De operatieweek

Vader en zijn zoon net vertrokken naar Leuven omdat Briek morgenvroeg zijn draadjes moet laten verwijderen uit zijn lip. Mama gaat niet mee, want ze is een beetje ziek en vooral heel erg moe. Een nachtje goed slapen gaat veel deugd doen. Tijd dus om even een verslagje te schrijven van de operatieweek.

Maandag 16 april moesten we terug in Leuven zijn. We werden een beetje vroeger opgenomen, want eerst moest Briek zijn hoofdje nog eens onderzocht worden. Als er daar iets mis mee was, ging de operatie van de schisis niet door. Spannend dus! Gelukkig was het oordeel positief. De bult op Briek zijn hoofd was er nog, maar hij was aan het krimpen. Ik was echt heel blij. Een uitstel van de operatie zou het hele herstelproces opschuiven en dat was het laatste wat ik wilde.

En dan was het zover. Om 00.00u mocht ik Briek nog een laatste fles geven, want de volgende dag moest hij nuchter blijven voor de narcose. Ze zouden hem om kwart na acht opereren. Uiteindelijk heb ik tot 9 u (!) met een hysterische baby op mijn arm gezeten omdat de chirurg om één of andere duistere reden vertraging opliep. Over de uren daarna kan ik kort zijn:

wachten.

We hebben meer dan zes uur moeten wachten voor we een kijkje mochten gaan nemen in de recovery. Zes uur had de operatie geduurd, zes lange uren. En toen ik uiteindelijk in de recovery kwam, wisten ze niet of zijn operatie wel helemaal geslaagd was. Normaal zouden ze zijn gehemelte en lip sluiten, maar de verpleegkundige wist niets van het gehemelte af. Dat hadden ze haar niet gemeld. Bovendien werd de hele procedure een tijd stilgelegd omdat Briek problemen had met zuurstof en ademhaling. Eigenlijk vond ik dat heel vreemd, dat de mensen van de ontwaakzaal niet wisten waaraan Briek geopereerd was. Uiteindelijk bleek wel dat Briek zijn gehemelte ook werd gesloten (aan één kant, zoals voorzien) en was alles dus wel in orde (een dokter heeft hier wel speciaal voor moeten rondbellen).

Na de operatie kwamen de moeilijkste uren. Briekje had duidelijk veel pijn, was heel suf (gelukkig) en voelde zich echt niet goed. De nacht was een ramp. Briek heeft ineens een neusgat en nu moest hij plots door zijn neusje ademen. Vroeger was zijn neus en mond gewoon één geheel. Hij had het daar heel moeilijk mee en meermaals die nacht ging het alarm in de kamer af omdat zijn zuurstofgehalte veel te laag was. Dan kwamen ze zijn neus spoelen en moest Briek terug kalmeren. Echt heel vermoeiend. Voor een mama is zoiets ook helemaal niet fijn om te zijn. Ik denk dat een stukje van mijn moederhart toen gestorven was.
Bovendien zag onze zoon eruit alsof een auto over zijn hoofd was gereden. Hij zwol helemaal op. Ze hebben toen het infuus verwijderd en plaspillen gegeven. Dat hielp enorm. Ik denk dat we op 5 minuten twee bomvolle pampers hadden.

Twee dagen later ging het al veel beter met Briek, maar eten was een hele uitdaging. Plots kon hij niet meer eten met onze speciale habermanspenen. Hij weende telkens, dus moest hij leren eten met een gewone speen waarvan het gaatje werd groter gemaakt. Dat was een heel gesukkel. We hebben hem eten moeten geven met een spuit, hij weende zoveel. Brr... Toen we naar huis gingen was het beter. Hij kon eten met de speen, maar we moesten telkens opletten dat het gaatje niet te groot werd gemaakt. Of niet te klein. Hier thuis werkte het plots niet meer en nu zijn we toch terug bezig met een habermanspeen. Maar vreemd genoeg gaat eten nu nog moeilijk dan voordien. Jammer.

