De sponsortocht werd (bijna) dodentocht!

Hij zit erop, onze sponsortocht voor het esthetische spaarpotje van Briek. En dat we blij zijn dat hij erop zit, dat is een understatement. En dat we nooit of te nimmer nog een dergelijke uitdaging aangaan, dat is bijna een belofte.

Laat me beginnen met te zeggen dat we deze uitdaging echt wel hadden onderschat! Zo'n bakfiets weegt GIGANTISCH veel, 111 km is BIJZONDER ver en 38 graden is VERSTIKKEND heet. Kortom, zowat alles viel tegen en mama en papa waren niet zo heel goed voorbereid.

Ik had de dag voor onze tocht instinctief al een vermoeden, heel de dag ben ik bijzonder zenuwachtig geweest. Ik liep de muren op. Zo vreemd eigenlijk. Iedereen zei me dat het wel in orde ging komen, maar voor mij was deze tocht toch belangrijk genoeg om er zenuwachtig voor te zijn. We moesten dit doen voor onze zoon. Dat het de volgende dag stikheet zou zijn, maakte mij toch ook wel wat minder enthousiast over de hele onderneming.

Nu goed, hop hop, we moesten vertrekken. Dat ik onze Briek voor de eerste keer een hele dag moest achterlaten vond ik ook nog eens allesbehalve leuk. Ik troostte mij toen nog met de gedachte dat ik hem zelf nog in bed zou kunnen steken (maar dat bleek achteraf ook niet waar). Ik denk dat we om kwart voor acht echt vertrokken waren. Het eerste stuk op de bakfiets ging ik rijden. Ik had op voorhand gezegd dat ik tot in Beerse zou rijden. De eerste 15 kilometer waren dus voor mij. Ik had na die 15 kilometer eigenlijk al door dat ik het fietsen met de bakfiets toch onderschat had. Maar Jorge was er ook nog en als we konden afwisselen kwam alles wel goed.

Heen ging verder alles eigenlijk wel oké, tot de laatste acht kilometer. We hadden ondertussen al véél langer gefietst dan volgens plan. We zouden zomaar 2 uur later dan voorzien aankomen in Scherpenheuvel, het begon heel warm te worden en dan moesten we beginnen klimmen. De laatste kilometers die bleven duren. De baan was lang, warm, in de vlakke zon en er kwam werkelijk geen einde aan. Aan de voet van de laatste heuvel (de scherpe) hing mijn tong op de grond, knikten mijn knieën en was ik KNALROOD! Ik heb toen tegen Jorge gezegd dat we het niet gingen halen en dat het nu de moment was om te stoppen. Haha! Gelukkig reed Jorge door.
Toen we eindelijk aankwamen en opgewacht werden door een ontvangstcomité was ik doodmoe. Jongens toch. En iedereen maar zeggen dat de terugweg veel gemakkelijker ging zijn. Het zou veel bergaf zijn, de wind zou in de rug zitten, blablabla. En ik maar puffen.

Maar soit, een picknick later gingen we toch terug op weg. Jorge leek zijn nieuwe adem gevonden te hebben, maar ik had nog altijd mijn twijfels. Bij de eerste maal dat ik terug op de bakfiets moest, werd meteen duidelijk dat het heel moeilijk zou worden. De hitte was enorm. Ik had hoofdpijn, moest bijna overgeven en raakte geen trap meer verder. We hebben dan een stukje te voet gedaan en hebben de bezemwagen gewaarschuwd dat de dafalgan klaar moest staan.

Vanaf dat punt (we moesten nog 40 kilometer, vermoed ik) is voor mij alles één groot raadsel. Hoe heb ik dat in godsnaam klaargespeeld. Ik had 7 maanden op mijn gat gezeten thuis, ben tien kilo verdikt en nu ging ik ineens 111 km fietsen, in de hitte, met een bakfiets die zoveel weegt als een volwassen persoon. Ik heb duizend keer gezegd dat ik wou stoppen, maar heb het niet gedaan! Jorge heeft ons gelukkig erdoor geloodst. Op de momenten dat hij het ook niet meer zag zitten, hebben we gewandeld.

