Bink Briek en de gekke bekken

Laten we deze laatste blog voor de operatie van onze ridder beginnen met wat goed nieuws: Briek wordt een bink!

Jaja, mama en papa hebben een huisje gekocht! We verhuizen in september richting Turnhout en beginnen daar met onze lieve zoon helemaal opnieuw. Mama is héél gelukkig. Samen met haar twee droomventen naar een eigen (droom)huis. Dichter bij mijn familie, heel dicht bij mijn zussen en nog veel dichter bij mijn man en zoon. FAN-TAS-TISCH.

Deze nieuwe en eigenlijk toch wel onverwachte wending is goed voor mama en papa. We hebben nu iets leuks om naar uit te kijken. Iets wat de moeilijke periode die nu vlak voor ons ligt toch enigszins wat in de schaduw plaats. Ongetwijfeld gaat het tot en met oktober verschrikkelijk druk zijn, maar dat maakt niet uit. Onze toekomst ligt voor ons en die toekomst ligt in Turnhout!!

En papa -ik dus- vind het een heel leuke gedachte om eindelijk een eigen huisje te hebben. Enkel zal ik er geen vliegenramen voor maken, want elke keer als alle vliegenramen af zijn, verhuizen we.
Het hebben van een eigen huisje en het regelen van alles errond doet de operatie toch even vergeten. September gaat verandering brengen en dat mag, nee moet! Samen met mijn fantastisch vrouwtje en zoontje ons eigen stekje, de gedachte doet me al glimlachen. Ah en papa heeft eindelijk een tuinhuis!

Verder vermijd ik (mama terug) nu het denken aan de operatie. Laat ik het even hebben over de volgende stap in de genezing van Briek: LOGOPEDIE. Bij onze eerste consultatie bij het schisisteam in Leuven kregen we een bundeltje mee met logopedie-oefeningen die we met Briek moeten doen. Deze oefeningen beginnen vanaf zes maanden en die tijd is nu dus gekomen.

We moeten allerlei gekke dingen doen in de hoop dat Briek ons gaat nadoen. Tong uitsteken, in zijn gezichtje blazen, zoentjes geven, zijn mondje aanraken, gekke bekken trekken, ... We hebben zo een drietal bladzijden vol oefeningetjes die we kunnen doen. Mama is volop bezig, maar... Briek vindt het allemaal heel erg vreemd. Hij probeert mama haar tong te grijpen, wil voortdurend met zijn tongetje aan mama haar lippen voelen, lacht met de gekke bekken, grijpt naar mijn bril, ... . Echt veel nadoen zit er niet in. Maar het is gelukkig allemaal heel erg plezant, dus blijven we lekker verder doen. En als hij een jaar is, beginnen we aan het andere bundeltjes vol oefeningen.

Tot slot toch even vragen dat iedereen zijn duimpjes kruist op dinsdag. Vanaf een uur of 8 tot ergens in de namiddag. Vorige keer heeft het tot 16u geduurd, dus laten we nu ook zeker tot dan de vingertjes in houding houden!
We posten zeker op tijd en stond wat nieuws op de blog, volgen dus!

Weg met de fles!

Ik denk dat Briek dit moet gedacht hebben toen hij ontdekte dat er ook een andere manier is om eten te krijgen dan de fles. Een lepeltje! Sinds we met vaste voeding bezig zijn, weigert onze zoon elke fles die hem wordt aangeboden. Drinken? Niets voor hem.

Dit is een probleem. Of hij het nu wil of niet, Briek moet vocht binnen krijgen. Op dit moment moet hij minstens 500 ml melk drinken. Twee flessen dus, eentje 's morgens en eentje 's avonds. De andere twee voedingen krijgt hij groente- en fruitpap. Maar Briek at enkel zijn vaste voeding en begon zich hoe langer hoe meer te verzetten tegen de melkvoedingen. Met heel veel moeite kreeg mama er soms toch nog een halve fles in. En dan ging Briek lekker slapen om twaalf uur later ('s morgens) nog altijd niet te willen eten. Ik was echt zwaar gefrustreerd!

