En daar gaan we weer. Het einde dat al zo vaak helemaal in zicht leek te zijn en dat we al meerdere keren met trompetgeschal hebben aangekondigd lijkt dan nog maar eens een fopeinde geweest te zijn.
Jullie herinneren jullie vast nog dat we naar Leuven moesten voor een bloedtest, enkele weken geleden. Wetenschappers kunnen zich niet verzoenen met het idee dat ze de oorzaak van iets niet helemaal kunnen achterhalen, dus bleef men Briek stalken met allerlei testen (MRI, ontelbare bloedprikken). Tijdens die bloedtest en onze laatste afspraak op de dienst kinderneurologie heeft men ons verteld dat als de test goed zou zijn, we er niets van zouden horen. Als het nodig was, werd er contact met ons opgenomen.
De kinderarts hier had ons al een aantal keer verzekerd dat er uit die bloedtest niets naar voor zou komen en dat het gewoon een allerlaatste optie was die ze wilden checken, dus waren wij er eigenlijk wel gerust in. Bovendien is Briek een erg vrolijk kereltje, dus kunnen we niet meteen geloven dat die een bloedziekte ofzo zou hebben.
Ik was die hele bloedtest dus al bijna vergeten toen ik toch plots telefoon kreeg vanuit Leuven. De boodschap op mijn voicemail luidde dat ze een deel van de testen terug binnen hebben en "dat die toch besproken moeten worden met de hematoloog (bloeddokter)." Die zou ons ook meer kunnen vertellen over de testen die ze gedaan hebben. En afspraak al meteen op vrijdag 9/08!
Eerste moment staat mijn hart stil, dat verzeker ik u. Het was een voicemailbericht, dus ik had ook niet meteen de mogelijkheid om wat bijvragen te stellen. Ik kon alleen maar denken: "Er is iets mis, er is iets mis."
Achteraf heb ik samen met Jorge de voicemail wel 5 keer beluisterd en ben ik gekalmeerd. Uiteindelijk heb ik uit dit anderhalf jaar met Briek geleerd om niet meteen te panikeren, maar om vooral rustig af te wachten. Ik weet sowieso dat er niet iets heel ernstig mis is, want anders hadden we al lang ginder gezeten.
Waarom we dan wel moeten gaan? Misschien is er een afwijking in zijn bloed, misschien willen ze gewoon extra uitleg geven over de test? Misschien wil elke dienst zoveel mogelijk geld uit een patiënt halen (want zo werken ze daar wel, naar mijn gevoel). We zien wel. Misschien moeten jullie voor de zekerheid toch de duimpjes laten werken vrijdag?
We zien wel. En verder blijven we rustig en proberen we te genieten van onze Briek en dat beebje twee dat nu nog lekker lang veilig bij mama mag zitten.
Deze zwangerschap is wel anders dan de vorige, vind ik. Ik ben veel minder in staat om er echt zorgeloos van te genieten. Die eerste twaalf weken heb ik vaak gedacht: "Nu gaat het mis." Bij de eerste zwangerschap kon ik mij dan troosten met de gedachte dat het bij miljoenen vrouwen allemaal goed loopt, dus dat dat bij mij ook zeker zal zijn. Als je dan natuurlijk een kindje hebt gekregen met een afwijking waar je 3% kans op hebt, dan troost die gedachte je nu niet meer.
Maar ondertussen zitten we in week 14 en gaat het allemaal nog goed. Mijn buik begint te groeien, mijn brein en mijn handigheid laten het volledig afweten (zwangerschapsdementie en -klunzigheid zijn hier op en top aanwezig, als ze al bestaan) en waren de prenatale controles allemaal goed. Maar toch, bij Briekje zagen ze zijn schisis pas na de geboorte. Ik zal dus maar helemaal gerust zijn als ik dat tweede hummeltje in mijn armen houd.
Jullie herinneren jullie vast nog dat we naar Leuven moesten voor een bloedtest, enkele weken geleden. Wetenschappers kunnen zich niet verzoenen met het idee dat ze de oorzaak van iets niet helemaal kunnen achterhalen, dus bleef men Briek stalken met allerlei testen (MRI, ontelbare bloedprikken). Tijdens die bloedtest en onze laatste afspraak op de dienst kinderneurologie heeft men ons verteld dat als de test goed zou zijn, we er niets van zouden horen. Als het nodig was, werd er contact met ons opgenomen.
De kinderarts hier had ons al een aantal keer verzekerd dat er uit die bloedtest niets naar voor zou komen en dat het gewoon een allerlaatste optie was die ze wilden checken, dus waren wij er eigenlijk wel gerust in. Bovendien is Briek een erg vrolijk kereltje, dus kunnen we niet meteen geloven dat die een bloedziekte ofzo zou hebben.
Ik was die hele bloedtest dus al bijna vergeten toen ik toch plots telefoon kreeg vanuit Leuven. De boodschap op mijn voicemail luidde dat ze een deel van de testen terug binnen hebben en "dat die toch besproken moeten worden met de hematoloog (bloeddokter)." Die zou ons ook meer kunnen vertellen over de testen die ze gedaan hebben. En afspraak al meteen op vrijdag 9/08!
Eerste moment staat mijn hart stil, dat verzeker ik u. Het was een voicemailbericht, dus ik had ook niet meteen de mogelijkheid om wat bijvragen te stellen. Ik kon alleen maar denken: "Er is iets mis, er is iets mis."
Achteraf heb ik samen met Jorge de voicemail wel 5 keer beluisterd en ben ik gekalmeerd. Uiteindelijk heb ik uit dit anderhalf jaar met Briek geleerd om niet meteen te panikeren, maar om vooral rustig af te wachten. Ik weet sowieso dat er niet iets heel ernstig mis is, want anders hadden we al lang ginder gezeten.
Waarom we dan wel moeten gaan? Misschien is er een afwijking in zijn bloed, misschien willen ze gewoon extra uitleg geven over de test? Misschien wil elke dienst zoveel mogelijk geld uit een patiënt halen (want zo werken ze daar wel, naar mijn gevoel). We zien wel. Misschien moeten jullie voor de zekerheid toch de duimpjes laten werken vrijdag?
We zien wel. En verder blijven we rustig en proberen we te genieten van onze Briek en dat beebje twee dat nu nog lekker lang veilig bij mama mag zitten.
Deze zwangerschap is wel anders dan de vorige, vind ik. Ik ben veel minder in staat om er echt zorgeloos van te genieten. Die eerste twaalf weken heb ik vaak gedacht: "Nu gaat het mis." Bij de eerste zwangerschap kon ik mij dan troosten met de gedachte dat het bij miljoenen vrouwen allemaal goed loopt, dus dat dat bij mij ook zeker zal zijn. Als je dan natuurlijk een kindje hebt gekregen met een afwijking waar je 3% kans op hebt, dan troost die gedachte je nu niet meer.
Maar ondertussen zitten we in week 14 en gaat het allemaal nog goed. Mijn buik begint te groeien, mijn brein en mijn handigheid laten het volledig afweten (zwangerschapsdementie en -klunzigheid zijn hier op en top aanwezig, als ze al bestaan) en waren de prenatale controles allemaal goed. Maar toch, bij Briekje zagen ze zijn schisis pas na de geboorte. Ik zal dus maar helemaal gerust zijn als ik dat tweede hummeltje in mijn armen houd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten