Enkele teksten uit de doopviering.

 Openingslied (schisislied - Krezip)

Er is iets waaraan ondanks alle verschillen
haast iedereen zich op zijn tijd wel eens stoort:
je uiterlijk dat je graag anders zou willen
hoewel dat natuurlijk gewoon bij je hoort.
Want de één heeft een wipneus de ander heeft sproeten
of knokkige knieën of heel grote voeten of vuurrooie haren
of overgewicht -
en ik heb een ander gezicht.

Ja ik heb een ander gezicht.

Want ik heb schisis, dat klinkt best wel deftig
maar wie zo geboren wordt merkt al heel gauw,
hoe lastig het zijn kan en soms ronduit heftig
met allerlei soorten van dokters in touw
om telkens opnieuw weer iets beter te maken:
je neus of je lippen, je tanden, je kaken
en allereerst moet dat gehemelte dicht.
Zo krijg je een ander gezicht

Zo krijg je een ander gezicht

Ik voel mij als zij me weer gaan opereren
soms net een soort puzzel met stukjes te kort
maar verder echt niks ik kan even goed leren
of goed in muziek zijn of goed zijn in sport.
Ik word net zo grappig of melig gevonden
als andere meiden met andere monden
dus wou ik maar zeggen en einde bericht:

Ik heb dus een ander gezicht

NOU EN

Ik heb dus een ander gezicht

Verwelkoming

Jorge en Riet:

Lieve Briek

Dappere ridder, strijder tegen draken van allerlei slag. Vandaag sta jij in de belangstelling, we zetten je in de bloemetjes, we vieren je, we sterken je, we dopen je. Vandaag is het de start van een nieuw begin. Vandaag willen wij - je ouders - je nogmaals tonen hoe graag we je zien, hoe welkom je bent bij ons.

Want welkom, dat ben je, mooie ridder. Het is voor jou niet gemakkelijk geweest de voorbije acht maanden. Om één of andere reden werd jij niet helemaal afgewerkt in mama’s buik. Er ontbraken enkele stukjes Briek en plots stonden wij voor de enorme taak om je in de grote buitenwereld nog netjes te voltooien. Voor ons was je er niet minder mooi door, weet je dat? Papa en mama waren in één oogopslag tot over onze oren verliefd op je. Liefde kreeg een nieuwe betekenis, geluk werd ons zomaar voor onze voeten gegooid. Enkel op te rapen en te koesteren. Jij maakt leven zoveel eenvoudiger, en toch zoveel betekenisvoller.

We hebben samen veel gehuild, kleine man. Jij, omdat je nieuwe leventje eigenlijk toch helemaal niet gemakkelijk was. Wij, omdat zo’n klein prutske al zo hard moest vechten. Maar je deed het! En hoe! Ik denk dat iedereen hier stomverbaasd is over de strijdlust en dapperheid die in dat kleine lijfje van je zit. Houden zo!

En vandaag gaan we vieren, gaan we jou vieren. We vieren je helemaal, van je teentjes tot je haartjes. Laten we je zo welkom heten, helemaal, met je schisis erbij. 

 

Slottekst

Joke:
Lieve Briek, lief klein pluisje

Je bent geboren op een woelig moment in mijn leven. Misschien maakt dat mijn band met jou zo intens. Misschien is het je ‘speciaal zijn’ dat mijn hart zo doet smelten wanneer ik je zie. Misschien is het omdat jij het kleine prutske van mijn kleinste zusje bent. Misschien… Maar de reden doet er eigenlijk niet toe. Het staat gewoon vast: jij hebt een deurtje in mijn hart geopend, net zoals al mijn andere neefjes en nichtjes. En achter dat deurtje zit een enorm groot warm hart vol genegenheid dat je koestert en liefheeft.
Zo uniek als je bent, zo enorm hoor je ook bij onze familie. Je bent een beetje speciaal en toch ben je ook gewoon helemaal net zoals die andere bende zotte spruiten. Ik kan al niet wachten tot het moment waarop ook jij ‘taka Loke’ naar me brult en nog meer schaterlacht dan je nu al doet.
Want gelukkig, dat ga je zeker worden. Daar zal ik zelfs persoonlijk toe bijdragen. Zoals ik al heel snel een lach om je oren kon toveren (gelukkig nergens camera’s in de buurt), zo hoop ik dit te kunnen blijven doen wanneer je later groot en sterk bent.
Vooruit Briek, een zetje, op, de wereld in. En met iedereen die over je waakt, kan dat enkel goed komen.