Gisterenavond kwam het hele spelletje in een stroomversnelling. Briek had 's morgens al geweigerd om te eten en toen had mama met een spuitje een hele fles kunnen geven. Maar 's avonds was het hek helemaal van de dam. We kregen die melk er met geen stokken in. Fles, nieuwe speen, lepeltje, drinkbeker met tuit, drinkbeker zonder tuit, spuitje, ... niets werkte. Hij had om half drie voor de laatste keer gegeten (fruitpap), maar hij is om zeven uur zonder eten gaan slapen. Ik in alle staten natuurlijk. Voor de zoveelste keer zat ik weer in tranen in de zetel. Moe van die eeuwige eetgevechten en ongerust. Briek moet wel zijn vocht binnen krijgen.

Een telefoontje met de vroedvrouw bracht raad. Zij stelde voor om Briek te laten slapen deze nacht. Als hij honger had, zou hij zelf wel wakker worden en dan kon ik nog eens proberen. De volgende ochtend moest ik zijn pap dan indikken met koekjesmeel of rijstvlokken en proberen hem eten te geven met een lepeltje.
Ik ben dan gaan slapen met de verwachting dat ik er 's nachts wel uit zou moeten om Briek eten te geven, maar niets was minder waar. Deze ochtend om half zeven werd hij wakker.

Het was dan ondertussen al 16 uur geleden dat Briek nog had gegeten (!!). Ik neem zijn fles, wil hem geven en... hij wil niet! Er zijn mensen die me zeggen dat baby's zich niet laten uithongeren. Ik kan dat niet geloven. Briek zou die fles niet gedronken hebben, met de beste wil van de wereld niet.

Indikken dan maar. Koekjesmeel onder zijn melk tot zijn pap de dikte had van de groente- of fruitpap. En hop, onze kleine man werkte alles helemaal netjes weg. Dus! Geen flessen meer vanaf nu. Amper 5 maanden en we zijn van de fles af. Ongelooflijk.

MAAR. Dit brengt opnieuw een nieuwe zorg met zich mee. Binnen een tweetal weken wordt onze ridder geopereerd en na die operatie mag hij gedurende geruime tijd (ik denk een 3-tal weken) GEEN vaste voeding eten. Dan MOET alles met de fles. Hoe we dit gaan klaarspelen, weet ik niet. Op dat moment heeft hij pijn en wil hij sowieso al niet eten (weet ik nog héél goed van de vorige operatie) én dan moet hij nog uit een fles eten ook, iets waar hij een gigantische hekel aan heeft.
Vorige keer heeft de kinderarts al iets laten vallen van sondevoeding, maar toch hoop ik dat het zo ver niet moet komen. Duimen dus, dat kleine Briek terug kracht mag vinden en sterk gaat zijn. Zoals de vorige keer, toen was hij ongelooflijk dapper.

En zo gaan we maar door. We vinden een oplossing voor het ene probleem en stappen recht af op een ander probleem. Zo gaan we maar door.

Ieder huisje heeft zijn kruisje

Terwijl 10 juli met rasse schreden nadert, krijgen papa en mama steeds meer en meer zenuwen. Ongelooflijk hoe hard we ons proberen vast te klampen aan kleine halmpjes hoop die hier verloren groeien tussen de betonnen wanhoop. We voelen ons slecht.

Eigenlijk zouden we alles heel graag houden zoals het nu is. Het gaat veel beter met Briek (over eten praten we nu niet) en hij heeft een fantastische routine ontwikkeld met nachten van 12 tot 13 uur. Hij weet heel goed hoe de avond in elkaar zit (bad, eten, bed), hij kent zijn slaapkamertje tot in het kleinste hoekje en is vertrouwd met zijn bedje.

10 juli? Geen bad-eten-bedroutine. In het ziekenhuis moeten de kindjes 's morgens in bad. Dan worden ze gewassen en gewogen. Oh help. In het ziekenhuis geen kamertje met monstertjes op de muren, geen bedje met een speciaal matrasje, geen knuffeltjes en geen duisternis. Zo, vaarwel routine, vaarwel!

Nu goed, we moeten niet zeuren. Dat probeer ik me dagelijks te vertellen. Je moet niet zeuren. Ook al willen wij helemaal geen andere Briek, deze operaties zijn ABSOLUUT het allerbeste voor hem, dus eigenlijk willen we wel een andere Briek. En die routine krijgen we achteraf, ooit, ook wel weer terug. Maar toch. Zeuren mag, eventjes.