Soit; in het ziekenhuis bleef Briek wenen. Eigenlijk zou hij beter moeten zijn, maar - zoals we hem kennen - hij bleef huilen. Op een dag is een arts met ons komen praten. Dat deed zoveel deugd. Zij ging echt zitten bij ons en wij mochten vertellen. Dat hij al 14 weken aan het huilen is en dat ook na de operatie van zijn hoofd er geen beterschap was. Dat we niet wisten waaraan het lag, maar dat het heel moeilijk werd voor ons. Zij luisterde en luisterde. ZA-LIG. Eindelijk echt het gevoel dat we serieus genomen werden. Zij heeft toen beslist om de medicijnen tegen reflux te verzwaren. En ook werden de neurochirurgen erbij gehaald om zijn hoofd opnieuw te onderzoeken. Een echo van zijn hartje werd genomen. En als Briek blijft wenen moeten we terug naar de kinderarts om hem eens helemaal binnenstebuiten te keren.

Ik voelde mij toen echt goed en begrepen, tot... . Tot de dag dat wij even een wandelingetje gingen maken buiten. Briek lag net te slapen en de verpleegster zei dat ze een oogje in het zeil ging houden. Toen we terugkwamen na een dik half uur zat Briek helemaal overstuur en helemaal alleen in de relax in onze kamer. De verpleegster kwam mij zeggen dat hij meteen na ons vertrek wakker was geworden, dat ze hem in de relax had gezet, maar dat hij daar ook niet tevreden was. Ze had hem laten zitten, want volgens haar weent hij zoveel omdat we Briek veel te veel hebben verwend.
Kortom, een kind dat net geopereerd werd, heeft een half uur alleen in een kamer zitten schreeuwen. Bovendien zou hij al 13 weken wenen omdat we hem teveel verwend hebben. Dat wil dus zeggen dat ik hem tijdens mijn zwangerschap maar niet had moeten dragen??!!! Zij heeft mij toen enorm gekwetst. We hebben hier zoveel weken zo afgezien. We hebben zoveel moeten vechten en zoveel moed moeten hebben om de dagen door te komen en nu werd mij gezegd dat dit mijn eigen schuld is.

Ik weet natuurlijk wel beter, maar mijn hart kromp ineen. Gelukkig kan ik het nu wel relativeren. Ik heb nadien nog eens met de verantwoordelijke arts gesproken en zij heeft mij op het hart gedrukt dat zulke uitspraken niet kunnen. En dat zij wél denkt dat er meer aan de hand is, anders had ze ook nooit zijn medicatie aangepast.

Nu, voorlopig gaat het goed met Briek. We zijn terug thuis en hij slaapt overdag! Ja, je leest het goed. Hij slaapt. Hij heeft nog wel veel moeite om in slaap te vallen, maar hij kan al perioden van twee uur slapen. Ik weet dat ik niet meer te vroeg mag juichen, maar misschien is dit wel het laatste beetje hoop dat ik krampachtig probeer vast te houden. Ik kan gesprekjes met hem voeren (zo schattig), hij heeft voor de eerste keer geschaterlacht, hij kan normaal stoelgang maken, hij valt zelf in slaap in zijn bedje, ... . Mag ik nog hopen?

De voorbije weken zijn zo zwaar geweest, maar nu zijn we vertrokken. Dat wil ik echt geloven. Ik heb veel gehuild, heel veel. Maar nu wil ik graag terug lachen. Terug vreugde vinden en die verdomde eenzaamheid en dat isolement van mij afschudden.

Oja, dat wou ik nog zeggen. Ik sprak met moeders in het ziekenhuis en zij schaamden zich voor hun zoon of zouden zich schamen moest hun zoon een hazenlip hebben. ONBEGRIJPELIJK! Ik vind (en heb altijd gevonden) dat onze Briek het mooiste kindje ooit is. (Wat normaal is voor een moeder.) Een moeder vertelde me dat ze niet zou willen dat er foto's genomen werden van haar zoon. Ik kan niet genoeg foto's getrokken hebben. Echt. En eerlijk, ... soms mis ik mijn Briekje met zijn lipje. Al is hij nu natuurlijk ook wondermooi.