Briek @ Leuven, mama in het vangnet.

Papa en Briek zijn vandaag met tweetjes naar Leuven vertrokken omdat Briek morgen een spuitje in zijn littekentje krijgt en hiervoor eventjes moet slapen. Mama is thuis, omdat mama morgen terug moet gaan werken. Morgen is het de eerste dag in mijn nieuwe klas (Ik ben weer titularis.) en dus is het tijd om voor mijn 23 nieuwe kinderen te zorgen. Gelukkig weet ik dat Briek in héél goede handen is, daar bij papa in Leuven. Maar toch. Kon ik nu kiezen tussen school of zoon, ik kies voor mijn zoon. Zoals altijd, natuurlijk. De evidentie!

Nu goed, het is nu zo. Ik kan niet kiezen. En dus zit ik hier alleen. Dat geeft mij nu de tijd om even een bijzonder belangrijk blogbericht te schrijven. Laat mij beginnen met iedereen te vertellen dat er een evenement wordt georganiseerd voor onze zoon.

                                        BRIEKFEST

Het is (en ik citeer): 

...een halve dag vol live muziek en animatie. Met veel verschillende dingen. Dit varieert van een muziekoptreden tot een dichter of stand-up comedian, allerhande podiumbeesten en amusement gegarandeerd. De opbrengst van dit minifestival gaat volledig naar de ouders van Briek om de ingrepen te kunnen bekostigen.

Dit evenement wordt georganiseerd door enkele fantastische mensen van Akabe. Akabe is een scouts voor kinderen met een beperking (of zonder) en het is de plaats waar Jorge en ik elkaar hebben leren kennen. Toeval wil dat we ook zelf voor een klein Akabeertje gezorgd hebben... . We hebben allebei heel erg genoten van onze scoutsjaren, we zijn supertrots op onze totems (Schrijverken en Sifaka) en we hebben goeie vrienden gemaakt in die scouts.

Dat wij ook hen genegen zijn, dat kan ik nu alleen maar geloven. Ik denk dat vele onder hen wat aangedaan waren na de geboorte van onze Briek. En toen moest het hele hersenbloedingverhaal nog komen. En plots kregen wij de vraag of er een benefiet mocht georganiseerd worden voor onze zoon. Toegegeven, in het begin had ik het een beetje moeilijk met het concept "benefiet". In mijn hoofd zit: zo ziek is Briek niet. En Briek is echt zo ziek niet meer, maar Briek is wel heel ziek geweest.
Bovendien maakt het niet uit hoe "ziek" iemand is of om die persoon te helpen. Feit is dat zij - die vrienden - en alle andere mensen die ons een warm hart toedragen, ons helpen, ons steunen, ons lieve berichtjes sturen, ... dat zij diegene zijn die ons altijd op de voet hebben gehouden.

Ik kan niet in woorden uitschrijven hoe moe deze hele periode mij heeft gemaakt, ik kan niet in woorden uitschrijven hoeveel angst ik heb gehad en ik kan niet in woorden uitschrijven hoeveel verdriet ik heb gehad. Maar ik heb een vangnet. En feit is, dan val je altijd zacht. Hoe hoog je ook vertrekt, hoe diep je put ook is, .. dan val je altijd zacht.

Ik weet ook niet hoe ik hen kan bedanken. Omdat het allemaal nog niet afrgelopen is en omdat ik hoop/wil/verlang/wens dat dat vangnet nog lang blijft bestaan. Maar ik wil wel dat iedereen weet dat wij ons vangnet heel erg nodig hadden, nodig hebben en heel heel graag hebben.

Voila, ondertussen heb ik vernomen dat mijn twee ventjes het wel naar hun zin hebben gehad in het ziekenhuis. Briek is volop zijn vaardigheden aan het bijschaven geweest en trekt zich recht aan de spijlen van het ziekenhuisbed. En nu ligt hij - tegen mijn verwachtingen in - al lekker te ronken! Hupla, Mama schuift de vermoeidheid aan de kant, waar liefde is is geen plaats voor vermoeidheid.

Ik heb gesproken!

De crèche

Het is zover. Briek is naar de crèche geweest. Gisteren en vandaag heeft hij zijn intrede in "De nieuwe uks" genomen in Turnhout. Hij is echt wel met zijn schattige billekes in de malse boter gevallen, vermoed ik.