Mijn zus zei me dat ieder huisje zijn kruisje heeft en dat ieder dus met zijn problemen moet worstelen. We zijn echt niet de enige die een kruis met zich meetorsen en van wie de schouders tot tegen de grond plakken. Maar dat is niet altijd zichtbaar.

Ergens heb ik een vermoeden dat ik vrij dapper ben nu ik met ons verhaal naar buiten kom. Geef toe, veel meer dan een potje janken over de hele rimram gebeurt er hier op dit stukje wereldwijd web niet. Volgens mij doen veel te weinig mensen dat. Gevolg: jaloezie. Ik zit hier dagelijks mijn kas op te vreten (bijna, overdreven taalgebruik!) van jaloezie wanneer ik foto's, statusupdates, berichten, e-mails, ... zie en lees over andere mensen hun baby's. Prachtige foto's met prachtige baby's. Geen overgeefsel, geen vuil bavetten, geen tranen, geen vermoeide ogen. Overgelukkige ouders met overgelukkige kinderen. En ik vind dat FANTASTISCH voor hen. Echt heerlijk. (Opgelet, GEEN sarcasme.) Als ik jonge ouders iets toewens, is het dat wel. Maar is het eerlijk?

Dat vraag ik mij echt af? Is dat niet gewoon een façade die wordt opgehangen omdat het nu eenmaal niet mooi staat om toe te geven dat de eerste weken met je nieuwe baby echt niet zo fijn zijn? Ik heb daar geen problemen mee, de eerste 15 weken waren HEL. Gelukkig geweest? Nee. Gelukkig nu? JA. Nu goed, ik ben er zeker van dat er mensen zijn bij wie het echt allemaal van een leien dakje loopt. Maar zoveel? Nee toch? Ieder huisje heeft zijn kruisje. Het een al wat groter dan het ander. De ene kan zijn kruis veel beter in stukken zagen dan de ander, maar we zitten er allemaal wel mee. Ik ben daar ondertussen ook wel van overtuigd.

Dus misschien, af en toe eens zeggen wat voor miserabele dag je achter de rug hebt omdat je kindje niet wil slapen (komt voor) of niet wil eten (gebeurt wel eens) of gewoon een baaldag heeft en heel veel aandacht nodig heeft (echt niet abnormaal), dat zou een steuntje zijn voor veel ouders. Of toch zeker voor mij.

Verder wil ik nog maar eens zeggen wat voor een zalige zoon ik heb. Hij is wondermooi, heeft prachtige ogen (van de oma), een fantastisch karakter, een ongelooflijk gulle lach, ontzettend veel doorzettingsvermogen en kracht en heel veel liefde voor mama en papa. Wisselen? NOOIT.

Septemberzorgen

September is nog ver weg, gelukkig. Maar eigenlijk is september ook helemaal niet meer ver weg, jammer genoeg. Mama heeft zorgen. Werkzorgen en Briekzorgen. In september mag mama namelijk terug beginnen werken. Hoera! Ik kijk daar wel naar uit. Terug voor de klas, terug regelmaat, terug andere zaken aan mijn hoofd dan enkel Briek. Maar mama heeft ook schrik. Want Briek moet dan naar de crèche.

Het is niet zo dat ik schrik heb dat ik Briek ga missen of dat Briek ongelukkig gaat zijn in de crèche. Briek is een sterke man, die redt zich wel. En hij houdt bovendien echt wel van amusement, drukte en vooral kindjes om hem heen. Allemaal geen probleem dus. Ik ben ervan overtuigd dat Briekje wel gaat genieten van de periode in de crèche, als hij het eenmaal wat gewoon is.

Maar! Briek eet slecht, Briek eet heel slecht. Mama worstelt nog elke dag met het geven van de fles. Groentepap gaat beter, maar die moet dun genoeg zijn, anders krijgt hij het gewoon niet weg uit die enorme mond van hem. En bovendien komt hij helemaal niet goed bij, hij verliest zelfs gewicht, dus hij MOET eten. Niet eten wanneer het niet lukt, is geen optie. En mama is bang dat het in september nog allemaal heel moeilijk is. En dan moet Briek naar de crèche.