Uiteindelijk zijn we vier uur later dan voorzien (Briek lag al in bed, verdorie!), liters en liters en liters water later en met twee kapotte achterwerken aangekomen in Wortel. Daar had lieve Toon voor ons een flesje cava bij (zalig)! GELUKT!

Nu willen we graag iedereen bedanken die -op welke manier dan ook- een steentje heeft bijgedragen aan deze tocht. Heel erg bedankt!

Ik voeg binnenkort nog een paar fotootjes toe. 

Meneertje Knorrepot.

Mama zegt de laatste tijd vaak dat papa "Meneertje Knorrepot" is. Achter het stuur van de wagen voornamelijk, maar ook al Briek wat moeilijker eet of als niet alles volgens plan verloopt.
Dit is misschien wel waar, papa is soms nogal lastig. In het verkeer staat Riet soms (doods)angsten uit bij papa in de wagen. Ik kan er ook niet aandoen dat er zoveel verkeer op de Brusselse ring rijdt natuurlijk.

Hoe het komt dat ik soms wat korter doe of niet zo vriendelijk ben weet ik zelf niet... Stress, vermoeidheid, 7 slopende maanden,... noem het maar op. Zou het er allemaal mee te maken hebben?

Het afgelopen half jaar is dan ook zwaar geweest, heel zwaar. Voor Briek maar ook voor onszelf, we zijn onszelf meerdere keren tegen gekomen. We hebben dingen meegemaakt die niemand wenst mee te maken, zijn schisis, zijn hygroom,... . Tientallen keren naar Leuven en terug, ontelbaar veel dokters gezien, meningen en beschuldigingen gehoord (waar ik me moet leren overzetten). Het gaat wegen op een mens. De combinatie van het dagdagelijkse leven zoals werk, was en plas samen met de vele roadtrips zijn zwaar. Toch we staan er elke dag voor Briek, maar ook voor éénieder die onze hulp nodig heeft.
'The show must go on!' 

Al is het in de backstage van onze show soms chaos en ruzie. Chaos om alles in orde te krijgen! Papierwerk dat in orde moet zijn, attest hier, rekening daar en dan de fouten nog rechtzetten nadien. Fouten worden er gemaakt op ongeveer elke instelling. Daardoor is het is veel papierwerk,heel veel. En ja, Riet en ik hebben soms ruzie, wie niet? Volgens mij hebben we het recht om iets meer ruzie te maken met alles wat we meemaken. Of niet? Soms zeggen we tegen elkaar dat er heel veel mensen zijn die deze situatie niet houdbaar zouden zien en die uit elkaar zouden gaan. Wij niet, wij gaan er samen door.

Kijk maar naar onze zotste uitdaging tot nog toe, 111km fietsen voor Briek (en het gaat 30(!!!!) graden worden). We hebben samen gehuild bij de geboorte van Briek. Ikzelf had al een eeuwigheid niet meer gehuild en die dag kon ik niet stoppen. Tranen van geluk, tranen van verdriet want onze zoon ging het nog moeilijk krijgen. Wij gingen het nog moeilijk krijgen. We hebben samen gelachen bij de dingen die Briek doet of niet doet. We gaan samen naar de dokters,specialisten,... (Ik denk dat ik nog nooit zoveel verlof heb genomen op mijn werk om naar de dokter te gaan.)
Maar vooral genieten we samen! Genieten van onze zoon! Genieten van een avondje op het terras! Het huis dat we hebben gekocht, de plezante momenten die ons nog te wachten staan. En dat we af en toe ruzie hebben hoort er nu eenmaal bij, zelfs als je geniet!