Merci aan iedereen die heeft meegeleefd en heeft geduimd. We zullen nog duimen nodig hebben. De volgende operatie is op 10 juli. Voor mensen die willen langskomen: vanaf volgende week laten we aan iedereen iets weten qua datum. Dan is Briekje genoeg genezen en zijn ook wij terug op plooi.


Liefs

Mama en Papa en Briek

Tussenstand

Schisisoperatie 1 is doorgegaan en gelukt. We berichten heel kort even hoe het nu is met onze zoon, want Meneertje Huilebak ligt lekker in zijn bedje te slapen, eventjes.

De operatie zelf heeft 6 lange uren geduurd. Briek kreeg tijdens de operatie problemen met zuurstof, waardoor de hele ingreep even werd stil gelegd. Gelukkig is het goed gekomen en hebben ze alles wat gepland was gedaan.

Dat betekent dat de linkerlipspleet toe is en dat het linkerhardeverhemelte ook toe is. Daarnaast zijn er ook buisjes geplaatst in zijn oortjes.

Briekje heeft een moeilijke nacht achter de rug en ook vandaag voelt hij zich niet in zijn sasje. Maar men heeft ons verzekerd dat morgen het ergste achter de rug is en heel misschien kunnen we dan ook naar huis. Al verwachten wij dat we pas vrijdag weg zijn.

Het hele verhaal van deze eerste hindernis schrijven we een andere keer uit. Blijf dus zeker volgen. Een fotootje posten we zo snel mogelijk.

Zien mama en papa het nog zitten?

Strijdlust. Hoe vol zit een potje strijdlust en wanneer begin je te voelen dat je minder en minder strijdlust hebt? Als het potje halfleeg (halfvol) is? Of als je bijna de bodem kan zien? Geen idee. Wat ik wel weet, is dat ons potje strijdlust lang niet meer zo vol zit als toen op 12 januari.

We hebben altijd geprobeerd om in elk blogbericht krachtig te zijn. We willen heel graag dat jullie zien hoe hard we ons best doen en hoe moedig Briek, maar ook mama en papa kunnen zijn. Maar misschien is dat nu niet meer de waarheid? Of misschien is dit slechts een klein momentje van diepte en gaat morgen alles weer veel beter?

Mama is moe. Heel moe. En Briek is Briek. Schattig, charmant, vastberaden, koppig en .... huilerig. Of wacht... hysterisch?! Briek blijft wenen. Punt. Meer is er niet te zeggen, Briek blijft wenen.

En mama is heel erg moe.

Ik probeer me elke dag moed in te spreken. Hij gaat hier door groeien, elke dag voorbij is een dag die niet meer terug komt (gelukkig). Maar feit is dat Briek nu elke dag uren uren uren en uren huilt. Slapen? Kent hij niet.

Wat het hele verhaal zo moeilijk maakt, is dat wij telkens nieuwe hoop vinden die dan meteen weer gekelderd wordt. Bij elke nieuwe "aandoening" die men ontdekt, is er hoop op betere dagen.
Neonatale tand? We trekken hem en hopelijk gaat het nu beter.
Reflux? We geven medicijnen en hopelijk gaat het nu beter.
Vocht in de hersenen? We draineren het en hopelijk gaat het nu beter.

Helaas is het elke keer weer niets. Briek blijft wenen. Keer op keer verdwijnt dus al mijn hoop als sneeuw voor de zon. Leven zonder hoop? Dat is 's morgens niet graag meer opstaan en 's avonds blij zijn dat Briek gaat slapen. Dat is zelf beginnen wenen bij elke huilbui van Briek. Dat is weg gaan van huis - zonder zoon - en eigenlijk niet graag teruggaan. Het is de eerste keer sinds de geboorte van Briek dat ik me zo voel. Echt vreemd.

