Het speldenkussen

Vrijdag werd Briek verwacht in Leuven voor een MRI-scan. Men wou dan graag eens nakijken of de hersenbloeding toen geen schade heeft aangericht onder de hersenpan van Briek. Het werd een bijzonder vermoeiende dag. Ik heb speciaal een dagje gewacht om een verslag te schrijven, omdat ik gisteren nog veel te erg onder de indruk was van de gebeurtenissen en best emotioneel reageerde en dacht.

Jorge kon niet mee naar Leuven, dus had ik moeke opgetrommeld om me te vergezellen. Alleen zag ik dat niet zitten, omdat we om zes uur 's morgens moesten vertrekken en omdat Briek ook nuchter moest zijn. Nu goed, Briek is een ongelooflijk brave baby en eigenlijk had ik me daar niet zo druk in moeten maken. Maar kom, een extra paar handen en een extra portie geduld zijn echt wel handig gebleken.

Ik weet niet goed hoe ik het verslag moet maken van deze dag. Mijn gedachten schieten naar alle kanten. Briek was heel braaf, ook al mocht hij pas om 10u onder de scanner. Verder ben ik heel erg boos geweest deze dag, heel erg angstig, heel erg verdrietig en voelde ik me ook heel erg schuldig.

Laat ons beginnen bij het boos zijn. We hebben niet zo'n goede "relatie" met de Kinderneurologen in Leuven. Zij verdenken ons ervan dat we Briek geschud, geslagen, ... hebben en ze laten dat op allerlei manieren wel merken. Wij hebben telkens het gevoel dat ze ons behandelen als mentaal achtergestelden en dus houden ze ook voortdurend informatie voor ons achter.
Deze keer moesten we op consultatie voor een MRI, dat hadden ze ons gezegd. Daar aangekomen bleek ook een afspraak gemaakt met de kinesist en de oftalmoloog voor opnieuw een onnozel oogonderzoek. En dan maar verbaasd doen dat ik daar niet van op de hoogte was.

Soit, het eerste gesprek met een dokter begon goed. Ze ging even peilen naar de ontwikkeling van Briek en begon mij allerlei vragen te stellen. Ze vroeg of Briek bepaalde dingen kon die een kind van zes maanden zou moeten kunnen. Briek is een jaar!!! Toen ik telkens bevestigend antwoordde op haar vragen (Kan hij al een beetje zitten? Kan hij al blokjes oprapen?), was ze uiteindelijk zelfs verbaasd dat hij kon kruipen en kon rechtstaan. Uit het gesprek kon ik afleiden dat ze er echt vanuit ging dat Briek hersenschade heeft en dus achterstand op de ontwikkeling.
Toen vroeg ze: "Hebben jullie hier al een kinesist gezien?" "Nee." "Ah, dan hebben jullie toch wel thuis kine gevolgd?" "Nee." "Ah. De kinesist komt langs." Een beetje later in de dag kwam een andere dokteres mij exact dezelfde vragen stellen. Ik heb toen gezegd: "Nee, want Briek doet alles wat hij moet doen op deze leeftijd dus ik vind kine ook echt niet nodig." Ze luisterde niet echt en zei me gewoon dat ik nog een afspraak thuis zou krijgen toegestuurd.

Het vervelende aan het hele verhaal is dat niemand ons ooit iets heeft vermeld over kine doen. Toen wij er uiteindelijk zelf achter vroegen, zei men ons dat dit niet nodig was omdat alles goed verloopt. En nu plots gaat men er een probleem van maken!! Bovendien moesten we opnieuw een oogonderzoek ondergaan om te zien of er bloedingen zijn op het netvlies (dat zou betekenen dat er druk in de hersenen is), maar er is geen enkele aanwijzing dat er iets mis zou zijn. Ik had echt voortdurend het gevoel dat zij  ervan uitgaan dat er iets mis is in Briek zijn hoofd.

De rest van de dag was vervelend. We moesten heel erg lang wachten in de kinderdagzaal. Deze zaal zat vol kindjes die aan de dialyse moesten of chemo kregen. Er waren geen aparte kamertjes en dus zagen we de kindjes doodziek zijn/worden vlak naast ons. Ik wilde dit niet zien, ik wilde hier niet bijzijn. Ik voelde mij opgelucht (Briek is niet doodziek.), schuldig (Waar maak ik me zorgen om.), verdrietig (Dit kind is echt doodziek.), ongemakkelijk (De aanblik van het zieke kindje is heel pijnlijk.) en ongeduldig (Ik wil hier weg!). Uiteindelijk, na uren te hebben gewacht, kwamen ze ons zeggen dat de kinesist de afspraak was vergeten (????????) en dat we dus eindelijk mochten gaan. Ik heb thuis gehuild als een klein kind. Bovendien waren in deze zaal de verpleegkundigen niet bepaald vriendelijk te noemen.