Papa is minder geduldig op sommige vlakken dan mama. In het verkeer, bij het eten van Briek,...
En dan klaagt papa al eens (Geloof me er rijden veel drollen met de wagen.) vervolgens moet mama zeggen dat ik minder moet mopperen en kalmer moet blijven, meneertje Knorrepot!  Ze vraagt dan:"Hoe kom het dat je zo klaagt en moppert? Straks verlies je je levenslust nog."
Ik zou het antwoord niet weten maar volgens mij is het de vermoeidheid, de stress en de 7 slopende maanden die in onze lijven geslopen is.
Ja in ONZE, want mama kan ook knorren hoor! (Zeg het haar maar niet, want dan knort ze nog harder). Ze heeft dan ook 7 maanden Briek dag en nacht verzorgd en dat eist haar tol. Als ze in september terug gaat werken kan ze terug tot 'rust' komen. De verzorging over laten aan iemand anders en het de leerlingen wat lastig maken!
Ik weet dat ik niet zo goed 7 maanden voor onze Briek zou kunnen zorgen.

Briek kan zich geen betere mama voorstellen! (En een betere papa waarschijnlijk ook niet, maar dat mag ik niet over mezelf zeggen!)
Omdat Briek nog niet zelf kan typen of praten: 'Gelukkige moederdag!'
(Bestoeft worden op het internet is toch veel leuker dan een ring krijgen ;-) )

Nu ga ik slapen, anders geraakt de vermoeidheid niet uit het lichaam en loop ik morgen maar wat rond te knorren.

-Meneertje Knorrepot!

En daar is...

... tandje nummer 1!


Gisteren hebben we ontdekt dat Briek zijn eerste tand is doorgekomen. Totaal onverwacht eigenlijk. Hij was al een hele tijd aan het zeveren, bijten, met zijn vingers in zijn mond aan het zitten, maar sinds een dikke week was dat precies heel erg verbeterd. Ik heb toen ook geen tandenzalf meer gesmeerd. Gisteren toch nog maar eens geïnspecteerd in zijn mondje en daar was het! Helemaal niet op de plaats die ik verwacht had. Hij zat altijd met zijn vingertjes onderaan, aan de hoektanden te duwen en nu heeft hij een snijtand bovenaan gekregen. Net in zijn hazenstukje (het stukje tandenboog waar zijn voorste tanden zitten en dat gescheiden is van de rest door de twee spleten)!
Ik ben blij, maar dit brengt meteen een nieuw zorgenhoofdstuk met zich mee. Lees maar even mee.

Ontwikkeling van het gebit

Het melkgebit

Gemiddeld genomen breken de eerste melkelementen door vanaf de zesde maand na de geboorte. Rond de leeftijd van 2,5-3 jaar is het melkgebit compleet. Meestal zijn er tandafwijkingen aanwezig bij deze kinderen. Deze tandafwijkingen kunnen erg variëren:

• er kunnen te veel of te weinig tanden aanwezig zijn
• de vorm van de tand kan afwijkend zijn: te klein of te groot
• tanden kunnen soms ingesloten zijn en breken daarom niet spontaan door
• de tanden kunnen erg gedraaid of scheef doorbreken.
• de vorm van de tandenboog wijkt af bij deze kinderen. De tandenboog is onderbroken ter hoogte van de spleetregio’s. Het kaaksegment dat tussen de twee spleten ligt, is meestal erg beweeglijk en soms erg naar voor gekanteld. Dit segment is enkel bevestigd aan het neustussenschot. De tanden in dit segment staan erg scheef en zijn soms zeer afwijkend van vorm.