Maar ik hou nog altijd zielsveel van mijn mooie ridder. Zijn lach, zijn traanoogjes, zijn handjes op de mijne,... . Ik smelt nog steeds duizend keer per dag weg. En als ik dan terug thuis binnenkom, ben ik nog altijd ontzettend blij om terug bij mijn zoontje te zijn.
Maar helaas bevriest dat weggesmolten hoopje mama eens zo snel. Briek is niet levensbedreigend ziek en er zijn ouders die veel zwaardere dingen meemaken. Ik weet dat goed genoeg. En morgen zal ik zeker terug met een glimlach en een nieuw potje strijdlust verder gaan. Maar nu wegen de 12 weken eventjes heel erg zwaar. Mama is moe. Mama is heel moe.

En Briek?

Die weent verder.

Bewogen week 2.0

Het is nog maar dinsdag en het is al een bewogen week geweest. Het gaat zelfs nog doorgaan.
Dit weekend is de bult op Briek zijn hoofd beginnen groeien. We hebben uit voorzorg gisteren gebeld naar de kinderarts in Leuven en jawel we mochten langskomen. Wederom op de spoed met Briek voor testen aan de ogen, een CT-scan en dergelijke meer. Wat bleek echter de ogen geen problemen mee, de CT-scan beter dan die van vrijdag. Enkel die verdomde bult. Het werd een getouwtrek tussen de neurochirurgen en proffen om al dan niet een nieuwe operatie uit te voeren. Zoals de neurochirurg het kwam zeggen: "De persoon met het meeste autoritaire gezag had gewonnen." Geen operatie, wel een nachtje observatie.

Terwijl wij hier thuis vertrokken en onderweg naar Leuven voelde Riet zich niet zo bijster goed. Aangekomen in Leuven werd het erger en jawel Riet had buikgriep, al dachten we toen nog dat door de stress en vermoeidheid kwam. Het was pas toen ikzelf deze nacht meerdere keren per uur naar het toilet mocht spurten dat het duidelijk was, buikgriep zit bij ons binnen. Intussen zit Riet nog in Leuven en ik heb geprobeerd om te gaan werken (na 3u ging het niet meer).

De dokters hebben beslist wegens het lange traject dat we elke keer moeten afleggen om Riet en Briek nog een nachtje te houden. De afspraken van vrijdag zijn geannuleerd en verzet naar maandag. Jawel de maandag voor zijn geplande operatie. Dus maandag is het erop of eronder. Zijn de testen aan de ogen of de scans goed mag hij dinsdag aan zijn schisis geopereerd worden. Zo niet dan wordt hij opnieuw aan zijn hoofd geopereerd. Maar mits de tests gisteren goed waren gaan we ervan uit dat het goed gaat komen.

Nu ga ik plat op de zetel liggen rusten en hopen dat de griep snel verdwijnt en mijn cola zonder gas laat zitten waar hij hoort te zitten.

Bewogen week

Wat een week, maandag en dinsdag zijn ondertussen al gekend. Dagelijks controle van oogartsen, neurochirurgen, kinderartsen,... Briek heeft afgelopen week veel bezoek gehad.
Voor ons was de controle van afgelopen vrijdag van groot belang, naar huis of niet naar huis.
Dinsdag voor het verwijderen van zijn drains hadden ze een CT-scan gemaakt, vrijdag werd er opnieuw één gemaakt om te kijken of het vocht terug kwam. Goed en slecht nieuws: "We mogen naar huis, onder strenge voorwaarden." Maar er was terug verhoging van het vocht.

Strenge voorwaarden betekent dat we elke dag zijn hoofdomtrek moeten meten. Bij teveel verhoging direct bellen.
De bult op zijn hoofd mag niet te hard groeien. Bij te veel groei direct bellen.
Lekken van de hechtingen? Direct bellen.
Ontroostbaar wenen? Direct bellen.
Het komt erop neer dat bij de minste twijfel wij direct moeten bellen en terug naar Leuven mogen.

Tussenstand. Hoofd is gegroeid maar niet zorgwekkend hard. Bult is gegroeid en iets meer zorgwekkend. Hechting niets mis mee, er zijn geen lekken. Wenen niet meer dan vroeger, maar ook niet minder. Indien morgen zijn hoofdomtrek nog groeit of zijn bult nog groeit, gaan we bellen en zijn we weg. Dus duimen dat alles stabiel blijft.

