Lieve Briek
Hij is langs geweest, lief kereltje. Het mannetje met de hamer is aan de deur geweest en heeft ons na één ferme slag achtergelaten met pijn in de nek, laaghangende schouders en doffe ogen. Na acht maanden heeft hij zijn achterstand weggewerkt en vond hij dat het tijd was om eens orde op zaken te stellen. Deze periode kon niet zomaar aan ons voorbij gaan.
We hadden hem niet meer verwacht, eigenlijk. Alles ging goed, alles liep vlotjes. We hebben ons samen door allerlei huildagen, (spoed)operaties, strijden met eten en slapen, ... geworsteld en het ging beter. Wat waren wij goed in vechten en doorgaan.
En toch. Ho, halt! Stop. Hier zal niet verder gegaan worden. Eerst stilstaan en verwerken. Maar mama ging werken en papa ging al werken in ons nieuwe huis, dus moest de man met de hamer dringend tussenbeide komen. BAM. Eén slag.
En dat hij ons goed te pakken heeft, dat is zeker. Totaal tegen onze verwachtingen in bleek de man een serieuze moker bij te hebben. Elke dag zie ik papa zijn ogen een beetje doffer worden, hangen zijn schouders nog wat lager en lijkt hij meer en meer kwetsbaar. Tijdens je doopviering moest hij huilen. Hoor je dat? Papa! Onze sterke papa. Het is zwaar geweest. Mama heeft papa eens een brief geschreven. Ik denk dat dit stukje hier goed past:
Wat die éne hamerslag met ons heeft gedaan is onbeschrijfelijk. Plots voelen we ons niet meer dan "papa en mama". Het enige wat in ons hoofd zit zijn zware herinneringen, het enige wat in ons hart zit zijn angst en verdriet. We lijken enkel nog te kunnen praten over wat er met je gebeurd is en het lijkt ook alsof mensen alleen nog maar met ons willen praten over die tijd. Verder dan de "Hoe is het met Briek-vraag" komt het gesprek niet meer. Alles is ongemakkelijk. We zijn geen Jorge meer, we zijn geen Riet meer, we zijn geen extrudeur of leerkracht meer. We zijn papa. En mama. En niet zomaar papa en mama. We zijn papa en mama van dat kindje met een hazenlip. Niet van jou, Briek. Want jij bent ZO VEEL MEER dan dat kindje met een hazenlip. Maar dat ziet de wereld niet, dat zien enkel wij.
En nu staan wij hier. Kwetsbaar, bloot, met een loodzwaar verleden op onze rug. Wat is er zwaarder dan je eigen kind hebben zien lijden en niet hebben kunnen helpen? Geen wonder dat papa geen sterke beer meer is. Wat zou jij worden als elk vezeltje vreugde en hoop wordt verbrijzeld? Een hoopje mens. Papa is een hoopje. Maar! Papa is ons hoopje. En er is veel liefde hier! Lees maar:
Maar...
Er is altijd liefde.
We zien je graag. Heel graag. Ons haasje.
Dikke zoen
papa en mama
Ps.: We moeten nog eens naar Brussel, naar de logopediste, jongen. Je verslikt je te vaak en je moet nu leren om ook stukjes te eten zonder te stikken en over te geven.
Hij is langs geweest, lief kereltje. Het mannetje met de hamer is aan de deur geweest en heeft ons na één ferme slag achtergelaten met pijn in de nek, laaghangende schouders en doffe ogen. Na acht maanden heeft hij zijn achterstand weggewerkt en vond hij dat het tijd was om eens orde op zaken te stellen. Deze periode kon niet zomaar aan ons voorbij gaan.
We hadden hem niet meer verwacht, eigenlijk. Alles ging goed, alles liep vlotjes. We hebben ons samen door allerlei huildagen, (spoed)operaties, strijden met eten en slapen, ... geworsteld en het ging beter. Wat waren wij goed in vechten en doorgaan.
En toch. Ho, halt! Stop. Hier zal niet verder gegaan worden. Eerst stilstaan en verwerken. Maar mama ging werken en papa ging al werken in ons nieuwe huis, dus moest de man met de hamer dringend tussenbeide komen. BAM. Eén slag.
En dat hij ons goed te pakken heeft, dat is zeker. Totaal tegen onze verwachtingen in bleek de man een serieuze moker bij te hebben. Elke dag zie ik papa zijn ogen een beetje doffer worden, hangen zijn schouders nog wat lager en lijkt hij meer en meer kwetsbaar. Tijdens je doopviering moest hij huilen. Hoor je dat? Papa! Onze sterke papa. Het is zwaar geweest. Mama heeft papa eens een brief geschreven. Ik denk dat dit stukje hier goed past:
Lieve Jorge, mijn mooie echtgenoot
Het loopt stroef de laatste tijd, he? Gelukkig kan ik zeggen dat ik wel een idee heb hoe dat komt.
Er is veel gebeurd hier in huis. Als ik naar je kijk zie ik niets meer van de Jorge die ik bijna 5 jaar geleden voor het eerst aarzelend zoende ergens op een verloren bankje in Turnhout. We keren terug naar onze plaats, nu, terug naar onze eerste liefde.
