Vandaag stond er weer een dagje Leuven gepland. Controle van zijn gehemelteplaatje bij de orthodont en daarna een gesprek met de professor van Briek naar aanleiding van de vele "problemen" die we ondervonden hebben, met daaronder die laatste mislukte operatie.
We waren blij dat we naar Leuven konden gaan, want zijn plaatje viel de laatste tijd nogal gemakkelijk uit en bovendien ging het met de logopedie weer echt bergafwaarts!
Over het gesprek met de prof kan ik redelijk kort zijn. We hadden toch wel het gevoel dat ze dit gesprek geregeld hadden om ons tevreden te stellen en een beetje "onze poepen te kussen". Veel "we begrijpen jullie", en ook "jullie hebben echt gelijk" en "we hebben de beste intenties met Briek" en "We trekken ons dit erg hard aan", maar toch ook wel een defensieve prof gezien die regelmatig in de verdediging ging en opkwam voor haar team (Wat we enkel kunnen toejuichen, uiteraard.) Wat de toekomst brengt, is nog een vraagteken. Wel is het zo dat we nog steeds niet helemaal op dezelfde lijn zitten wat betreft het nogmaals proberen van die laatste mislukte operatie. De proffen willen dit wel (binnen een jaar of 2 à 3) en wij zien dit niet zitten. 'k Heb nog steeds ergens het gevoel dat ze niet hélemaal eerlijk zijn wat betreft de slaagkansen, maar voorlopig laten we het zo. Er is nog geen sprake van opereren de eerste jaren en we hebben afgesproken dat we tegen dan opnieuw alles gaan evalueren en bespreken. Rust dus nu op dit vlak.
Dan de logopedie... . Net als bij de logopediesessies voor de operatie van juni gaat het weer erg moeilijk. Briek kan maar niet de transfer maken van wat hij leert tijdens de logo naar zijn dagelijkse taalgebruik. Dat gaat heel ver. Hij is al 61 keer naar de logopediste geweest en al die tijd (We spreken hier over ongeveer 1,5 jaar.) oefenen we op dezelfde woordjes. Heel erge basiswoordjes als papa en pipi. Briek kan geen "p" zeggen en zegt dus kaka en kiki. "Onze kaka moet kiki doen" is dus "Onze papa moet pipi doen." Al anderhalf jaar wordt er intensief geoefend op die woorden, maar het lukt hem niet. Dit wil zeggen dat hij tijdens de logopedie papa of pipi wel kan zeggen als het hem expliciet gevraagd wordt om ze op de correcte manier te zeggen. Maar vraag je tijdens diezelfde sessie, amper een halve minuut later vraagt wie er naast hem zit, zegt hij steevast "kaka". Bovendien moet hij enorm hard nadenken voor hij weet hoe hij dan die papa juist moet zeggen, wat resulteert in een trage pa - pa.
En zo bleef het maar duren. Nooit of zelden eens van de eerste keer juist, thuis nooit correct. Briek geraakte langzaamaan weer gefrustreerd en nu zitten we op het punt dat hij thuis huilt als hij moet oefenen. Hij vindt het echt moeilijk. Bij de laatste logopediesessie haalde de logopediste voorzichtig aan dat ze tekenen herkent van dyspraxie, een motorische stoornis. Ze vroeg ons dit toch even in Leuven te melden.
Op dat moment viel er voor ons al heel wat op zijn plaats en na wat opzoekwerk herkenden we onze Briek wel in het verhaal.
In Leuven werd bevestigend gereageerd door de logopediste daar. Na alles wat wij vertelden, is er een zeer sterk vermoeden van VERBALE ONTWIKKELINGSDYSPRAXIE (kortweg VOD). Deze stoornis is haar specialisatie. Dit betekent het volgende - en ik citeer uit de folder die we meekregen:
VOD is een motorische spraakstoornis.