Komende vrijdag moeten we sowieso terug naar Leuven. Om 8.15 afspraak bij de oogartsen en 11.40 een nieuwe CT-scan. Indien deze testen niet slechter zijn dan de vorige mogen we terug naar huis en gaat zijn operatie van dinsdag (schisis) gewoon door. Indien de testen slechter zijn mogen we blijven en wordt hij geopereerd aan zijn hoofd. Sowieso operatie dus.

Ondertussen worden wij als ouders serieus op de proef gesteld. De eerste 12 weken van onze Briek zijn leven zijn al een strijd geweest. Veel twijfel, veel onzekerheden, veel ruzie. Briek weent zoveel dat wij de "feeling" met onze zoon een beetje verloren zijn. Zeker na afgelopen week in het ziekenhuis. Want daar is zijn ritme verloren gegaan. Weg mooie nachten,weg structuur. Zijn huilbuien geven niet meer weer wat hij wil. Of wij kunnen het niet meer achterhalen. Vaak hebben we het gevoel dat we in het duister tasten en zomaar wat aan het doen zijn.

Komt daar ook nog bij dat de dokters twijfelen aan onze kunde als ouders. Het is logisch dat ze willen achterhalen waarom Briek dit heeft. Maar de vraag of wij hem hebben laten vallen of zijn hoofd hebben gestoten komt hard aan. Zeker als ze dit 10 tot 20 keer op een week vragen. Na een tijdje zijn we zelf beginnen twijfelen en hebben we de afgelopen weken over en over overlopen in onze gedachten. Nu blijkt dat het aangeboren is. Tijdens de bevalling moet er al een bloeding zijn opgetreden en daardoor is er geleidelijk vocht beginnen opstapelen in zijn hoofdje. Indien dit blijft terugkomen bestaat de kans dat het later opgelost moet worden met een interne drain. Maar dat is nog niet aan de orde. Het hangt trouwens niet samen met zijn schisis. Gewoon dubbele pech!

Het is reeds zwaar geweest, maar we hebben onze strijdlust nog niet verloren. Allereerst dankzij de schattigheid van onze Briek. Eén lachje en we kunnen weer een tijd voort. Maar daarnaast mogen we zeker jullie niet vergeten. Wij krijgen ongelooflijk veel steun van iedereen die het verhaal volgt. Dat doet heel veel deugd. Heel veel mensen willen het even overnemen van ons, maar voorlopig is dat nog niet aan de orde. Eerst moeten we hier met zijn drieën door. Ieder van ons heeft zijn vast luisterend oor waar we steeds terecht kunnen en die gaan we zeker nog hard nodig hebben. Want we verwachten onze klop nog als deze helse periode voorbij is.

Blijven duimen en kaarsen branden! Want wij willen dat vrijdag de 13e een geluksdag gaat worden voor ons en Briek.

Veel te vroeg gejuicht.

Lieve, lieve, lieve Briek


Mama en papa hebben je net moeten achterlaten op de kinderafdeling van Gasthuisberg in Leuven. Je beseft waarschijnlijk maar nauwelijks wat je (en ons) is overkomen, maar dat je het niet leuk vindt, staat als een paal boven water.

Het begon allemaal de 2e april. Papa en mama hadden besloten dat we toch terug naar de kinderarts moesten gaan omdat jij je duidelijk nog niet goed voelt. We dachten terug aan je reflux en wisten heel zeker dat je pijn in je darmpjes had. Je weent immers bij ieder windje dat je laat.

Om 15.00u werden we bij de kinderarts verwacht. We hebben natuurlijk heel duidelijk uitgelegd aan de dokter dat het niet echt meer houdbaar was voor ons, dat gehuil van je. "Gelukkig" ondersteunde je onze klaagzang met een concerto van gehuil. Beslissing: opname. De kinderarts wilde je eens grondig onderzoeken en daarvoor zou je geobserveerd worden in het ziekenhuis in Turnhout.
Daarbij meet hij ook nog eens even je hoofd op. Tijdens het uitkleden was het ons al opgevallen dat we je T-shirtje niet zo goed over je hoofd kregen. De meting van je hoofd was een beetje schrikwekkend. Op amper 3 dagen een hele centimeter gegroeid.
Dat euveltje zou ook even onderzocht worden.