Nog even vermelden: voor de MRI-scan moest Briek onder narcose en dus kreeg hij een infuus. Een stagiaire deed Briek in slaap en mocht het infuust steken. Ze hebben hem 25 keer moeten prikken voor het infuusje goed zat en daar hebben we nooit problemen mee gehad bij andere operaties. Ze hebben hem paracetamol gegeven voor de pijn van het prikken. Ik stond perplex. Papa heeft er foto's van genomen. (Als Briek normaal een prikje krijgt,mag hij iets uit een doos vol speeltjes kiezen. Nu niet, hij kreeg een mini eendje, zo klein dat je het bijna niet ziet staan.)

Ook nu nog zit ik met een heel ongemakkelijk gevoel. De beelden van de echt zieke kindjes flitsen me meermaals per dag aan mijn ogen voorbij. Bovendien maak ik me toch zorgen om de uitslag van de MRI en het verdere verloop van onze opvolging op de dienst kinderneurologie. Maar net op de momenten dat ik me zorgen maak, voel ik me opnieuw schuldig. Waar maak ik me in godsnaam druk in???

Mijn zorgen kleine zorgen.

Schamper zelfbeklag.

Ik heb in dit eerste jaar met Briek ontzettend veel gedacht dat we eigenlijk toch wel geluk gehad hebben. Ik heb in dit eerste jaar heel veel keer God, de natuur, Iets bedankt omdat ons grotere ellende is gespaard gebleven en omdat Briek "maar" geboren is met een hazenlip. Als je kindjes ziet sterven op de ziekenhuisgang waar je zelf met je baby ligt, dan relativeer je je eigen situatie al gauw. Het is inderdaad maar een schisis, we zijn niet gedoemd, en we hebben een pracht van een kind.

Maar na een week ziekenhuis, na operatie nummer 4, na opname nummer 5, na narcose nummer 9 en na bloedonderzoek nummer ikweetniethoeveel dan blijft er van het hele relativeringsverhaal niet veel meer staande.
Wanneer we thuis zijn, met Briek krijsend op onze schoot, samen de minuten tellend tot wanneer die verdomde pijnstiller nu wil beginnen werken, dan is het verdriet. Dan valt er niets of niemand meer te bedanken. Dan maakt het niet uit dat ons lot "maar een hazenlip" is en niets ernstiger. Nee, dan doet het pijn. En dan val ik niet meer op mijn blote knieën uit dankbaarheid, maar ben ik gefrusteerd, smaakt mijn eten me niet meer, heb ik weinig zin om iets te doen en loop ik de hele dag rond met een zoon in mijn armen. En het kan me dan nog niets schelen dat ik hem zou verwennen. Dan verdoem ik die God, de natuur, het Iets en wentel me (heel even maar) in schamper zelfbeklag. En dan vind ik zelfs dat het me veroorloofd is.

Ongelooflijk hoe alles kan veranderen op amper één week. Briek is volledig zijn kluts kwijt. Nu goed, we hebben geen geluk gehad toen hij bij thuiskomst met een buikgriep en een oorontsteking bleek opgezadeld (een buikgriep die nu - helaas - bij papa is aanbeland en die zeer waarschijnlijk mama ook nog wel zal vellen). 's Nachts slaapt hij slecht. Voor de operatie was Briek een droomslaper. 's Avonds om half zeven in bed, 's morgens om half zeven uit bed. Nu moeten mama en papa meerdere keren per nacht gaan checken. Ook wel om pijnstillers te geven, maar toch. Hij slaapt heel onrustig.

Het eten dat voor de operatie plots in een stroomversnelling zat en ongelooflijk goed ging, gaat nu natuurlijk helemaal bergaf. Het is zelfs zo dat ik Briek vandaag zonder eten (vanaf 14u) in bed heb moeten steken, gewoon omdat hij simpelweg niet wil eten. Heel frustrerend, omdat hij natuurlijk nu al een uur ligt te gillen van de honger in zijn bedje. Maar als ik hem dan eten aanbied, moet hij het niet hebben. Wat doe je dan????

Natuurlijk had hij met heel die buikgriep- en oorontstekinghistorie net echt al te veel zin in spelen, maar nu hij genezen is daarvan (niet van de operatie) en nu we zijn pijn enigszins onder controle kunnen houden, lijkt hij nog steeds helemaal verloren. Hij hangt voor de meerderheid van de dag huilend aan mijn broek en wil alleen maar in de zetel "brakken". Wanneer ik hem dat verbied omdat het simpelweg te gevaarlijk is - hij is echt wild - huilt hij voortdurend. Hij komt huilend zijn bed uit en gaat er huilend weer in. Helemaal niet de Briek die we de laatste maanden kenden! Ik weet ook wel dat alles op zijn tijd terug zal komen, maar het irriteert me dat het goede weer weg is. Het ging juist ZO goed en dan komt die verdomde schisis weer spelbreker spelen. Joy.

Vrijdag moeten we terug naar Leuven. Dan moet hij vanaf vier uur 's nachts nuchter zijn voor zijn MRI-scan. Waarschijnlijk wordt dat het meest belangrijke moment van het jaar voor papa en mama. Eindelijk bevestiging (hopelijk) dat die walgelijke hersenbloeding geen schade heeft veroorzaakt. Als ik kijk naar Briek kan ik me niet voorstellen dat het wel zo zou zijn, maar ik zit toch met onzekerheid en een sluipende angst. Hopelijk kan deze MRI papa en mama voor altijd bevrijden van onze irrationele en allesoverheersende angst.