Goed, er gaat nog veel veranderen tot september. Om te beginnen wordt de tweede helft van zijn harde gehemelte dicht gemaakt. Dat betekent dat het eten minder kans heeft om vast te gaan zitten tot in zijn neus. Minder kans, want achteraan blijft er nog wel een gat in zijn gehemelte. Het zachte deel wordt immers pas in januari gesloten. Verder gaat Briek naast groentepap tegen dan ook fruitpap eten. Als dat allemaal goed zou gaan, dan moet Briek in de crèche waarschijnlijk geen flesje krijgen. Op voorwaarde dat hij zijn groentes en fruit goed opeet, want - zoals ik al zei - niet eten is geen optie. Briek komt immers heel slecht bij.

Na zijn operatie in juli moeten we ervan uitgaan dat het voeden een dikke maand echt problematisch zal zijn. Briek mag geen vaste voeding eten, dat eerst al. Maar van de vorige keer heb ik onthouden dat eten weken na de operatie echt nog pijnlijk is. Het zal dus kantje-boordje zijn om tegen september volledig pijnvrij te kunnen eten. Daarbij merken we dat eten voor Briek eigenlijk iets heel traumatisch is geworden. Vanaf dag 1 van zijn leven is eten heel vervelend geweest voor hem. Eerst hebben we ongelooflijk moeten zoeken naar de juiste fles en voedingsmethode. Hij was toen dikwijls gefrustreerd omdat hij te snel, te traag, te veel, te weinig eten binnen kreeg. Toen dat op punt stond, kreeg hij die neonatale tand waardoor eten echt pijnlijk werd. Eens dat op punt stond, sukkelde hij met zijn hoofd. Toen deed alles pijn: eten, liggen, spelen, kaka doen, ... alles! En daarna werd hij geopereerd waardoor hij opnieuw heel veel pijn had bij het eten. Ik merk echt dat een papfles voor Briek geen leuk voorwerp is en dat eten eigenlijk alleen maar moet om zijn honger te stillen. Genieten van eten? Dat is er niet bij.

Mijn zorg is nu dat in september het eten toch heel moeilijk blijft. Ook al is zijn mond dan bijna helemaal toe en gaat hij veel minder eten door zijn neus naar buiten krijgen. Of misschien kan hij dan wel gewoon zuigen aan een fles en moet het gaatje in de speen niet meer vergroot worden. En misschien vindt hij eten dan wel plezant. Maar dat is allemaal maar MISSCHIEN. En wat als dat niet zo is? Wat als eten echt moeilijk blijft? Wat als mama blijft sukkelen met de papfles? Wat als het opnieuw beginnen met groentes en fruit heel moeilijk blijkt omdat Briek angst heeft voor pijn? Wat dan? Kan hij dan wel naar de crèche?

Ik heb sowieso het zorgverlof dat ik kan nemen, maar wanneer hak ik de knoop door? Wanneer beslis ik dat we dit niet uit handen kunnen geven? Ik moet dit in december en januari al opnemen voor de volgende operatie,dat sowieso. Hopelijk wijst het allemaal zichzelf uit, na 10 juli.

Want mama heeft zorgen, septemberzorgen.

Oftalmologisch onderzoek

Je leert nogal wat woorden als je zoon om de haverklap bij de dokter of in het ziekenhuis moet verschijnen! Vandaag stond er opnieuw een oftalmologisch onderzoek op het programma. Kortweg betekent dit dat een oogarts een druppeltje in Briek zijn ogen doet. Hierdoor gaan zijn pupillen verbreden, ziet Briek minder goed en is het licht heel vervelend in zijn ogen. Maar dankzij deze brede pupillen kan de oogarts naar de oogzenuw kijken om na te gaan of er druk op deze zenuwen staat. Zo ja, teveel vocht in de hersenen. Zo nee, alles goed!
De uitslag van het onderzoek was - zoals we verwacht hadden - dik in orde. Geen druk op de ogen, dus ook geen druk op de hersenen. OEF! Misschien kunnen we nu stoppen met elke vijf minuten de fontanel te controleren op een eventueel bombastisch effect. Goed nieuws dus, he! Ik geloof dat we het hele hersenbloedinghoofdstuk bijna kunnen afsluiten. Op 9 juli nog eens een ct-scan, maar ik geloof echt dat die heel positief gaat zijn. Je mag nu gerust eventjes juichen voor ons!