15.30u. Mama en papa vertrekken met jou naar je kamertje. Je kreeg een klein doosje om in te wonen, een glazen cel (volgens papa) waar nauwelijks een groot bed in kon. Je moest er niet lang verblijven echter, want meteen werden we weggeroepen voor een afspraak bij de oogarts. Zij ging meten of er druk op je oogjes zou staan.

16.00. Oogarts kijkt en bevestigt. Er is "wat druk", zoals zij het zo mooi verwoordt tegen jou. We zouden meteen naar een echo moeten gaan (had de kinderarts ons verteld), maar eens terug op de kamer bleek dit plots een ct-scan te worden.

16.15. Geen echo, wel een ct-scan. Toen, Briek, begon het mama al wat te dagen dat er misschien toch iets meer aan de hand was. Papa zei nog: "Stel u voor, misschien moet hij met spoed opgenomen worden." Wat een geluk dat mama nog kan relativeren.

16.30u. Terug bij de kinderarts. En deze woorden: "'t Is niet goed, he." Wat is er niet goed? Je hoofdje zit vol vocht (rond de hersenen) en drukt op je schedel en ogen. Een volwassene zou nu in coma zijn. Leve de fontanel!

17.00u. Mama en papa op weg naar Leuven. Met spoed. De kinderarts vertrouwde ons toe om niet eerst langs huis te rijden. We zouden geen kleding en pap ontvangen en mochten rechtstreeks naar de "gevangenis", Gasthuisberg. Als steun reden moeke en tante Joke mee, op aanraden van een bezorgde kinderarts.

18.30u. En dan Briek, begint het allemaal. In het kort: in de uren die nu volgden werd je binnenstebuiten gekeerd, hebben we lang gewacht en heb jij veel suikerwater getutterd. (Oh ja, een vermelding waard: toen er bloed werd getrokken bij jou zette je je mooiste glimlach op. Van een échte held gesproken.)

23.00u. Je ligt op de operatietafel. Van dit stukje weten papa en mama niet veel. Wij, Briekje, lagen ook te slapen. Maar niet op een tafel, wel op heel oncomfortabele plastieken stoelen.

00.30u. Jij bent wakker, lieve zoon! En hoe! Je hoofdje zit vol buisjes die het overtollige vocht afdrijven en je bent helemaal niet blij. Je bent zelfs zo boos en droevig en ziekjes dat het even een Amerikaanse ziekenhuisreeks leek. Alarmen, lopende en roepende dokters, een lijkbleek baby'tje, wenende ouders die buitengezet werden & achteraf de verlossende woorden: "Hij heeft zich zelf herpakt, hoor."

10.30u. Je mag eindelijk de recovery verlaten en komt op een kamertje - weer een cel - met drie andere vriendjes. Je ziet er vreselijk uit, je draintjes lekken langs alle kanten en je wordt om de zoveel tijd weggehaald voor testen.

En dan plots: beterschap! We zijn ondertussen ergens in de late namiddag en toen, Briek, bewees je weer eens hoe dapper ridders zijn. Plots mochten je draintjes weg en lag je vrij en vrolijk te lachen. Je hebt het de arme oogarts wel niet gemakkelijk gemaakt toen hij fotootjes kwam trekken van je oogzenuwen. Vijf tot tien minuten werden vijftig tot zestig minuten omdat je voortdurend moest lachen naar die mooie man, begon te duimen of je hoofd naar alle kanten draaide.

Nu lig je ginder, zoontje, eventjes zonder ons. Maar je bent een echte ridder, dus dat komt helemaal goed. Je mag daar nog eventjes herstellen, hopelijk enkel tot vrijdag. Dat betekent dat het vocht niet zou zijn teruggekomen en dat jij je helemaal terug in je sasje voelt.
Of je operatie van je schisis in het gedrang komt, over twee weken, dat valt nog af te wachten.