Het wisselgebit

Vanaf de zesde verjaardag beginnen de definitieve tanden door te breken. Enerzijds worden melkelementen vervangen en anderzijds worden definitieve tanden achteraan toegevoegd. Bij de doorbraak van de nieuwe tanden kunnen dezelfde tandafwijkingen voorkomen als bij het melkgebit. De definitieve tanden lijken meer afwijkend omdat ze groter zijn, vooral ter hoogte van het vooste kaaksegment waar de 4 definitieve tanden zouden moeten doorbreken. De wisseling verloopt minder regelmatig. De afwijkende kaakverhoudingen kunnen meer uitgesproken worden tijdens de groei: zowel in zijwaartse als voor-achterwaartse richting.

Het blijvend gebit

Gemiddeld genomen zijn alle definitieve tanden doorgebroken rond de leeftijd van 12-14jaar. Vanaf dan kan de afwijkende kaak- en tandenstand definitef beoordeeld worden.

Verzorging van het gebit

Bij kinderen met een dubbelzijdige lip- en verhemeltespleet komen meestal een aantal tandafwijkingen  voorkomen:

• er kunnen teveel of te weinig tanden zijn 
• ze kunnen doorbreken op een afwijkende plaats 
• ze kunnen een afwijkende vorm hebben.

Omdat de kinderen later een orthodontische behandeling zullen nodig hebben, is het behoud van een gezonde tandenboog en gezond tandvlees, zowel in het melk- als in het definitief gebit, erg belangrijk.

Dat betekent heel veel verzorging en heel veel beugels.
Maar nu zijn we vooral eerst heel blij. Met dat eerste tandje! En 't is een mooi, hoor. 

Mijn lieve, kleine Briek


Het is bijna zover, weet je dat? Binnenkort zal er heel veel veranderen in ons leventje. Jij bent je van geen kwaad bewust, en dat is goed zo. Mama zal jouw zorgen wel dragen.
Niet dat je toekomst er zwart uitziet, hoor kleine kadee. Helemaal niet. Over een maandje verhuizen we naar een prachtig huis in Turnhout. Dan woon je lekker dicht bij je tantekes. Jongen, jij gaat verwend worden!  Het zal wel even aanpassen voor je worden, dat denk ik wel. Je kamertje zal er anders uitzien, maar je mag gerust wezen, de monstertjes op je muur, je bedje, Klaasje, ... ze mogen allemaal mee verhuizen met je.

Maar eerst, Briek, eerst moet mama weer gaan werken. Ik heb hier lang naar uitgekeken. Niet dat ik niet graag bij jou was! Integendeel, ik heb heel veel van jou genoten, maar -dat moet gezegd worden- we hebben ook heel erg afgezien. En mama is een beetje moe. Elke dag diezelfde zorgen over je, dat begint na een tijdje toch een beetje door te wegen. Dus mama gaat werken.
Al moet ik zeggen, kadeetjekadet, dat ik hier ook heel verdrietig van word. Ik heb je in de voorbije zeven maanden met alles wat ik had moeten (en willen!) beschermen. Ik heb je de eerste maanden door het leven moeten loodsen met heel veel strijd en moeite. Ik heb moeten leren hoe jij je het meest comfortabel voelt en hoe je het beste kan eten. Dat is helemaal niet gemakkelijk geweest en nu moet ik je zomaar opeens uit handen geven. Alles aan iemand anders overlaten. Hoe gaat dat eigenlijk? Jij bent toch echt wel (een beetje) mijn zorgenkindje. En dat zou ik het liefst van al zelf willen vertroetelen en verzorgen.

Maar voor jou en voor mezelf is gaan werken toch net iets beter. En, lieve Briek, ik beloof je plechtig dat je - ten eerste - zeer goed terecht gaat komen. Er zullen je geen zorgen ontbreken, je krijgt de kans om lekker op je eentje te spelen (want daar hou je van), maar je mag ook knuffelen (als je dat wil, want jij knuffelt niet graag, he). En - ten tweede - beloof ik je dat ik er mijn zaak van ga maken om (bijna) elke dag thuis te zijn om je eten te geven en om je in bedje te steken. Zo kunnen we samen elke avond nog even naar Bumba kijken, een verhaaltje lezen en genieten van elkaar.