Bij de kinderarts was het iets minder rooskleurig. IETS MINDER. Vergeet vooral deze woorden niet te lezen. Briek is gezond verklaard, maar hij was weer wat gewicht verloren. Voor papa en mama een heel frustrerende zaak. Briek hangt nu al zolang rond de 6 kilo! Wij willen zo graag die 6,5 kg of de 7 kg zien verschijnen, maar voorlopig is daar niets van aan. Vorige afspraak bij Kind en Gezin leek het eventjes bijna zover. Briek woog toen 6,4 kg, maar helaas vandaag zitten we terug aan 6,2. Op de curve van zijn gewicht zag je ook dat hij toch echt aan het zakken is. Ik was ook niet zo verbaasd. Ik heb in het vorige berichtje al gezegd dat Briek heel moeilijk eet, he.
Nu, we gaan actie ondernemen. Briek zou meer groentepap moeten eten (hoe ga ik dat klaarspelen??) én hij krijgt nu CALOREEN in zijn melkvoeding. Eigenlijk zijn dat gewoon calorieën in de vorm van een poedertje. Eén schepje bij in zijn melkfles en hij zou nu toch moeten beginnen bijkomen. Big sister 3 heeft er al ervaring mee bij haar jongste (ons geweldig Guusje) en het zou echt goed werken. Hout vasthouden en duimen. Ik denk dat het voor papa en mama een serieuze mentale opkikker gaat zijn moest Briek zo stilaan die 6,5 kg kan halen. De fles die hij daarnet naar binnen werkte, ging gelukkig heel vlot. Bijna een hele fles in één keer binnen, laten we dat vooral zo houden.

Voorlopig gaf ik ook groentepap van Olvarit omdat deze heel plat zijn. Ik heb gemerkt dat het eten zich opstapelt in het gat in Briek zijn gehemelte. Wanneer dat gat vol zit, komt het langzaam door zijn neusje naar buiten. Als het eten wat te dik is, of er zitten brokjes in weent Briekje heel erg. Hij krijgt het eten dan ook echt moeilijk weggespoeld met de melk die ik daarna aanbied. Maar nu wil ik toch graag beginnen met versgemaakte groentepap. Ik vind dat het smakenpalet van de Olvaritjes behoorlijk beperkt is en ik wil toch wel dat Briek heel wat leert kennen. Dankzij de vroedvrouw heb ik mij een BABYCOOK aangeschaft. Met dit machientje (foto) zou ik het eten heel plat kunnen mixen en toch geen vitamines verliezen. Op hoop van zegen. Zaterdag komt de vuurproef, dan maak ik groentepap met courgettes. Duimen! Het is ongelooflijk hoeveel hindernissen die schisis met zich meebrengt, he. Ik had nooit gedacht dat zelf groentepap maken een hele uitdaging ging zijn. Maar goed, mijn zoontje vraagt extra en speciale zorgen, mijn zoontje krijgt dubbel zoveel extra en speciale zorgen. Met alle plezier en met veel liefde zelfs.



En nu maar hopen dat we zo verder gaan. Laat ons alsjeblief nog een maand genieten van elkaar en laat Briek zijn vrolijke zelf zijn. Ik maak er mijn persoonlijke missie van dat Briek elke dag minstens vijf keer heeft gelachen en drie heeft geschaterd!
Wie ook nog graag een glimlach op het gezicht van Briek wil komen toveren (hij is héééééél lief tegen vreemden), kom gerust af! Ik wil nog altijd pronken met hem.

Geen nieuws ...

