De eerste schoolweek zit erop en Briek heeft ondertussen een aantal weken aan het plaatje kunnen wennen. Dat gaat naar omstandigheden eigenlijk best goed. Ik sta versteld van Briek zijn aanpassingsvermogen. Als je hem laat kiezen of hij het plaatje wil indoen, zal hij altijd 'nee' zeggen. Maar hij sputtert nooit tegen als het moet! In het weekend laat ik hem kiezen. Wij verstaan Briek heel goed zonder plaatje, dus mag het wel, vind ik. Door de week moet het natuurlijk wel, maar dat doet hij super.
Vandaag probeerde ik de eerste keer of het zonder gebitslijm zou kunnen blijven hangen, want dat is toch echt een merde. Het blijft in zijn gat in het verhemelte hangen, er blijven etensresten in achter wat voor geurhinder kan zorgen en 's avonds moet je heel wat toeren uithalen om al die gebitslijm te verwijderen. Het plaatje bleef hangen, maar Briek voelde zich er niet "veilig" mee. Hij had schrik dat het plaatje toch zou uitvallen en zei dat hij zich beter zou voelen met de lijm. Dus geen probleem... ik blijf het plaatje vasthangen. Fijn dat hij het zo goed kan verwoorden.
Het verhemelteplaatje zorgt soms wel voor wat problemen. Zo blijft er regelmatig eten vastzitten tussen het plaatje en het verhemelte. Hij begint dan te kokhalzen en ik moet dan met mijn vingers in zijn mond zitten om het eten er terug uit te halen. Vorige keer at hij een spiegeleitje en haalde ik een hele sliert ei van achter het plaatje. Best vervelend voor hem, maar zonder plaatje is het niet veel beter. Dan blijft er erg vaak eten in het gat zitten en dan begint hij ook te kokhalzen. We staan er elke dag van te kijken hoe groot het gat geworden is en hoeveel "ravage" de operatie eigenlijk heeft aangericht.
Ook de logopedie doet Briek héél flink. Best vermoeiend voor het mannetje, want hij moet twee keer per week tijdens de middagpauze en daar bovenop moet hij echt wel huiswerk maken. Wij hebben het zelf nog wat moeilijk om dat "huiswerk" in te plannen en dus lukt dat thuis oefenen niet altijd even goed. Soms moet hij dan plots de dag voor de logopedie nog snel veel oefenen (want we krijgen niet graag onder onze voeten dat er te weinig geoefend is), maar hij doet het gewoon zonder morren. Papa probeert nu ook in de dagelijkse omgang hem te wijzen op de juiste uitspraak van woorden, maar mama heeft het daar nog wat moeilijk mee. Ik wéét dat het moet, maar ik onderbreek niet graag zijn spel omdat hij het woord "paard" of "beer" niet met de juiste "p" of "b" uitspreekt. Het lukt dan vaak ook niet van de eerste keer en al gauw is het hele spelmoment om zeep. Maar het moet, ik weet het. Want als we dat niet doen, gaat hij nooit de link leggen tussen oefenen bij de logo en al het geoefende ook echt gebruiken.
Op school zou de zorgjuf ook contact opnemen met de logopediste en dat vinden we fijn. Zo kunnen ze ons op school misschien ook gewoon helpen. Want als iedereen er op let dat hij bij het uitspreken van de "p" met een gesloten mondje begint, dan komt het echt wel goed!
Alle pluimen in deze hele situatie gaan naar onze Briekel. Echt waar. Hij hoorde dat het niet gelukt was, vroeg of ze later dan nog eens gingen proberen, aanvaardde de hele situatie en zette gewoon KEIHARD door. Terwijl papa en ik af en toe eens echt kunnen balen. :-)
Waar ik het vooral moeilijk mee had.... De laatste tijd heb ik heel wat verhalen onder mijn neus geschoven gekregen van kinderen die een veel, veel, veel groter doorzettingsvermogen toonden, een veel grotere pijn en teleurstelling ondergaan, ouders die veel sterker in hun schoenen moeten staan en die het toch doen... Ik kan dan alleen maar slikken en ontzag hebben.
We hebben het zo verdomd goed met zijn allen. Briek is een heerlijk mannetje. Ik dacht altijd dat ik dat vond omwille van het feit dat ik zijn moeder ben, maar letterlijk IEDEREEN die Briek ontmoet, smelt weg.
Ik zei het onlangs tegen Jorge... Briek is gewoon zo oprecht en naïef goed. Misschien geloof je het niet, maar het is echt waar. Hij heeft het altijd over "Tjeu en ik", "vake en ik", "papa en ik", ... en nooit over "Ik en papa". Gisteren klopte hij per ongeluk met een zwaard op Tjeu zijn hoofd (klinkt erg, het zwaard was van hout). Die begon te huilen, Briek pakte hem vast in een ongelooflijke knuffel en begon gewoon zelf mee te huilen van verdriet omdat hij dat per ongeluk had gedaan. :-) En dan moet je weten dat Tjeu hem tien minuten daarvoor expres (!) met een zwaard op zijn hoofd had geklopt. Haha! Het is zo'n kind dat je in bubbleplastic wilt inpakken voor je het de straat op stuurt, terwijl Tjeu iemand is die je zo midden op straat zet omdat je weet dat hij zijn plan echt wel gaat kunnen trekken.
Echt. We hebben het zo verdomd goed met zijn allen.
God only gives what you can handle. Maar met dit gezin kunnen wij nog veel meer aan.
Ik had laatst het idee om gewoon elke keer als Briek naar de logopedie gaat of naar de dokter moet, hem te belonen met een pluim. Die we dan zouden plakken op een pluimenmuur. Hij verdient dat, want echt alle pluimen gaan naar hem. Als je ooit zin hebt om hem een pluim op te sturen: DOEN! Hij verdient dat echt.