° Het is niet het gevolg van spierverzwakking of verlamming.
° Het plannen van de bewegingen van de spieren die gebruikt worden om te spreken loopt verkeerd.
° Het kind weet wat het wil zeggen, maar de hersenen hebben het moeilijk om de spieren die hiervoor nodig zijn juist aan te sturen en te laten bewegen. Hierdoor worden klanken anders uitgesproken dan bedoeld.
Kortom, zijn hersenen maken de verbinding naar zijn mond niet goed en het spreken loopt verkeerd. De logopediste uit Leuven heeft aangeraden met een dyspraxieprogramma te starten bij onze logopediste, maar na ons gesprek bleek dat zij al heel wat elementen uit dat programma gebruikt bij Briek.
Het is enerzijds niet fijn dat Briek dit erbij krijgt. Het heeft immers niets te maken met zijn schisis, maar we zijn wel blij dat er waarschijnlijk een verklaring is gevonden waarom hij zo moeilijk blijft spreken. Deze stoornis blijft natuurlijk wel voor de rest van zijn leven, maar dankzij logopedie is er wel verbetering mogelijk.
We blijven nu proberen Briek te stimuleren om goed te oefenen. Het is ook belangrijk dat hij leert de transfer maken van het geleerde, dus gaan we een aantal woorden waarvan we weten dat hij ze eigenlijk wel goed zou moeten kunnen zeggen aan de grootouders, tantes, school, ... meegeven. Als hij ze daar dan fout zegt, mogen ze hem vragen dit te verbeteren omdat hij dat echt wel kan. Zo blijft het positief en leert hij dat hij overal op zijn uitspraak moet letten.
In februari wordt er nog eens geëvalueerd, dan krijgen we een nog duidelijker beeld van hoe zijn evolutie is en hoe de logopedie het beste kan worden aangepakt.
Schuss!
We waren blij dat we naar Leuven konden gaan, want zijn plaatje viel de laatste tijd nogal gemakkelijk uit en bovendien ging het met de logopedie weer echt bergafwaarts!
Over het gesprek met de prof kan ik redelijk kort zijn. We hadden toch wel het gevoel dat ze dit gesprek geregeld hadden om ons tevreden te stellen en een beetje "onze poepen te kussen". Veel "we begrijpen jullie", en ook "jullie hebben echt gelijk" en "we hebben de beste intenties met Briek" en "We trekken ons dit erg hard aan", maar toch ook wel een defensieve prof gezien die regelmatig in de verdediging ging en opkwam voor haar team (Wat we enkel kunnen toejuichen, uiteraard.) Wat de toekomst brengt, is nog een vraagteken. Wel is het zo dat we nog steeds niet helemaal op dezelfde lijn zitten wat betreft het nogmaals proberen van die laatste mislukte operatie. De proffen willen dit wel (binnen een jaar of 2 à 3) en wij zien dit niet zitten. 'k Heb nog steeds ergens het gevoel dat ze niet hélemaal eerlijk zijn wat betreft de slaagkansen, maar voorlopig laten we het zo. Er is nog geen sprake van opereren de eerste jaren en we hebben afgesproken dat we tegen dan opnieuw alles gaan evalueren en bespreken. Rust dus nu op dit vlak.
Dan de logopedie... . Net als bij de logopediesessies voor de operatie van juni gaat het weer erg moeilijk. Briek kan maar niet de transfer maken van wat hij leert tijdens de logo naar zijn dagelijkse taalgebruik. Dat gaat heel ver. Hij is al 61 keer naar de logopediste geweest en al die tijd (We spreken hier over ongeveer 1,5 jaar.) oefenen we op dezelfde woordjes. Heel erge basiswoordjes als papa en pipi. Briek kan geen "p" zeggen en zegt dus kaka en kiki. "Onze kaka moet kiki doen" is dus "Onze papa moet pipi doen." Al anderhalf jaar wordt er intensief geoefend op die woorden, maar het lukt hem niet. Dit wil zeggen dat hij tijdens de logopedie papa of pipi wel kan zeggen als het hem expliciet gevraagd wordt om ze op de correcte manier te zeggen. Maar vraag je tijdens diezelfde sessie, amper een halve minuut later vraagt wie er naast hem zit, zegt hij steevast "kaka". Bovendien moet hij enorm hard nadenken voor hij weet hoe hij dan die papa juist moet zeggen, wat resulteert in een trage pa - pa.