... is goed nieuws. Voila. Het is hier de laatste tijd een beetje stil omdat Jorge en ik eindelijk een beetje kunnen ervaren hoe is het om "gewoon" ouders te zijn. Briekje doet het behoorlijk goed. Na zijn nachten van twaalf uur, slaapt hij nu ook in de voormiddag nog twee uurtjes en in de namiddag nog een dik uur. Tussenin - van elf tot drie - is hij wakker. Meestal wel moe, maar in bed gaan lukt niet goed. Nu ligt hij ook boven te huilen omdat ik hem net toch eventjes in bed heb gestoken.
Daarnaast eet hij lekker zijn groentjes weg, groeit hij stevig (al 62 cm) en ontwikkelt hij zijn vaardigheden nog steeds aan een rotvaart.

Ik denk niet dat we kunnen zeggen dat alles hier ondertussen rozengeur en maneschijn is. Dat zou een beetje te optimistisch zijn. Briek blijft Briek. En Briek heeft al heel wat meegemaakt en soms merk ik dat ook. Denk ik. Hij weent nog steeds veel, dat zal ook wel blijven denk ik. Hij gaat verder hoe hij zijn leventje is moeten starten. Maar hij kan heel veel troost vinden in zijn tutje, gelukkig.
Reflux? Ver-schrik-ke-lijk! Ik moet ongeveer 4 keer per dag nieuwe kledij aandoen bij Briek en hang zelf van boven tot onder vol met "kinnekeskots". Daarnaast kan Briek nooit zonder een slab. Als ik naar foto's kijk van baby's die zonder bavet er nog altijd onberispelijk uitzien word ik toch wat jaloers. Hier hangt alles onder! Box, maxicosi, mama, papa, Briek, zetel (!), mat, ... ALLES! Maar he, 't is oké, zolang hij er niet teveel van afziet. En de zware medicatie maken toch dat Briekje niet teveel last heeft van al dat gekots.

En dan eten. Eten is en blijft een groot struikelblok. Groentepap niet, maar de fles - jongens jongens - wat een miserie. We (vroedvrouw en ik) denken dat Briek een beetje getraumatiseerd is door de fles. Dat kan ook moeilijk anders, sinds zijn geboorte is het voeden altijd een worsteling geweest. Hij drinkt dus echt niet graag zijn melk. Gevolg, héél langzaamaan bijkomen. Maar echt heel langzaam. Dat is vervelend, voor hem en voor mij. Hij drinkt niet graag, maar mama wil dat de hele fles op geraakt. Briek wil dat niet en dan is er stress. Uiteindelijk ben ik al elke voeding vervelend voor dat we begonnen zijn en ik denk dat Briek dat wel merkt. Vicieuze cirkel, straatje zonder eind, et cetera et cetera. Kortom, eten is hier absoluut GEEN feest.

Maar afgezien van de reflux, het voeden, de huildagen en de kaka die moeilijk komt (ook dat nog, ja!) gaat het héél goed. Hij krijgt een kleurtje op zijn gezicht en ziet niet langer ziekelijk bleek. En, het voornaamste, we hebben heel veel plezier samen.

En dan heb je daar die grote, donkere, zwarte wolk die dreigend boven ons hoofd hangt. 10 juli. De volgende operatie. Nu we weten wat er gaat komen, is het allemaal nog veel erger. Alles wat nu goed gaat, zien we dan als sneeuw voor de zon verdwijnen. Weg structuur, weg rust, weg nieuwe Briek (want dan komt de 3e Briek),... . Ik zie nu dagelijks terug voor mijn ogen hoe Briek na zijn operatie in het ziekenbed lag, hoe zijn gezicht opzwol, hoe hulpeloos en klein hij leek. We hebben er hier ZO hard geen zin in. Echt niet. Maar het moet. Er is geen optie voor ons, er is geen keuze. We hebben nooit een keuze gehad, Briek is zo geboren en we moeten hier door. MOETEN. Voor zijn bestwil.
Maar het steekt zo hard tegen. Bah.

Gelukkig zijn er heel wat mensen die ons steunen, die projecten op poten zetten, die organiseren, die helpen, die er zijn, die denken aan ons. En dat allemaal voor mijn zoon. Ik ben daar vaak nog hard door ontroerd. En we komen er wel. Als Briek een jaar is, geven we een GEWELDIG feest om heel deze rotzooi af te sluiten en verder te gaan met een nieuwe lei en een - voor de vierde keer - nieuwe zoon. Dan te denken dat ik onze vorige Briek al een beetje mis. Die eerste lach die hij mij geschonken heeft, kan ik nooit meer terugkrijgen. Ik heb dus later drie "Brieken" te missen. Straf, he? Maar gelukkig krijg ik vier "Brieken" terug. En hoe meer Briek, hoe beter!