Vandaag probeerde ik de eerste keer of het zonder gebitslijm zou kunnen blijven hangen, want dat is toch echt een merde. Het blijft in zijn gat in het verhemelte hangen, er blijven etensresten in achter wat voor geurhinder kan zorgen en 's avonds moet je heel wat toeren uithalen om al die gebitslijm te verwijderen. Het plaatje bleef hangen, maar Briek voelde zich er niet "veilig" mee. Hij had schrik dat het plaatje toch zou uitvallen en zei dat hij zich beter zou voelen met de lijm. Dus geen probleem... ik blijf het plaatje vasthangen. Fijn dat hij het zo goed kan verwoorden.
Het verhemelteplaatje zorgt soms wel voor wat problemen. Zo blijft er regelmatig eten vastzitten tussen het plaatje en het verhemelte. Hij begint dan te kokhalzen en ik moet dan met mijn vingers in zijn mond zitten om het eten er terug uit te halen. Vorige keer at hij een spiegeleitje en haalde ik een hele sliert ei van achter het plaatje. Best vervelend voor hem, maar zonder plaatje is het niet veel beter. Dan blijft er erg vaak eten in het gat zitten en dan begint hij ook te kokhalzen. We staan er elke dag van te kijken hoe groot het gat geworden is en hoeveel "ravage" de operatie eigenlijk heeft aangericht.
Ook de logopedie doet Briek héél flink. Best vermoeiend voor het mannetje, want hij moet twee keer per week tijdens de middagpauze en daar bovenop moet hij echt wel huiswerk maken. Wij hebben het zelf nog wat moeilijk om dat "huiswerk" in te plannen en dus lukt dat thuis oefenen niet altijd even goed. Soms moet hij dan plots de dag voor de logopedie nog snel veel oefenen (want we krijgen niet graag onder onze voeten dat er te weinig geoefend is), maar hij doet het gewoon zonder morren. Papa probeert nu ook in de dagelijkse omgang hem te wijzen op de juiste uitspraak van woorden, maar mama heeft het daar nog wat moeilijk mee. Ik wéét dat het moet, maar ik onderbreek niet graag zijn spel omdat hij het woord "paard" of "beer" niet met de juiste "p" of "b" uitspreekt. Het lukt dan vaak ook niet van de eerste keer en al gauw is het hele spelmoment om zeep. Maar het moet, ik weet het. Want als we dat niet doen, gaat hij nooit de link leggen tussen oefenen bij de logo en al het geoefende ook echt gebruiken.
Op school zou de zorgjuf ook contact opnemen met de logopediste en dat vinden we fijn. Zo kunnen ze ons op school misschien ook gewoon helpen. Want als iedereen er op let dat hij bij het uitspreken van de "p" met een gesloten mondje begint, dan komt het echt wel goed!
Alle pluimen in deze hele situatie gaan naar onze Briekel. Echt waar. Hij hoorde dat het niet gelukt was, vroeg of ze later dan nog eens gingen proberen, aanvaardde de hele situatie en zette gewoon KEIHARD door. Terwijl papa en ik af en toe eens echt kunnen balen. :-)
Waar ik het vooral moeilijk mee had.... De laatste tijd heb ik heel wat verhalen onder mijn neus geschoven gekregen van kinderen die een veel, veel, veel groter doorzettingsvermogen toonden, een veel grotere pijn en teleurstelling ondergaan, ouders die veel sterker in hun schoenen moeten staan en die het toch doen... Ik kan dan alleen maar slikken en ontzag hebben.
We hebben het zo verdomd goed met zijn allen. Briek is een heerlijk mannetje. Ik dacht altijd dat ik dat vond omwille van het feit dat ik zijn moeder ben, maar letterlijk IEDEREEN die Briek ontmoet, smelt weg.
Ik zei het onlangs tegen Jorge... Briek is gewoon zo oprecht en naïef goed. Misschien geloof je het niet, maar het is echt waar. Hij heeft het altijd over "Tjeu en ik", "vake en ik", "papa en ik", ... en nooit over "Ik en papa". Gisteren klopte hij per ongeluk met een zwaard op Tjeu zijn hoofd (klinkt erg, het zwaard was van hout). Die begon te huilen, Briek pakte hem vast in een ongelooflijke knuffel en begon gewoon zelf mee te huilen van verdriet omdat hij dat per ongeluk had gedaan. :-) En dan moet je weten dat Tjeu hem tien minuten daarvoor expres (!) met een zwaard op zijn hoofd had geklopt. Haha! Het is zo'n kind dat je in bubbleplastic wilt inpakken voor je het de straat op stuurt, terwijl Tjeu iemand is die je zo midden op straat zet omdat je weet dat hij zijn plan echt wel gaat kunnen trekken.
Echt. We hebben het zo verdomd goed met zijn allen.
God only gives what you can handle. Maar met dit gezin kunnen wij nog veel meer aan.
Ik had laatst het idee om gewoon elke keer als Briek naar de logopedie gaat of naar de dokter moet, hem te belonen met een pluim. Die we dan zouden plakken op een pluimenmuur. Hij verdient dat, want echt alle pluimen gaan naar hem. Als je ooit zin hebt om hem een pluim op te sturen: DOEN! Hij verdient dat echt.
1 opmerking:
Als iedereen de pluimen gaat opsturen die Briek en jullie verdienen, dan vrees ik dat de vogels het in de toekomst koud gaan hebben. Jullie doen dat schitterend allemaal. We zijn in ieder geval benieuwd naar het verslag van het bezoek in Antwerpen.
Lieve & Werner
Een reactie posten