En zo bleef het maar duren. Nooit of zelden eens van de eerste keer juist, thuis nooit correct. Briek geraakte langzaamaan weer gefrustreerd en nu zitten we op het punt dat hij thuis huilt als hij moet oefenen. Hij vindt het echt moeilijk. Bij de laatste logopediesessie haalde de logopediste voorzichtig aan dat ze tekenen herkent van dyspraxie, een motorische stoornis. Ze vroeg ons dit toch even in Leuven te melden.
Op dat moment viel er voor ons al heel wat op zijn plaats en na wat opzoekwerk herkenden we onze Briek wel in het verhaal.
In Leuven werd bevestigend gereageerd door de logopediste daar. Na alles wat wij vertelden, is er een zeer sterk vermoeden van VERBALE ONTWIKKELINGSDYSPRAXIE (kortweg VOD). Deze stoornis is haar specialisatie. Dit betekent het volgende - en ik citeer uit de folder die we meekregen:
VOD is een motorische spraakstoornis.
° Het is niet het gevolg van spierverzwakking of verlamming.
° Het plannen van de bewegingen van de spieren die gebruikt worden om te spreken loopt verkeerd.
° Het kind weet wat het wil zeggen, maar de hersenen hebben het moeilijk om de spieren die hiervoor nodig zijn juist aan te sturen en te laten bewegen. Hierdoor worden klanken anders uitgesproken dan bedoeld.
Kortom, zijn hersenen maken de verbinding naar zijn mond niet goed en het spreken loopt verkeerd. De logopediste uit Leuven heeft aangeraden met een dyspraxieprogramma te starten bij onze logopediste, maar na ons gesprek bleek dat zij al heel wat elementen uit dat programma gebruikt bij Briek.
Het is enerzijds niet fijn dat Briek dit erbij krijgt. Het heeft immers niets te maken met zijn schisis, maar we zijn wel blij dat er waarschijnlijk een verklaring is gevonden waarom hij zo moeilijk blijft spreken. Deze stoornis blijft natuurlijk wel voor de rest van zijn leven, maar dankzij logopedie is er wel verbetering mogelijk.
We blijven nu proberen Briek te stimuleren om goed te oefenen. Het is ook belangrijk dat hij leert de transfer maken van het geleerde, dus gaan we een aantal woorden waarvan we weten dat hij ze eigenlijk wel goed zou moeten kunnen zeggen aan de grootouders, tantes, school, ... meegeven. Als hij ze daar dan fout zegt, mogen ze hem vragen dit te verbeteren omdat hij dat echt wel kan. Zo blijft het positief en leert hij dat hij overal op zijn uitspraak moet letten.
In februari wordt er nog eens geëvalueerd, dan krijgen we een nog duidelijker beeld van hoe zijn evolutie is en hoe de logopedie het beste kan worden aangepakt.
Schuss!
2 opmerkingen:
Wel goed dat jullie nu weten waarom de logopedie zo moeizaam ging maar toch weer extra informatie te verwerken en weer naar oplossingen zoeken. Gelukkig zijn jullie daar ondertussen al experts in geworden en omdat ze nu beter weten waar er op gewerkt moet worden, hopen we dat Broek snel kaka vervangt door papa.
Lieve & Werner
Vervelende autocorrect! Ik hoop dat ik nu Briek getypt krijg ipv Broek.
Lieve
Een reactie posten