Eigenlijk is het allemaal heel erg vlot verlopen. Na deze (bijna) acht maanden dat we (bijna) altijd samen zijn geweest, vond ik het toch moeilijk om terug te gaan werken en Briek uit handen te geven. Ik had ook wel enigszins wat zorgen omtrent het hele eetgebeuren, omdat het voor Briekske niet altijd even gemakkelijk is geweest en omdat hij niet altijd even gemakkelijk kan/wil eten.

Maar natuurlijk ben ik weer ongerust voor niets geweest. Uiteindelijk viel alles heel erg mee. Het eten ging. Oké, hij had de eerste dag niet veel van zijn groentjes  gegeten, maar met die maaltijden heeft hij het altijd heel erg moeilijk. En zijn fruitpap is naar binnen gegleden als waren het zoete broodjes (als hij dat al zou lusten). Wat kan ik nog meer wensen? Het was voor mij moeilijk om de controle over zijn eten uit handen te geven, maar het is gelukt en het gaat goed. Ik ben content.

En Briek? Die is ook content. Dat merk ik aan alles wat hij doet. Als ik hem ging ophalen in de crèche zat hij lekker op de speelmat. Vandaag keek hij even naar ons, lachte eens, maar speelde dan lekker verder. Best aangenaam ook met zo een paar kindjes rondom hem. Thuis ziet hij natuurlijk bijna nooit andere kindjes!

Natuurlijk is hij ook blij om thuis te zijn. Dat merk ik aan zijn enthousiast gespring op mijn arm, aan zijn gibberlachjes en zijn knuffeltjes. Hij is erg lief de laatste tijd. Maar hij is ook héél moe! Slapen is wat moeilijker in de crèche. Dat had ik ook wel verwacht, maar toch heeft hij telkens drie keer een dutje gedaan. Perfect dus! Ik steek hem thuis zo goed als meteen in bedje en dat heeft hij wel nodig!

En nu ga ik eens een kort blogje schrijven, se. Omdat het allemaal heel goed loopt en omdat we blij zijn. Blij voor ons, maar ook blij voor Briekje. Hij zit daar goed en ik heb er alle vertrouwen in.


Tot slot: WE HEBBEN ONS HUIS! Het is prachtig, het is geweldig, het is gezellig, het is mooi, het is nog beter dan ik eerst vond. En nu: verhuizen!

Opvangperikelen: eind goed, al goed?!

Opvang zoeken voor Briek is niet zo eenvoudig. Ten eerste moeten we rekening houden met heel wat wachtlijsten (normaal schrijf je je kindje ook in als het nog niet geboren is) en bovendien zijn er crèches die liever niet een kindje met schisis opvangen. Komt daarnaast nog eens dat wij ons ook nog goed moeten voelen bij de crèche!

Toen het met onze crèche niet zo goed klikte, moesten we op zoek naar een andere. Moeke had voorgesteld om tijdelijk Briek op te vangen bij haar thuis, dan hadden we rustig de tijd om opvang te zoeken. We gingen er natuurlijk van uit dat die periode wel eens een heel aantal maanden kon duren. Maar goed, zolang moeke er was: geen probleem.

Totaal onverwachts waren er plots Emmely en Bob. Omdat ze zelf een kindje verwachten, gingen ook zij op zoek naar een crèche in het Turnhoutse. En wij kregen op een dag een telefoontje. Ze hadden een (volgens hen) heel goede crèche gevonden. Er is nog plaats én ze zouden ook kindjes willen opvangen met welke beperking dan ook. Zij hadden een heel goed gevoel bij de crèche en hadden meteen aan ons gedacht. Fantastisch!

De crèche richt zich eigenlijk op personeelsleden van het bijhorende rusthuis. Alleen waren er maar drie kindjes :-). Plaats dus voor andere kindjes! Voor ons was dit het ideale scenario. Weinig kindjes om te beginnen zodat ze misschien wel tijd hebben om te leren hoe onze Briek het beste kan eten. En wanneer zij dit onder de knie hebben, zullen er veel kindjes zijn waar Briek dan leuk en vrolijk mee kan spelen. Top, dus!

Ik had aan de telefoon al gezegd dat Briek een schisis had, maar zij hadden daar hoegenaamd geen problemen mee, verzekerde ze me. Wanneer we een kijkje gingen nemen in de crèche vertelde één van de dames me dat ze al op internet allerlei informatie had opgezocht over schisis. Dat vond ik zo fantastisch! Ze waren dus echt bereid er moeite voor te doen. We hebben dan ook geen moment getwijfeld. De crèche is gloednieuw, goed uitgerust, met veel plaats. Koken moeten de verzorgsters niet zelf doen, maar dat wordt in de algemene keuken gedaan. Meer tijd dus om voor je kindje te zorgen. Beter kan toch niet?