Ha! Daar sluit ik mee af: HOE MEER BRIEK, HOE BETER!

Geluk en liefde

Lieve, mooie Briek


Vind je eigenlijk dat je goed terecht gekomen bent bij ons? Dat lijkt een vreemde vraag, niet? En eigenlijk weet ik je antwoord wel. Dat antwoord zie ik immers telkens wanneer je naar me lacht of tijdens "onze" momentjes. Wanneer jij op je kussen ligt en wij samen eventjes praten, knuffelen en zoentjes geven. Buiten papa heeft er nog niemand zo verliefd naar mij gekeken. Je bent schattig.
Maar toch, vind je dat goed terecht gekomen bent?

Weet je, Briekje , dat de dokter een beetje onder de indruk van je is? Je hebt een hersenbloeding met succes verslagen en qua ontwikkeling sta je nog voor op andere kindjes ook. De dokter zei dat je al even goed kan zitten als een baby van 7 maanden en je bent zelfs nog geen 5 maanden oud. Papa en mama zijn trots op jou, maar dat zouden we altijd zijn, ongeacht jouw ontwikkeling. En dat zal altijd zo blijven, hoor. Ik kan mij absoluut niet voorstellen dat ik ooit niet fier zou zijn op jou als mijn zoon.

Lieve, kleine man, mijn hart loopt over van liefde voor jou. Ik heb nooit geweten dat je liefde kan voelen stralen uit je ogen. Dat kan, wist je dat? Ik denkt dat je dat later nog wel zal merken, ooit, bij jouw meisje of jongen. Maar liefde straalt. Uit je ogen. Ik weet dat nu, want ik voel telkens een ontzettend warme gloed als ik naar je kijk en stiekem hoop ik dat jij dat kan voelen. Tjonge, ik hou van jou.

Het is net dat wat me gelukkig maakt, maar ook net dat wat me tranen met tuiten kan doen huilen. Jij maakt mij ongelooflijk kwetsbaar. Gewoon omdat je er bent. Ik heb nu twee harten waar op getrapt kan worden (eigenlijk drie, we gaan papa zeker niet vergeten), ik heb nu drie paar schenen waar tegen gestampt kan worden en ik heb zes ogen die onrecht kunnen zien en kunnen huilen. Gelukkig heb ik vanaf nu ook 3 magen die kunnen samenkrimpen van geluk, drie buiken om vlinders in te voelen en zes armen om te juichen. Geluk dat ben jij.

We zijn met zijn allen op weg en op zoek naar geluk, die tocht zal jij later zeker ook ondernemen en eigenlijk is het zo simpel. Jij bent de oplossing. Ik heb het geluk gevonden. Wist ik veel dat geluk enkel kan bestaan in combinatie met ongeluk. Wist ik veel?! Zalig toch dat ik dankzij jou zoiets kan ontdekken. Briek is geluk. Jorge is liefde. Briek is liefde. Jorge is geluk. Mama is mens.

Denk je dat we samen veel plezier gaan hebben? Je amuseert je nu soms al rot met ons. Hoe zotter hoe liever. Turnoefeningen met papa, liedjes zingen met mama (je voetjes als microfoontjes), jouw blijheid is nog zo simpel en puur. Maar zullen we later ook samen plezier hebben, denk je? Als mama en zoon. Ik ben benieuwd en ik kijk er naar uit. Naar al die jaren met jou, naar al die jaren met het geluk.

Maar voor nu: genieten. Samen. En proberen om niet meer te denken aan jouw verdriet, maar genieten. Samen knuffelen, Bumba kijken, dansen, zingen, groentjes eten, badjes nemen, filmpjes van onszelf maken en die dan samen bekijken, tante Joke plagen (en de andere tantekes en nonkels natuurlijk), wandelen, knuffelen, knuffelen en papa verwennen.

Briek, jij bent geluk. Mijn geluk.



Dikke zoen


Je mama