Zo, lieve zoon. Mama en papa moeten dringend gaan slapen. Morgen komen we je weer uitgebreid vertroetelen. Laat ze nu ginder maar eens zien hoe dapper jij bent!


Dikke zoen


Papa en mama




(Foto's van onze dappere zoon in het heetst van de strijd volgen later!)

Te vroeg gejuicht.

Het is een tijdje stil geweest hier op onze blog en daar hadden we een goede reden voor. Het ging goed met onze Briek!

Ja, je leest het goed. Ging. We hadden alle plezier met ons drietjes. Na de gastroscopie en de aangepaste voeding en medicijnen ging het echt goed met onze zoon. Hij lachte, speelde en sliep zelfs overdag. Wat een feest. Jorge had nog tegen me gezegd dat het nu echt fijn begon te worden met onze Briek.

Helaas is ons maar weinig rust en geluk gegund in 2012. Amper een kleine twee weken heeft het geduurd. In die twee weken is Briek geleidelijk terug achteruit beginnen gaan. Zo geleidelijk dat we het eigenlijk niet eens door hadden. Tot nu, een paar dagen terug.

Plots begon het me te dagen dat Briek begint te wenen van zodra hij uit zijn bedje komt en dat houdt niet meer op tot hij 's avonds terug in zijn bedje gaat. Elke dag een beetje meer wenen, elke dag een beetje langer en elke dag een beetje luider. Stilaan. Tot ik weer heel de dag in de zetel zat met een huilende en kronkelende baby op mijn arm. Doodmoe en vreselijk nerveus.

Briek had al een drietal weken diarre, maar de kinderarts vindt het niet zorgwekkend en wijdt het enerzijds aan een buikgriep en anderzijds aan de overgang naar een andere pap. Oké, wij dus geen zorgen. En toen was er bloed in de stoelgang. Dit werd geweten aan kloofjes. Mama was er toch niet gerust in en liet de stoelgang controleren door de dokter. Sinds kort heeft Briek ook echt pijn als hij windjes moet laten én na drie weken diarree is er plots geen kaka meer.

Ik was er bijna zeker van dat er iets mis zou zijn met zijn stoelgang, maar helaas was dat niet zo. Helaas, zeg ik. Omdat we nu nog altijd geen antwoord hebben op de vraag waarom Briek zoveel pijn heeft aan zijn buikje en waarom hij ligt te kronkelen als een addertje.

Vandaag kwam de vroedvrouw nog eens kijken omdat ik het echt weer moeilijk krijg. Briek heeft 3 uur (!) op haar arm liggen huilen. Het deed zoveel deugd om te horen van haar dat Briek effectief ergens heel veel last van heeft (reflux en darmen).

Ik begon me immers al zorgen te maken over mezelf. Misschien beeld ik het me allemaal maar in en moet ik anders omgaan met mijn zoon? Misschien verveelt hij zich of heeft hij nog meer nood aan structuur? Ik wist het niet meer. Het ging immers goed en plots zijn we weer bij af.

Het wordt echt zwaar voor me. Ik had zo graag gehad dat Briek voor 17 april helemaal in orde zou zijn, zodat hij alleen maar moest herstellen van de operatie. Nu weet ik dat dit ijdele hoop was en dat we in een straatje zonder eind zijn beland.

Ik hoorde de verpleegster van Kind en Gezin zeggen dat een refluxbaby heel veel van de ouders vraagt. Ik denk dat dit nog een understatement is. Echt.

Duim alsjeblief allemaal heel hard voor Briekje. Hij heeft het nodig. En mama ook, want mijn hart bloedt dagelijks bij het zien van mijn zoontje. Wanneer hij ligt te worstelen in mijn armen, wanneer de traantjes over zijn wangen stromen. Duim heel erg hard voor hem.

En laat ons allemaal hopen dat Briek zijn kracht en dapperheid mag behouden. Ik hoop dat strijdlust een onuitputtelijke bron is. Ik hoop.