Nu mag Briek donderdag al voor de eerste keer naar de crèche gaan. Ik ben echt benieuwd. Natuurlijk vind ik het heel spannend en heel vreemd. Ik leek wel een valiesje aan het maken voor een kamp. Al zijn kleertjes netjes labelen, knuffeltje inpakken, ... . Maar het komt wel goed! Hij gaat zich amuseren, daar ben ik zeker van.

Het enige vervelende nu nog is dat papa en mama nog niet verhuisd zijn. We moeten ons nu dus in allerlei bochten wringen om hem van en naar Turnhout te brengen. Maar dat is gelukkig maar tijdelijk. Vanaf 24 september gaat alles heel vlot gaan, want dan WONEN WE EINDELIJK IN TURNHOUT!

LAAT
MAAR
KOMEN!

Leuvens bezoekje met een onverwachte wending.

Woensdag moesten we met onze Briek nog eens op controle bij de chirurg in Leuven. Het is ondertussen zes weken geleden dat hij geopereerd is en de chirurg heeft hem in tussentijd niet meer gezien. Hij had graag dat we nog eens langskwamen, dus daar gingen we.

Om kwart na drie hadden we een afspraak, maar ik denk dat we uiteindelijk pas een uur later de chirurg gezien hebben. Alle begrip voor de drukke job van die mens, maar voor ons is dat echt vervelend. We moeten eerst al bijna twee uur rijden om er te geraken, dan een uur wachten om vijf minuten op consultatie te komen en daarna weer twee uur terug rijden.
Nu moet ik zeggen, onze Briek is een crème van een kereltje. Hij doet dat allemaal ongelooflijk goed. Hij was doodmoe, maar hij heeft niet geweend (wel veel gekotst!) en is onderweg naar huis als een blok in slaap gevallen. Toch blijft het wat vervelend.

De chirurg was niet zo blij met hoe het litteken van Briek er nu uitziet. Het vorige litteken is eigenlijk bijna volledig verdwenen, maar dit is heel zichtbaar. We hadden net na de operatie al gemerkt dat dit littekentje veel duidelijker was dan het andere. Het ligt eigenlijk een beetje op zijn lip, als een bruggetje van aan zijn lip tot aan zijn neusje.
Voor de chirurg was dit storend genoeg om er iets aan te doen. Het is natuurlijk zo dat hoe vroeger ze al ingrijpen, hoe meer kans op een mooi herstel en hoe minder problemen later. Briek moet nu dus volgende week of binnen twee weken terug opgenomen worden in Leuven. Voor één nachtje maar gelukkig. Hij krijgt een cortisonespuitje in zijn litteken. Wij doen nu elke ochtend een zware cortisonezalf op zijn litteken, maar dat volstaat nu dus niet. Omdat de procedure van de injectie heel pijnlijk is, moet hij onder narcose. Weeral. Dat is ondertussen de 8e keer dat hij onder narcose gaat. Acht keer op amper acht maanden.

Ik vind het wel een beetje een tegenvaller, temeer omdat we ons er ook totaal niet aan verwacht hadden. Zo een narcose is ook geen pretje. Briek moet 's ochtends nuchter zijn en dat is niet gemakkelijk. Bovendien slaapt hij in dat verdomde ziekenhuis heel erg slecht. Maar, we doen dit natuurlijk zonder zeuren en zagen want het is echt wel voor zijn bestwil. Nu is het enkel wachten op een telefoontje wanneer we moeten vertrekken naar Leuven. Ik ben echt benieuwd of die injectie veel verschil gaat maken!

Tot slot wil ik nog eventjes wat fotootjes posten. Vandaag is Briekje gaan spelen bij zijn neefjes Daan, Thor en Guus. Hij vond het heel plezant, maar hij was echt wel doodmoe toen hij thuiskwam! Ook bijzonder schattig was hij toen ik hem kwam halen. Ik kreeg zowaar een dikke knuffel van hem! En Briek is helemaal geen knuffelaar. Mijn moederhart smolt toch wat weg, hoor. Voor zover dat nog niet weggesmolten was.

De sponsortocht werd (bijna) dodentocht!

Hij zit erop, onze sponsortocht voor het esthetische spaarpotje van Briek. En dat we blij zijn dat hij erop zit, dat is een understatement. En dat we nooit of te nimmer nog een dergelijke uitdaging aangaan, dat is bijna een belofte.

