Hoera! Hoera! Eindelijk hebben we een antwoord op de waaromvraag die ons nu anderhalf jaar heeft achtervolgd. Eindelijk worden we niet meer beschuldigd van of aanzien als "daders" van Briek zijn hersenbloeding. De dokter heeft zelf gezegd: "Het komt door een bloeding tijdens de geboorte."
Maar niet zomaar een bloedinkje, er is wel iets meer aan de hand.
Om dit te weten te komen, moesten we vandaag bij het krieken van de dag richting Gasthuisberg vertrekken. Nog maar eens. Omdat we vorige keer merkten dat het geweldige verkeersnet van België nogal regelmatig vastzit omwille van werken, zijn we iets vroeger vertrokken dan normaal. Half acht zaten we in de auto, voor een afspraak om half elf.
Maar vandaag was het geluk duidelijk aan onze kant en konden we netjes doorrijden tot in Leuven. Bijgevolg parkeerden we om kwart voor negen op de parking van GB. Riet en ik waren nog positief aan het denken dat ze ons misschien wel ertussen zouden nemen op een vroeger uur en dan zouden we sneller weer naar huis zijn.
Helaas. Om half elf zaten we nog in wachtkamer 1. Om kwart na elf zaten we nog in wachtkamer 2. Ik denk dat wachtkamer 2 enkel bestaat om de wachtende mens al wat te kalmeren als de dokter lang wegblijft. Je wordt gewoon verschoven van kamertje en leeft even onder de indruk dat je nu meteen geholpen zal worden. Niets is minder waar.
Briek was ondertussen al zwaar over zijn toeren. Lange, saaie rit, moe en geen mogelijkheid tot dutje, honger en gewoon een vervelende ziekenhuisomgeving. Toen de dokter dan eindelijk kwam, was het al lang te veel voor hem en was hij de hele tijd aan het brullen.
Goed, verdict. Briek zijn bloedplaatjes werken niet zoals het zou moeten. Concreet betekent dit dat bij een wondje hij wel een korstje aanmaakt met de eerste bloedplaatjes, maar de rest van de plaatjes laten hem in de steek. Daardoor is het korstje dun en duurt de genezing veel langer. Op zich allemaal niet erg. In het dagelijks leven zullen we enkel wat blauwe plekken zien. We merken nu al wel dat hij veel sneller een blauw plekje heeft dan andere kindjes. Zijn beentjes staan vaak vol.
Daarnaast kan het zijn dat wondjes trager genezen, maar dit hoeft niet bij oppervlakkige wonden.
Het wordt pas een probleem als hij een ingreep moet ondergaan, een tand moet laten trekken of op zijn hoofd zou vallen van bijvoorbeeld een speeltuig of klimrek. Bij een operatie of bij een tandextractie moeten we op voorhand dienst hematologie opbellen, zodat zij kunnen bekijken wat er moet gebeuren. Ofwel geven ze een medicijn, ofwel moet hij eerst gezonde bloedplaatjes krijgen. Als hij dat niet krijgt, kan hij op intensieve belanden.
Als hij valt van een klimrek moeten we onmiddellijk naar de dokter of de spoedafdeling, ookal lijkt het in eerste instantie niet erg.
Het is niet zo dat Briek nog een nieuwe hersenbloeding zomaar kan krijgen hierdoor, maar als hij er één krijgt, zal die weer veel erger zijn omdat zijn bloed niet goed stolt. Als hij nu plots veel bloedneuzen krijgt, dan wordt hij wel opgevolgd terug in Leuven. Nu moeten wij gewoon bij twijfel de hematoloog contacteren (24/24 bereikbaar).
De hersenbloeding die hij bij geboorte heeft gehad, doordat geboren worden veel druk op het hoofdje brengt, is dus uit de hand gelopen door deze aandoening. Bovendien is de mislukking van de sluiting van het gehemelte van Briek (2x) ook hier aan te wijten. Het genezingsproces duurde veel langer en ging veel moeilijker en daardoor is het niet gelukt.
Eigenlijk helemaal niet zo'n slecht nieuws, vinden wij. De dokter zei vooral dat we ons in het dagelijks leven geen zorgen moeten maken, maar dat we het wel gewoon moeten weten en in het achterhoofd moeten houden. Bij volgende operaties is iedereen hiervan op de hoogte, dus kan er eigenlijk niet veel misgaan.
Wij gaan wel onze crèche en later Briek zijn schooltje op de hoogte brengen hiervan, zodat zij weten dat bij een val of dergelijke ze meteen moeten handelen.
Tot slot nog even melden dat dit erfelijk is en dat ofwel Riet ofwel ik ofwel wij beiden een foutje hebben doorgegeven aan onze Briek. We denken nu dat het mijn familie is omdat zowel mijn ma als mijn grootvader ook last hebben van de bloedwerking, al hebben zij nooit deze test ondergaan.
Dit wil ook zeggen dat ons tweede kindje deze aandoening ook zou kunnen hebben. Ze kunnen dit niet op voorhand testen, dat zal de toekomst uitwijzen, moest het kleintje ooit een ingreep moeten ondergaan.