En nu, Briek, vandaag op de dag dat je 7 maanden wordt, zeg ik je dat wij eerst nog 17 dagen ALLES samen gaan doen (Behalve dan de sponsortocht, dan blijf jij best thuis om te slapen, te spelen en te eten.) Die laatste zeventien dagen dat mama niet moet gaan werken, die zijn voor ons tweetjes. En we doen lekker alleen wat wij willen doen.

Het ga je goed, dappere krijger, het ga je heel erg goed. Maar mag ik je nog één dingetje vragen? Wil je vandaag eens extra je best doen om die groentjes en dat fruit naar binnen te werken? Gewoon, omdat mama "misschien toch wel ooit eens" een rustdagje verdient?


mama

Logopedie

Woensdag was het zover: een afspraak met de logopediste in Brussel. Ik kan allereerst al zeggen dat wij heel blij zijn dat Briek wordt behandeld in Leuven. Zo'n trip naar Brussel is absoluut niet van de poes. Heel veel stress, een knorrige papa achter het stuur en mama die (doods)angsten uitstaat in de auto. Laat dat de korte samenvatting van onze trip zijn.

Gelukkig was de consultatie zelf wel verhelderend. We hebben heel veel concrete tips gekregen over de voeding van onze Briek. Het wordt een hele aanpassing, dat eten maken en geven. Maar we willen het echt wel proberen. Kinderen met schisis verslikken zich heel gemakkelijk en onze Briek kan er ook wat van. Bijna elke maaltijd zitten we met een hoestende en proestende baby. Daarnaast kruipt dat eten in zijn neus (logisch, mond en neus is één groot gat) en zit hij de hele tijd te niezen. Gevolg: eten overal op Briek, op mama, op de grond, de stoel, .... .
Daarnaast wil hij geen melk meer en heeft hij een gigantische aversie tegenover een papfles. Ook dat euveltje moeten we zien op te lossen.

Al bij al vallen de richtlijnen goed mee, moet ik zeggen. Het zijn kleine stapjes die heel langzaamaan tot een verbetering moeten leiden. Maar we zullen wel langer bezig zijn met eten geven, dat wel. Briek heeft tijd nodig.

Als we het hele gesprek samenvatten komen we op volgende "richtlijnen" uit:

Briek verslikt zich heel vaak. Daarom moeten volgende aandachtspunten zeker in acht genomen worden!!!

1.  Drinken: Laat Briek drinken uit de speciale Difraxbeker. Hij moet op regelmatige tijdstippen wat water aangeboden krijgen. Uiteindelijk is het doel dat Briek zijn melkvoedingen met een beker zal drinken.

            - Kleine beetjes! Kijk mee in de beker en geef hem tijd om elk slokje weg te slikken.
            - Dik het water in met Nutilis tot het de dikte heeft van een siroop.
            - Geef NOOIT drinken tijdens het eten. Laat geen eten doorspoelen met water. Wanneer Briek nog eten in de mond heeft en dit irriteert hem (bij fruitpap), maak zijn mond proper met een gaasje of met je vingers, niet met water!

2. Lepelvoeding:

-  Geef Briek altijd eten aan de linkerkant van zijn mond. Steek geen lepel in het midden van de mond. Links heeft Briek wel een stuk hard gehemelte, rechts is een groot gat.
- Geef steeds kleine hoeveelheden op de lepel. Laad de lepel niet vol en geef hem tijd om te slikken.
- Druk met de lepel een beetje op de tong.
- Schraap nooit met de lepel langs Briek zijn mond om die schoon te maken. Voeding die uit zijn mond loopt, laat je lopen.
- Dep zijn mond proper en veeg hem niet proper.