Laat me beginnen met te zeggen dat we deze uitdaging echt wel hadden onderschat! Zo'n bakfiets weegt GIGANTISCH veel, 111 km is BIJZONDER ver en 38 graden is VERSTIKKEND heet. Kortom, zowat alles viel tegen en mama en papa waren niet zo heel goed voorbereid.

Ik had de dag voor onze tocht instinctief al een vermoeden, heel de dag ben ik bijzonder zenuwachtig geweest. Ik liep de muren op. Zo vreemd eigenlijk. Iedereen zei me dat het wel in orde ging komen, maar voor mij was deze tocht toch belangrijk genoeg om er zenuwachtig voor te zijn. We moesten dit doen voor onze zoon. Dat het de volgende dag stikheet zou zijn, maakte mij toch ook wel wat minder enthousiast over de hele onderneming.

Nu goed, hop hop, we moesten vertrekken. Dat ik onze Briek voor de eerste keer een hele dag moest achterlaten vond ik ook nog eens allesbehalve leuk. Ik troostte mij toen nog met de gedachte dat ik hem zelf nog in bed zou kunnen steken (maar dat bleek achteraf ook niet waar). Ik denk dat we om kwart voor acht echt vertrokken waren. Het eerste stuk op de bakfiets ging ik rijden. Ik had op voorhand gezegd dat ik tot in Beerse zou rijden. De eerste 15 kilometer waren dus voor mij. Ik had na die 15 kilometer eigenlijk al door dat ik het fietsen met de bakfiets toch onderschat had. Maar Jorge was er ook nog en als we konden afwisselen kwam alles wel goed.

Heen ging verder alles eigenlijk wel oké, tot de laatste acht kilometer. We hadden ondertussen al véél langer gefietst dan volgens plan. We zouden zomaar 2 uur later dan voorzien aankomen in Scherpenheuvel, het begon heel warm te worden en dan moesten we beginnen klimmen. De laatste kilometers die bleven duren. De baan was lang, warm, in de vlakke zon en er kwam werkelijk geen einde aan. Aan de voet van de laatste heuvel (de scherpe) hing mijn tong op de grond, knikten mijn knieën en was ik KNALROOD! Ik heb toen tegen Jorge gezegd dat we het niet gingen halen en dat het nu de moment was om te stoppen. Haha! Gelukkig reed Jorge door.
Toen we eindelijk aankwamen en opgewacht werden door een ontvangstcomité was ik doodmoe. Jongens toch. En iedereen maar zeggen dat de terugweg veel gemakkelijker ging zijn. Het zou veel bergaf zijn, de wind zou in de rug zitten, blablabla. En ik maar puffen.

Maar soit, een picknick later gingen we toch terug op weg. Jorge leek zijn nieuwe adem gevonden te hebben, maar ik had nog altijd mijn twijfels. Bij de eerste maal dat ik terug op de bakfiets moest, werd meteen duidelijk dat het heel moeilijk zou worden. De hitte was enorm. Ik had hoofdpijn, moest bijna overgeven en raakte geen trap meer verder. We hebben dan een stukje te voet gedaan en hebben de bezemwagen gewaarschuwd dat de dafalgan klaar moest staan.

Vanaf dat punt (we moesten nog 40 kilometer, vermoed ik) is voor mij alles één groot raadsel. Hoe heb ik dat in godsnaam klaargespeeld. Ik had 7 maanden op mijn gat gezeten thuis, ben tien kilo verdikt en nu ging ik ineens 111 km fietsen, in de hitte, met een bakfiets die zoveel weegt als een volwassen persoon. Ik heb duizend keer gezegd dat ik wou stoppen, maar heb het niet gedaan! Jorge heeft ons gelukkig erdoor geloodst. Op de momenten dat hij het ook niet meer zag zitten, hebben we gewandeld.

Uiteindelijk zijn we vier uur later dan voorzien (Briek lag al in bed, verdorie!), liters en liters en liters water later en met twee kapotte achterwerken aangekomen in Wortel. Daar had lieve Toon voor ons een flesje cava bij (zalig)! GELUKT!

Nu willen we graag iedereen bedanken die -op welke manier dan ook- een steentje heeft bijgedragen aan deze tocht. Heel erg bedankt!

Ik voeg binnenkort nog een paar fotootjes toe. 

Meneertje Knorrepot.

