Mijn moeke.

Enkele dagen geleden is Briek alweer 4 jaar geworden. Ik sta op die dag altijd terug stil bij zijn geboorte, vaak ongewild of zonder dat ik het doorheb. Een erg heftige dag en eigenlijk ook eentje zonder blije herinneringen. Vreemd om te moeten beseffen, zeker als je ziet wat voor prachtig kind onze Briek nu is. We hadden toen potverdikke op de tafels moeten staan dansen!!

Ik probeer het hele zaakje steevast ook keihard te relativeren. Ik volg verhalen van mensen die heel wat hardere slagen van het leven moeten incasseren en die dat ook doen. Omdat het moet en omdat er nooit een keuze wordt gegeven. In het licht van zo'n gebeurtenissen dank ik het leven, God, mijn lichaam en alles en iedereen voor het geluk en het geplaveide pad dat voor mijn voeten wordt uitgerold. Ik heb alleen maar te wandelen, rechtdoor en zelfs nog zonder klimmen of dalen. Hoogstens wat vals plat.

Toch kan ik op andere momenten ook best trots zijn op hoe we met zijn allen alles hebben aangepakt, vanaf dag 1. We werden meteen omringd door de hulpeloosheid en onbekwaamheid van de mensen op wie we eigenlijk moesten kunnen vertrouwen. Maar vanaf dag één maakten we met zijn allen, Jorge, Briek, ik, maar ook de mensen rondom ons gewoon de klik. We gingen ervoor. Ik weet nog precies hoe Jorge naar huis ging en het hele internet afspeurde naar info, zodat we de volgende dag zélf onze problemen konden oplossen en na amper 24 uur meer wisten over schisis dan de hele afdeling materniteit en de kinderarts samen.
We hebben toen niets moeten aanvaarden. Een uurtje of twee goed huilen en dan hop! In galop!

Het is niet nodig me af te vragen waar ik die kracht vandaan haal. Het antwoord wist ik altijd al. Een tijdje geleden stuurde mijn lieve moeke me een mailtje met de vraag of ik eens een tekst van haar wou nalezen. Ze wilde meedoen aan een schrijfwedstrijd. Het onderwerp?

Hoe leef jij met reuma?
Hoe pak jij je dag aan om er ten volle van te genieten, ondanks de reuma?
Wat zijn jouw geheime tips om met een lach de dag door te komen en het leven te plukken?

Ik had de tekst nog niet gelezen, maar ik wist al dat ie krachtig zou zij. Want dat is hoe ik ons moeke ken. Krachtig! Met een incasseringsvermogen waar je naar opkijkt.
Ze heeft toen niet gewonnen, maar ik vind dat ik die tekst toch eens naar buiten mag brengen. En dan weet ik het wel. Ik kan nog wel wat slagen incasseren, het is me met de paplepel ingegoten!

Dertig jaar is er intussen voorbij, het lijkt wel een vingerknip. Ik ben moeder van vier dochters, oma van acht kleinkinderen en heb een hele rugzak vol levenservaring. Maar in die rugzak zit ook nog steeds dezelfde ziekte, reumatoïde artritis.

Dertig jaar, een lange weg met veel ups en downs. Ik moet toegeven: misschien met toch iets meer downs. Periodes van pijn en onmacht, tijden geplaagd door de grillen van het “RA-beest”, wanhopig trachtend me onder de knoet te houden. Maar hoe hevig dat beest zich ook verweert, er is altijd dat ene stemmetje in mij dat zegt niet in zijn muil te lopen maar voort te vechten. Soms hoor ik dat stemmetje niet en is mijn vechtlust ver te zoeken, toch is er altijd iets in mij geweest dat mij moed gaf om op zoek te gaan naar dingen die de moeite waard zijn in mijn leven. Altijd op zoek naar dat ene lichtpuntje.

Een groot lichtpunt voor mij was zeker  de eerste keer grootmoeder worden. Plots waren daar de kinderen van mijn kinderen, een heel nieuwe generatie. Ik ervaarde het als een verrijking in mijn leven die mijn kijk op mijn ziekte in een heel ander daglicht plaatste. Zo ging ik op zoek naar uitdagingen en  wilde ik het negatieve nog meer kunnen omzetten in iets positief.  Ik vond bijvoorbeeld  mijn weg naar het mee besturen van een zelfhulpgroep voor patiënten met reumatoïde artritis. Dit kan dat lelijke RA-beest mij niet meer afpakken!  Op die manier kan ik mijn eigen ervaringen, maar ook mijn wil om anderen te helpen - op welke manier dan ook- overzetten in iets waardevols.

Door de jaren heen heb ik veel moeten opgeven. Leuke dingen die nu eenmaal niet meer terug komen, omdat het eenvoudigweg niet meer lukt. Of ik spijt heb? Soms knaagt het wel maar dan besef ik dat er duizend andere dingen voor in de plaats gekomen zijn. Elke deur die je sluit, opent een andere; voor elke weg die je niet kan nemen, is er een alternatief. Spijt is misschien ook niet het juiste woord. Wie kiest er immers zelf voor deze “bondgenoot”? De leuke dingen die ik nu niet meer kan, blijven voor altijd mooie herinneringen om met een warm hart aan terug te denken. En dat kan me ook deugd doen.

Ik heb mijn weg gevonden naar het genieten van kleine dingen. Een eerste lach van een nieuwe baby, een dochter gelukkig zien bij de aankoop van een huisje, een hartverwarmend gesprek met één van mijn kleinkindjes. Genieten van merels, mezen en tortelduiven in onze tuin strijdend voor de lekkerste graantjes uit het voederhuisje. Even de natuur in voor een snelle portie gezonde lucht samen met man, kinderen of vrienden. Een leuke stad bezoeken (op een sukkeldrafje), een heerlijk dinertje bij kaarslicht, een ontspannende film op tv, de laatste zomerzon op mijn huid terwijl ik op ons terras nip van een wijntje en een boek doorblader … . Het zijn maar een klein aantal zaken die het RA-beest niet van me kan wegnemen! Het is mijn kracht om de grote waarde in die kleine momentjes te erkennen en om er ten volle van te genieten.

Mijn misvormde handen kan ik niet wegsteken. Mijn wankele, onzekere manier van stappen ook niet. Aan starende blikken van mensen ben ik ondertussen gewend geraakt. RA is een deel van mijn leven maar het heeft mijn bestaan en persoonlijkheid niet overgenomen. Het is een reiziger die met me meegaat, overal waar ik ga. De ene keer loopt hij vlak voor mij en kan ik hem niet voorbij, doet hij me vertragen; de andere keer loopt hij vlak achter me en is hij degene die moet luisteren; vaak stappen we ook zij aan zij en is het in een soort van ‘overleg’ dat we aangaan. Dat betekent dat ik luister naar hem en dat ik rust neem als het me geëist wordt door hem. Op die manier heb ik nadien weer voldoende kracht om wél te doen waar ik zin in heb. Geven en nemen eigenlijk. Na al die jaren heb ik geleerd dat het goed voor me is om te luisteren naar mijn eigen lichaam. Of ik dit nu goed vind of niet. Want als ik naar hem luister, luistert het RA-beest ook naar mij.

Ik heb mijn ziekte aanvaard en het een plaats gegeven in mijn leven. Ik ben niet alleen moeder, echtgenote en grootmoeder maar ook iemand met eigen interesses, een mening, ideeën. En het blijft Greet, niet de RA, die dan spreekt. En daarvoor heb ik bewust gekozen: reumatoïde artritis krijgt me niet klein.