3. Eten:

- Briek mag GEEN aardappelen eten. Zetmeel plakt in de mond, zodat hij het eten moeilijk kan wegslikken. Vervang aardappelen door koekjesmeel, granen, havermoutvlokken.
- Groentepap: Geef FRUITPAP met GROENTEN. Maak dus fruitpap en voeg hier een zoete groente (wortel, pastinaak, pompoen,…) aan toe. Wanneer hij 5 tot 10 keer zonder problemen dit eet, mag je de hoeveelheid groenten verhogen. KLEINE STAPJES

- Geef zeker geen zure voedingsmiddelen. Deze doen pijn voor hem. Geen appelsienen, tomaten, kiwi's, nectarines, .... .
- Op acht maanden: nog geen boterhammen. Probeer smeltkoekjes (betterfood). Blijf zeker bij hem wanneer hij dit eet.

Nog even zeggen: voorlopig is het opvangprobleem opgelost. We zijn naar de crèche geweest en zij hebben zelf eerlijk gezegd dat ze het niet echt zien zitten. Als het moet willen ze het proberen, maar liever niet. In afwachting tot een nieuwe onthaalouder wil moeke op Briek passen. Voor mij is dit een hele opluchting. Ik heb meer en meer moeite met het feit dat ik moet gaan werken en als het zou kunnen zou ik zelf op Briek passen. Maar nu weet ik dat hij toch ergens terecht komt waar hij rustig zijn gangetje kan gaan en waar hij gerespecteerd wordt, helemaal zoals hij is.

Opvangperikelen

Bijna zeven maanden zijn voorbij. Stilaan lijkt er rust te komen in ons gezin, geoefend in de situatie zoals ze is. Ervaringsdeskundigen lijken we wel, al staan we nog zo vaak voor kleine moeilijkheden waar we ons zelf geen raad mee weten. Woensdag hebben we een afspraak met de logopediste in Brussel om al heel wat van deze "verrassinkjes" te verhelpen of voorkomen.

Maar er is rust, ergens. Briek is rustiger. Hij lijkt nu eindelijk bekomen van het hele "hersenbloedingverhaal". Het heeft even geduurd, maar hij is dan ook heel ziek geweest. Dat besef ik zelfs niet altijd, maar als ik terugkijk naar foto's van hem tijdens die eerste maanden dan zie ik het weer. Briek is héél ziek geweest. Maar nu is het beter. Hij weent veeeeeeeeel minder, ligt veel vaker in een ontspannen houding en is tevreden, meestal. Hij kan zo schattig spelen in zijn box. We geven hem een doosje vol blokken en speeltjes en dat laadt hij dan uit, nieuwsgierig naar elk speelgoedje dat verstopt zit, alsof hij voor verrassingen zal komen te staan. En dit doet hij tientallen keren per dag. Grappig en schattig!

En net nu ik het gevoel heb dat het eindelijk lukt, dat alles op wieltjes begint te lopen, komen we aan een nieuwe fase met dit gezin. Papa zegt terecht: "Eigenlijk moeten we terug naar een oude fase." Mama moet gaan werken! Mama wil gaan werken, heel zeker. Maar mama wil ook heel graag thuisblijven. Want opvang voor onze Briek vinden is een groot probleem.

Of nee, eigenlijk hebben we opvang, maar hier is Briek niet welkom. Niet dat ze ons dat zo gezegd hebben, maar papa en mama hebben héél erg dat gevoel. Toen Briek in april niet naar de crèche kon door heel de toestand toen konden we op weinig begrip rekenen van hen. Zij vonden het heel vervelend, want volgens hen zou Briek zich op latere leeftijd veel moeilijker hechten aan hen. Zij wilden dus eigenlijk dat hij wel naar de crèche ging, maar Briek was doodziek. Hersenbloeding, hygroom, spoedoperatie, schisisoperatie, ... crèche was absoluut geen optie. We hebben dan nog een hele tijd in onzekerheid geleefd of we in september bij hen nog wel terecht konden. De verzorgsters wilden er eerst nog eens over nadenken en dat heeft twee weken geduurd. Toen hebben we van wanhoop zelf gebeld en de man die de administratie (geld) regelt heeft beslist dat Briek wel mocht komen. Ik denk dat ik toen al het vertrouwen verloren was.