Mama zegt de laatste tijd vaak dat papa "Meneertje Knorrepot" is. Achter het stuur van de wagen voornamelijk, maar ook al Briek wat moeilijker eet of als niet alles volgens plan verloopt.
Dit is misschien wel waar, papa is soms nogal lastig. In het verkeer staat Riet soms (doods)angsten uit bij papa in de wagen. Ik kan er ook niet aandoen dat er zoveel verkeer op de Brusselse ring rijdt natuurlijk.

Hoe het komt dat ik soms wat korter doe of niet zo vriendelijk ben weet ik zelf niet... Stress, vermoeidheid, 7 slopende maanden,... noem het maar op. Zou het er allemaal mee te maken hebben?

Het afgelopen half jaar is dan ook zwaar geweest, heel zwaar. Voor Briek maar ook voor onszelf, we zijn onszelf meerdere keren tegen gekomen. We hebben dingen meegemaakt die niemand wenst mee te maken, zijn schisis, zijn hygroom,... . Tientallen keren naar Leuven en terug, ontelbaar veel dokters gezien, meningen en beschuldigingen gehoord (waar ik me moet leren overzetten). Het gaat wegen op een mens. De combinatie van het dagdagelijkse leven zoals werk, was en plas samen met de vele roadtrips zijn zwaar. Toch we staan er elke dag voor Briek, maar ook voor éénieder die onze hulp nodig heeft.
'The show must go on!' 

Al is het in de backstage van onze show soms chaos en ruzie. Chaos om alles in orde te krijgen! Papierwerk dat in orde moet zijn, attest hier, rekening daar en dan de fouten nog rechtzetten nadien. Fouten worden er gemaakt op ongeveer elke instelling. Daardoor is het is veel papierwerk,heel veel. En ja, Riet en ik hebben soms ruzie, wie niet? Volgens mij hebben we het recht om iets meer ruzie te maken met alles wat we meemaken. Of niet? Soms zeggen we tegen elkaar dat er heel veel mensen zijn die deze situatie niet houdbaar zouden zien en die uit elkaar zouden gaan. Wij niet, wij gaan er samen door.

Kijk maar naar onze zotste uitdaging tot nog toe, 111km fietsen voor Briek (en het gaat 30(!!!!) graden worden). We hebben samen gehuild bij de geboorte van Briek. Ikzelf had al een eeuwigheid niet meer gehuild en die dag kon ik niet stoppen. Tranen van geluk, tranen van verdriet want onze zoon ging het nog moeilijk krijgen. Wij gingen het nog moeilijk krijgen. We hebben samen gelachen bij de dingen die Briek doet of niet doet. We gaan samen naar de dokters,specialisten,... (Ik denk dat ik nog nooit zoveel verlof heb genomen op mijn werk om naar de dokter te gaan.)
Maar vooral genieten we samen! Genieten van onze zoon! Genieten van een avondje op het terras! Het huis dat we hebben gekocht, de plezante momenten die ons nog te wachten staan. En dat we af en toe ruzie hebben hoort er nu eenmaal bij, zelfs als je geniet!

Papa is minder geduldig op sommige vlakken dan mama. In het verkeer, bij het eten van Briek,...
En dan klaagt papa al eens (Geloof me er rijden veel drollen met de wagen.) vervolgens moet mama zeggen dat ik minder moet mopperen en kalmer moet blijven, meneertje Knorrepot!  Ze vraagt dan:"Hoe kom het dat je zo klaagt en moppert? Straks verlies je je levenslust nog."
Ik zou het antwoord niet weten maar volgens mij is het de vermoeidheid, de stress en de 7 slopende maanden die in onze lijven geslopen is.
Ja in ONZE, want mama kan ook knorren hoor! (Zeg het haar maar niet, want dan knort ze nog harder). Ze heeft dan ook 7 maanden Briek dag en nacht verzorgd en dat eist haar tol. Als ze in september terug gaat werken kan ze terug tot 'rust' komen. De verzorging over laten aan iemand anders en het de leerlingen wat lastig maken!
Ik weet dat ik niet zo goed 7 maanden voor onze Briek zou kunnen zorgen.

Briek kan zich geen betere mama voorstellen! (En een betere papa waarschijnlijk ook niet, maar dat mag ik niet over mezelf zeggen!)
Omdat Briek nog niet zelf kan typen of praten: 'Gelukkige moederdag!'
(Bestoeft worden op het internet is toch veel leuker dan een ring krijgen ;-) )

Nu ga ik slapen, anders geraakt de vermoeidheid niet uit het lichaam en loop ik morgen maar wat rond te knorren.

-Meneertje Knorrepot!