgezocht met een gespecialiseerde logopediste in Brussel en hebben we ook dat opgelost gekregen. We hebben ons door een hersenbloeding geworsteld, we hebben een f*cking jaar aan huilbaby tot de 25ste macht overleefd, we hebben ons laten beschuldigen voor mishandelaars, we hebben 3 mislukte (!) operaties verteerd, oneindig aantal onderzoeken, een MRI waarvoor meer dan 30 pogingen tot infuusprikken nodig waren (omdat een stagiair moest oefenen), ...  én we zijn er potverdikke nog gelukkig uitgekomen ook.

En nu doet dat onnozel gehemelteplaatje moeilijk en kunnen we niks doen. Het onding blijft niet goed zitten en onze driemaandelijkse controles in Leuven (Als alles goed was gegaan, waren dat nu jaarlijkse controles!) zijn ondertussen maandelijkse uitstapjes richting Sint-Rafaël geworden omdat niemand ons blijkbaar fatsoenlijk kan helpen, maar iedereen het wel de moeite waard vindt om er een punt van te maken. *zucht*
Dus rijden we elke keer als onnozel koeien zonder ruggengraat naar Leuven ("Kom anders snel deze voormiddag." 'Euh, wij moeten wel anderhalf uur rijden.), laten we ons openlijk beledigen ("Ge zult in de toekomst toch wat meer moeite moeten doen om het plaatje in te doen." Euh, élke dag, mens, maar mijn kind werd ongelukkig van uw plaatje dus nu eens 1 week wat minder. - Ik heb mij, zoals een echte zwangere moeder, in tranen vollenbak verdedigd.) en slepen wij onze Briek maar heen en weer terwijl hij daar elke keer pokkezenuwachtig van wordt.

En ondertussen zijn we het wel kotsbeu. Maar volgende maand moeten we - u raadt het al - weer naar Leuven. En dit keer ook nog eens om de 5e operatie vast te leggen. Jeuj.

En Briek is superflink en dwarrelt rustig voort. Al zijn daar plots ook vreselijke nachtelijke paniekaanvallen uit het niets. Waar komen die nu van? Ze zijn vreselijk eng en hij is echt helemaal van zijn melk.
Zo jammer dat hij niet kan duidelijk maken wat er in dat kopje van hem omgaat en waarschijnlijk begrijpt hij er ook gewoon geen snars van. Dat hij supergevoelig is, weten we wel. We hebben een heel duidelijke regel dat er in bijzijn van Briek ook absoluut niet over een komende operatie wordt gepraat. Het verleden leerde ons dat hij dan 6 maanden strontvol zenuwen kan zitten en helemaal het noorden kwijt is. Maar stom is hij niet, integendeel. Dus heeft hij ook al zeker door dat de logopediste niet zo blij is met de gang van zaken, dat mama en papa het allemaal wat beu zijn en dat er grote dingen staan te gebeuren.
Laatst had ik dit gesprek met hem:
Briek: "Wordt de baby een meisje of een jongen?"
Ik: "Dat weten we nog niet, maar we gaan blij zijn met allebei, he."
Briek: "Ja. En ook met het mondje."
Ik: "Zou je graag hebben dat de baby zo'n mondje heeft als jij?"
Briek: "Nee, een heel mondje en ik wil dat mijn mondje ook gemaakt is. Dan verstaat iedereen mij beter en moet ik zoveel niet naar de tandarts."
Ik: "...."
De duts.

En het is allemaal niet zo erg, he. Maar ik ben het zo moe en mijn kerel is het moe en we zitten allemaal met een knoop in onze maag omdat die operatie er ooit moet aankomen. En ik weet nog veel te goed hoe Briekerd na de vorige operatie op mijn schoot zat te huilen, te huilen, te huilen. En telkens zei dat hij ook niet wist waarom hij zo verdrietig was. Bah.

Maar echt, he, het is echt allemaal niet zo erg. Ik weet het wel. 