We zouden nu kunnen zeggen: "Het is gedaan. We sluiten dit hersenbloedinghoofdstuk nu eindelijk af." Maar we hebben ons lesje geleerd. Wie te vroeg victorie kraait, komt bedrogen uit.
Groeten
Maar niet zomaar een bloedinkje, er is wel iets meer aan de hand.
Om dit te weten te komen, moesten we vandaag bij het krieken van de dag richting Gasthuisberg vertrekken. Nog maar eens. Omdat we vorige keer merkten dat het geweldige verkeersnet van België nogal regelmatig vastzit omwille van werken, zijn we iets vroeger vertrokken dan normaal. Half acht zaten we in de auto, voor een afspraak om half elf.
Maar vandaag was het geluk duidelijk aan onze kant en konden we netjes doorrijden tot in Leuven. Bijgevolg parkeerden we om kwart voor negen op de parking van GB. Riet en ik waren nog positief aan het denken dat ze ons misschien wel ertussen zouden nemen op een vroeger uur en dan zouden we sneller weer naar huis zijn.
Helaas. Om half elf zaten we nog in wachtkamer 1. Om kwart na elf zaten we nog in wachtkamer 2. Ik denk dat wachtkamer 2 enkel bestaat om de wachtende mens al wat te kalmeren als de dokter lang wegblijft. Je wordt gewoon verschoven van kamertje en leeft even onder de indruk dat je nu meteen geholpen zal worden. Niets is minder waar.
Briek was ondertussen al zwaar over zijn toeren. Lange, saaie rit, moe en geen mogelijkheid tot dutje, honger en gewoon een vervelende ziekenhuisomgeving. Toen de dokter dan eindelijk kwam, was het al lang te veel voor hem en was hij de hele tijd aan het brullen.
Goed, verdict. Briek zijn bloedplaatjes werken niet zoals het zou moeten. Concreet betekent dit dat bij een wondje hij wel een korstje aanmaakt met de eerste bloedplaatjes, maar de rest van de plaatjes laten hem in de steek. Daardoor is het korstje dun en duurt de genezing veel langer. Op zich allemaal niet erg. In het dagelijks leven zullen we enkel wat blauwe plekken zien. We merken nu al wel dat hij veel sneller een blauw plekje heeft dan andere kindjes. Zijn beentjes staan vaak vol.
Daarnaast kan het zijn dat wondjes trager genezen, maar dit hoeft niet bij oppervlakkige wonden.
Het wordt pas een probleem als hij een ingreep moet ondergaan, een tand moet laten trekken of op zijn hoofd zou vallen van bijvoorbeeld een speeltuig of klimrek. Bij een operatie of bij een tandextractie moeten we op voorhand dienst hematologie opbellen, zodat zij kunnen bekijken wat er moet gebeuren. Ofwel geven ze een medicijn, ofwel moet hij eerst gezonde bloedplaatjes krijgen. Als hij dat niet krijgt, kan hij op intensieve belanden.
Als hij valt van een klimrek moeten we onmiddellijk naar de dokter of de spoedafdeling, ookal lijkt het in eerste instantie niet erg.
Het is niet zo dat Briek nog een nieuwe hersenbloeding zomaar kan krijgen hierdoor, maar als hij er één krijgt, zal die weer veel erger zijn omdat zijn bloed niet goed stolt. Als hij nu plots veel bloedneuzen krijgt, dan wordt hij wel opgevolgd terug in Leuven. Nu moeten wij gewoon bij twijfel de hematoloog contacteren (24/24 bereikbaar).
De hersenbloeding die hij bij geboorte heeft gehad, doordat geboren worden veel druk op het hoofdje brengt, is dus uit de hand gelopen door deze aandoening. Bovendien is de mislukking van de sluiting van het gehemelte van Briek (2x) ook hier aan te wijten. Het genezingsproces duurde veel langer en ging veel moeilijker en daardoor is het niet gelukt.
Eigenlijk helemaal niet zo'n slecht nieuws, vinden wij. De dokter zei vooral dat we ons in het dagelijks leven geen zorgen moeten maken, maar dat we het wel gewoon moeten weten en in het achterhoofd moeten houden. Bij volgende operaties is iedereen hiervan op de hoogte, dus kan er eigenlijk niet veel misgaan.
Wij gaan wel onze crèche en later Briek zijn schooltje op de hoogte brengen hiervan, zodat zij weten dat bij een val of dergelijke ze meteen moeten handelen.
Tot slot nog even melden dat dit erfelijk is en dat ofwel Riet ofwel ik ofwel wij beiden een foutje hebben doorgegeven aan onze Briek. We denken nu dat het mijn familie is omdat zowel mijn ma als mijn grootvader ook last hebben van de bloedwerking, al hebben zij nooit deze test ondergaan.
Dit wil ook zeggen dat ons tweede kindje deze aandoening ook zou kunnen hebben. Ze kunnen dit niet op voorhand testen, dat zal de toekomst uitwijzen, moest het kleintje ooit een ingreep moeten ondergaan.
We zouden nu kunnen zeggen: "Het is gedaan. We sluiten dit hersenbloedinghoofdstuk nu eindelijk af." Maar we hebben ons lesje geleerd. Wie te vroeg victorie kraait, komt bedrogen uit.
Groeten