Je bent zo hard veranderd sinds Briek hier is. Die onbezorgdheid die je had, waar ik toen zo jaloers op was, daar is geen sprankeltje van over gebleven. Als ik naar je kijk zie ik één hoop zorgen rondlopen en hoor ik het molentje onder je hersenpan oververhit zoemen. Het houdt niet op bij je, nooit meer. Ik kan je geen ongelijk geven. Er is veel gebeurd. Een kind krijgen verandert je. Ik ben zelf niet meer de Riet die jij 5 jaar geleden voor het eerst hebt ontmoet. Verre van. Er zit een kindje in mijn hart en hoofd dat mijn hele ik beheerst. En dat is wat er met jou ook is gebeurd, ik weet het. Dat onze Briek (lees je dat? ONZE) een "specialleke" is doet er ook geen goed aan. Ik heb in deze zeven maanden nog nooit zoveel liefde, vreugde, angst en verdriet gehad.
Wat die éne hamerslag met ons heeft gedaan is onbeschrijfelijk. Plots voelen we ons niet meer dan "papa en mama". Het enige wat in ons hoofd zit zijn zware herinneringen, het enige wat in ons hart zit zijn angst en verdriet. We lijken enkel nog te kunnen praten over wat er met je gebeurd is en het lijkt ook alsof mensen alleen nog maar met ons willen praten over die tijd. Verder dan de "Hoe is het met Briek-vraag" komt het gesprek niet meer. Alles is ongemakkelijk. We zijn geen Jorge meer, we zijn geen Riet meer, we zijn geen extrudeur of leerkracht meer. We zijn papa. En mama. En niet zomaar papa en mama. We zijn papa en mama van dat kindje met een hazenlip. Niet van jou, Briek. Want jij bent ZO VEEL MEER dan dat kindje met een hazenlip. Maar dat ziet de wereld niet, dat zien enkel wij.
En nu staan wij hier. Kwetsbaar, bloot, met een loodzwaar verleden op onze rug. Wat is er zwaarder dan je eigen kind hebben zien lijden en niet hebben kunnen helpen? Geen wonder dat papa geen sterke beer meer is. Wat zou jij worden als elk vezeltje vreugde en hoop wordt verbrijzeld? Een hoopje mens. Papa is een hoopje. Maar! Papa is ons hoopje. En er is veel liefde hier! Lees maar:
Maar ik HOU VAN JOU. Lees je dat? Ik. hou. van. jou. Man! Nu ik dat zo typ, krijg ik de vlinders tot in mijn keel en mijn knieën. Lieve Jorge, dit komt goed. Dit moet goed komen. Er wacht ons een nieuwe toekomst. Ik kan mij niet voorstellen dat jij en ik niet meer jij en ik zouden zijn. Dat bestaat niet. Niet in mijn hoofd en (hopelijk) niet in het jouwe. Dat bestaat gewoon niet. In geen enkel boek, in geen enkele encyclopedie bestaat "jij en ik niet meer" niet. PUNT.Zie je? Er is liefde! En er is een nieuw huis. Voor ons is dit een nieuw begin, hopelijk. Dit moet een nieuw begin zijn. Want mama kan alleen maar huilen en papa is een hoopje.
Maar...
Er is altijd liefde.
We zien je graag. Heel graag. Ons haasje.
Dikke zoen
papa en mama
Ps.: We moeten nog eens naar Brussel, naar de logopediste, jongen. Je verslikt je te vaak en je moet nu leren om ook stukjes te eten zonder te stikken en over te geven.
2 opmerkingen:
wauw... riet! zo diep uit het hart. ik ben eventjes stil geworden. maar het is waar wat je zegt, en ergens maakt me dat bang... te weten dat 'wij' hier ook door gaan moeten. ik ben nu al een 'hoopje' wat gaat dat over een jaar zijn? en het is idd niet leuk dat iedereen zich focust op wat gebeurd is, het gaat over hier, en nu! en wat achter de rug is, dat is ook daadwerkelijk achter de rug, 'gelukkig dan, soms...'
ik wens je nog veel sterkte in de toekomende tijd, en enorm véél plezier in het nieuwe huisje, een nieuw begin als gelukkig gezin!
jullie zijn kanjers van mensen... jullie doen dat goed!
groetjes van een 'nog-groen-achter-de-oren' lotgenoot kathleen en de nog ongeboren michiel
Lieve Riet & Jorge, hier wordt je stil van. Het is moeilijk om de juiste woorden te vinden,... Weet dat elk gezin met kinderen door de fase gaat dat je 'enkel' mama of papa bent van je kind. Je verliest geen deel van jezelf maar je hebt een deel van jezelf en van je liefste in een nieuw mensje verpakt en dat brengt een onvoorstelbare verantwoordelijkheid met zich mee. De zorgen die jullie extra dragen maken het er niet eenvoudiger op. Dat mannetje met de hamer zal er jammer genoeg nog vaker staan maar probeer je op te krikken aan de momenten dat je wél genoeg energie hebt voor drie als één van jullie het even niet ziet zitten of als je een lieve lach van Briek ziet omdat hij van jullie houdt of als je - al is het maar voor een fractie van een seconde - in mekaars ogen kijkt en weet dat ondanks alles, het allemaal weer goed komt. Voor de rest van je leven blijf je de 'mama en papa van Briek' maar tegelijkertijd blijf je ook man of vrouw van mekaar en ook nog eens Riet of Jorge. Die drie delen maken jullie compleet al is het niet op elk moment gelijk verdeeld. Probeer met wat humor de uitdagingen samen aan te gaan en weet ook dat je het mannetje met de hamer soms ook te snel af kan zijn.
Veel liefs,
Werner & Lieve
Een reactie posten