Zorgen of geen zorgen

We maken ons zorgen, Jorge en ik. Nee, toch niet. We maken ons geen zorgen. Of eigenlijk weten we het gewoon niet. Of we ons nu zorgen moeten maken of niet. Soms heb ik 's morgens een drukkend gevoel op mijn gemoed om 's avonds de zon weer volop te voelen schijnen. Want hoe gaat het nu eigenlijk met onze Briek? Dat 'k het zelf niet weet. Denk ik.

Misschien is het heel simpel. Als je niet weet of je je zorgen moet maken, dan maak je je best geen zorgen. Logisch, duidelijk, zoals ik het het liefste heb. Maar dan kruipt dat dekselse moederinstinct weer ergens tussen de kieren van mijn hart en brein omhoog en ben ik helemaal niet meer zo zeker van al die logica. Of dan gebeurt er weer iets kleins en denk ik meteen, nee, dit is niet oké. Om na 5 sms'en met Jorge weer te denken dat we best nog even afwachten en aanzien.

Feit is, die logo lukt weer langs geen kanten. Wat hij de ene sessie goed uitspreekt, is hij de volgende sessie weer rats vergeten om dan plots iets goed te doen dat hij de vorige keer absoluut niet kon. Woordjes juist nazeggen gaat goed, maar als hij zelf een woord moet zeggen is dat vaak absoluut verkeerd. De logopediste weet absoluut niet meer hoe of wat. (En het ligt absoluut niet aan haar kwaliteiten, ze is ons opgelegd door het schisisteam omwille van haar kwaliteiten.) Al 3 jaar zijn we aan het oefenen op woordjes als "papa" en de vooruitgang is .... beperkt. Dat is op zijn minst frusterend. Vooral als je bedenkt dat we het kind nu 3 jaar aan het leren praten zijn met een gat in zijn gehemelte en dat alles weer helemaal verandert op het moment dat zijn gehemelte toe is (Laat ons hopen, volgende zomer.) Dus eigenlijk.... werk voor..... euh... niks?
Het equivalent van een luchtkasteelpomp aan lucht stroomt door zijn neus bij het praten en af en toe moet ik 20 keer vragen wat hij nu net zegt.
Onlangs gingen we naar het oudercontact. De juf vertelde dat alle kindjes naar aanleiding van moederdag over hun mama mochten vertellen in de klas. Ze moesten eerst de voornaam van hun mama zeggen. Ik heb onze Briek goed gedrild, dus het arme kind zei de hele tijd "Riet Vercammen", maar de juf kon hem maar niet verstaan. Ironisch genoeg had ze Vercammen goed begrepen, maar kon ze van mijn voornaam niets maken. En huilen van frustratie deed hij, de arme kerel. De juf is dan tijdens de speeltijd moeten gaan navragen wat mijn naam eigenlijk is om hem na de speeltijd gerust te stellen. Dat is dan eigenlijk helemaal niet zo erg, he, maar mijn moederhart is toch kwetsbaar.

We hebben het gevoel dat het gehemelteplaatje niet meer helemaal goed zit. Dus zijn we "blij" dat we donderdag naar de orthodonte in Leuven "mogen", maar anderzijds heb ik de indruk dat we meer baat hebben bij een raadpleging bij het multidisciplinaire team. Zodat de logopediste, de chirurg en de psycholoog ook eens een zegje kunnen doen. Want als dat plaatje wel nog goed past (dat beweert Briek), zitten we nog met die luchtstroom die nu plots wel door zijn neus gaat en voordien helemaal niet zo hard. En kunnen we dat eigenlijk nog wel een jaar trekken op deze manier of wordt het té problematisch? Want nu - in juni - heeft de juf op het oudercontact gezegd dat ze Briek verstaat als ze er moeite voor doet. (Het vorige oudercontact in februari was hij nog haast onverstaanbaar voor haar.) Dat is verdikke een héél schooljaar, he. En in september gaat hij naar een nieuwe juf en moet die hem ook weer leren verstaan. Dat zijn nu toch dingen waar ik mij zorgen over maak. Want niks zo vervelend als écht iets willen zeggen en niemand die u begrijpt.