Maar goed, we hadden opvang. Een paar dagen geleden heb ik naar de crèche gebeld om af te spreken. We willen graag met hen praten over de moeilijke eetsituatie die onze Briek heeft. Hij heeft tijd nodig om te eten, voor hem is dat moeilijk en traumatisch. Maar gaan zij wel tijd voor hem kunnen en willen uittrekken? Ik bel dus, de administratieve man pakt op. Ik leg alles uit en hij gaat aan de verzorgsters vragen wanneer het past. Ik hoor hem zeggen: "'t Is die van Blockx." Waarop de verzorgster: "Ah ja, die." Op zich niet erg, maar de manier waarop was allesbehalve enthousiast. Allesbehalve. Ik heb dan toch nog een vermoeden dat ze Briek liever niet zien komen.

Ik heb dan heel lang met Jorge gesproken, ik heb naar mijn ouders gebeld, we hebben nagedacht en we hebben besloten dat de kans heel groot is dat we Briek niet naar de crèche gaan sturen. Dat hangt nog wat af van andere opvangopties die we hebben. Maar toch... Hoe kan je je kind ergens sturen waar je niet zeker bent dat hij de zorgen en de aandacht krijgt die hij verdient? Bovendien kost zo'n crèche veel geld en kunnen wij alle centjes gebruiken. Apothekerskosten bijvoorbeeld alleen al, die zijn torenhoog. Ik wil zeker geld betalen aan een crèche of een onthaalmoeder (er zijn ook niet veel andere opties), maar dan moet ik er zeker van zijn dat die opvang goed is en dat Briek er gelukkig gaat zijn.
Ook dit verhaal krijgt dus nog een staartje... .

Maar nu eerst: logopedie!

Tot woensdag

Iksponsorbriek! Jij ook?

Dag lieve mensen


Omdat Briek al voor heel wat hindernissen heeft gestaan en omdat er nog heel wat volgen, willen wij als ouders iets ondernemen. We willen Briek later de kans geven om esthetische operaties te ondergaan moest dat nodig zijn (neus rechtzetten, ...). Deze operaties worden niet terugbetaald. Verder staan wij voor veel (medische) kosten omwille van Briek zijn afwijking. DAAROM:


Riet en Jorge fietsen een sponsortocht met de bakfiets. Dit voor de esthetische rekening van Briek. De tocht gaat van Wortel naar Scherpenheuvel. Goed voor zo een 111km fietsplezier in totaal.

We vertrekken om 7.30 in Wortel en we hopen om 10.30 in Scherpenheuvel te zijn, om daar een uurtje te recupereren en dan om 14.30 terug in Wortel aan te komen.

Wie wil sponsoren mag een mailtje sturen naar iksponsorbriek@gmail.com. Dan krijgen wij een duidelijk overzicht met wie wat sponsort.

Je kan sponsoren per vast bedrag (bv. 10 euro) of je sponsort per kilometer (bv. 0,05 cent/km). Zo krijgen wij een idee voor welk bedrag we rijden.
Na de tocht laten we weten of we geslaagd zijn. Zo ja, dan krijg je het rekeningnummer en stort je het vaste bedrag van 10 euro of 5,55 euro (0,05 x 111 km). Zo nee, dan kies je zelf of je alsnog je vaste bedrag sponsort of je stort het bedrag overeenkomend met het aantal kilometers ( bv. we rijden 70 km: 0,05 x 70).

Routebeschrijving : (Dit is een richtlijn, kan wijzigen door verkeerssituaties ed)

http://goo.gl/maps/IATuh

Wie wil, kan, mag sponsoren, supporteren, duimen, .... : heel welkom!


Lieve groetjes

Riet, Jorge en Briek