Feit is, het kind is ongelukkig. Niet altijd, maar regelmatig weet hij met zichzelf geen blijf. Dan huilt hij veel en hard en kan hij niet vertellen waarom hij nu net huilt. Dat duurt ook altijd een paar dagen of zelfs een paar weken. Maar als ik vraag of het te maken heeft met zijn mondje, zegt hij nee. Om dan op bepaalde momenten plots te zeggen dat hij toch heel blij gaat zijn als dat gaatje in zijn mondje dicht is. Want dan moet dat plaatje niet meer en kan iedereen hem beter verstaan.
Maar misschien is hij gewoon supergevoelig en moet hij 's avonds de dag verwerken en doet hij dat door te huilen? Of misschien maakt hij zich zorgen omdat wij ons zorgen maken?

En zo stellen we de hele boel maar uit. Ik heb zeker al 50 keer gezegd dat we de professor moeten mailen of de psychologe. Jorge heeft dat al minstens evenveel keer beaamd en we hebben nog niks gedaan. Ik heb ook helemaal geen ervaring in het schisisverhaal, want Briek is mijn eerste kindje met schisis, dus ik weet niet wat te verwachten in een bepaalde fase of wat normaal is. En na alles wat gebeurd is, lijkt het ook wel alsof Jorge en ik vooral goed zijn in het maken van foute beslissingen.
De foute gynaecoloog (?), het foute schisisteam (?), en vooral, toen we 2 jaar geleden onze zorgen uitten, werd er beslist om toch maar vroeger te opereren om dan af te stevenen op een gigantische mislukking, die ons door 8 lange en vreselijke herstelweken hebben doen gaan om dan de miserie gewoon wat omvangrijker te hebben gemaakt. En eerlijk, ik heb schrik dat ze in Leuven dan plots wel vroeger willen opereren én daar ben ik dan echt nog niet aan toe.

Dan schrijf ik alles maar even op. Dat helpt wat relativering betreft. Nu ik dit allemaal zie staan, denk ik echt: "Moeder, genieten en minder zorgen maken!". En misschien beamen jullie dat. Of misschien is er nu wel iemand die zegt dat het moederinstinct heilig is en dat ik toch maar een afspraak met het team moet maken. Waarschijnlijk gaan we weer gewoon zolang twijfelen dat we na een jaar staan waar we binnen de planning moeten staan. Voor schisisoperatie nummer 5...

Tijd heelt bijna alle wonden.

2 april. Een dag die in mijn hoofd nooit zomaar voorbij gaat. 5 jaar geleden was dit de vreselijkste dag van mijn leven. En hoewel toen alles in een waas gebeurde, herinner ik me nu glashelder elk detailletje van die dag. Hoe ik zat te snotteren bij de kinderarts en hoe die een zakdoek aanreikte die niet voor mij maar Briek zijn overgeefsel bleek te zijn. Hoe ik elke avond in de auto van Leuven naar huis zat te huilen als een kind en hoe Schors naast mij dichtklapte en in zichzelf keerde. Hoe we midden in de nacht door de lege hal van Gasthuisberg dwaalden omdat we moesten wachten tot Briek uit de operatiezaal kwam. Hoe alle alarmen rond zijn bed afgingen en ik die dacht dat hij er dood uitzag. Heel rationeel. Ik herinner me de verpleegsters tot in detail. Ik denk dat ik nu een robotfoto kan laten maken met 90% accuraatheid, ik herinner me de jongen die naast Briek een ruggeprik kreeg en keiveel zeer had. Ik herinner me de baby die stierf op onze gang, ik herinner me hoe Briek bleef lachen naar de oogarts waardoor een onderzoek van 10 min een uur duurde. Ik herinner me hoe ik toen voelde dat Schors en ik elkaar dreigden te verliezen keer op keer. En ook terug vonden, net op tijd. Ik herinner me de geur van een heel zieke baby, de blikken van verpleegsters en mijn eigen nuchterheid. Toen was er heel veel nuchterheid, 5 jaar later schiet daar weinig van over. Nu is er chaos, geluk en liefde. Heel veel liefde.