We zijn nu volop bezig aan week twee van het herstel. Mijn enige wens voor deze week? Terug een gelukkig Briekeltje.

Briekeltje gelukkig = mama gelukkig.

Laat ons hopen.

Schisisoperatie nummer 3: het vervolg

Goed nieuws! Ondertussen zijn we veilig en wel aangekomen in onze eigen thuis en dat doet ongelooflijk deugd.

Het is allemaal nog even spannend geweest of we wel voor het weekend konden vertrekken, want Briek maakte woensdag plots koorts en dat is niet goed. Hij voelde zich ongelooflijk slecht van de contramal (pijnstillers), had krampen, moest overgeven en stond plots vol pukkeltjes. Bloed nemen dan maar. daar was gelukkig niet al te veel in te zien, maar dat betekende wel dat we niet naar huis konden. Ons lotgenootje dat dinsdag ook deze operatie had ondergaan zagen we met veel jaloezie vertrekken naar huis. Hij was al heel goed hersteld en wij moesten nog een nacht blijven.

Deze twee laatste dagen van ons verblijf (donderdag en vrijdag) verliepen in hetzelfde elan als de eerste drie. Veel wenen, veel onrust, weinig slapen. Alleen voelde hij zich na het verwijderen van de pijnpomp véél beter wat zijn maag betreft. Hij waagde zichzelf aan een spelletjesmoment.

Soit, op vrijdag mochten we naar huis.

Nu, thuis, gaat alles nog heel moeilijk. Briek heeft veel meer pijn dan na de vorige operaties. We moeten echt veel pijnmedicatie geven en dan gaat het nog maar "zozo". De nachten zijn heel erg kort, hij weent veel. We merken heel goed wanneer hij pijn heeft, op die momenten wil hij absoluut niet slikken en laat hij het speeksel gewoon uit zijn  mondje lopen. Eerst dachten we dat er tandjes zaten te komen, maar nu weten we wel beter. Dan is het pijnstillertijd!
Het eten gaat bijgevolg ook nog niet zo schitterend. Hij eet wel, maar het moet nog heel wat verbeteren. Maar de operatie is nog niet lang geleden gebeurd, dus we hebben nog tijd.

Nog opvallend? Briek zijn evenwicht is helemaal verstoord. Hij kan moeilijker kruipen, kan bijna niet meer rechtstaan en valt om de haverklap boem naar beneden. Gisteren hoorde ik een keiharde dreun en daar lag ie dan, languit op de mat. 't Is een dutske nu hoor.

Mama en papa hebben het best moeilijk om hem zo te zien. Gisterenavond werd hij krijsend wakker en dat heeft zo echt wel een hele tijd geduurd. Dan hebben we het moeilijk. Maar goed! Deze operatie was er voor zijn eigen goed, he. Nu nog genezen en dan is de miserie achter de rug.

We weten nu ook zeker dat Briek op 5 jaar opnieuw onder het mes moet. Als we kijken in zijn mondje, dan zien we een heel mooi gehemelte (nu nog wel wat wit en zwart), maar rechts vooraan is er nog een gaatje. Dit gaatje zou normaal gezien op 6 maanden moeten gesloten zijn, maar je weet ondertussen dat dit niet gelukt is. Bij deze operatie gingen ze proberen zover mogelijk naar voor te werken om zo een operatie op 5 jaar toch uit te sluiten, maar dat is ook niet gelukt.

Voila, een kort verslagje nu, maar we zijn nog erg moe. Gelukkig zijn we thuis en kunnen we hier allemaal beter rusten en op plooi komen. Binnenkort "daten we nog wel eens up". Hieronder nog wat fotootjes.

Ohja, nog kort. Onze grootste uitdaging nu? Briek mag twee weken lang NIETS in zijn mond steken. Ook zijn vingertjes niet. Gisterenavond had hij het, na ongeveer 2000 keer 'nee, dat mag niet', plots door en begon aan zijn handje te likken.

Lieve groetjes

 Mijn bedje voor de komende dagen.

 Ik voel mij al veel beter hier (infuusje weg) en wil wat spelen.

 Flink lachen, het lukt nog!

 Kusje geven aan mijn mama.

Schisisoperatie nummer 3

We zitten vandaag voor de derde dag in Gasthuisberg en - om meteen goed te openen - we willen graag al terug naar huis!

De eerste dag verliep alles vlekkeloos. We kwamen aan om 16u in Gasthuisberg en Briek voelde zich meteen thuis. Bloedname, controle door de kinderarts, bloeddrukmeting, ... voor hem was het allemaal een eitje, een grapje, een speelmomentje. Hij lachte naar iedereen, was vrolijk en heeft geen traan gelaten. Volgens de verpleegster mochten we fier zijn op onze flinke zoon, zo iemand kwamen ze niet vaak tegen. Nadien het badje, het avondeten en het slapen: allemaal zonder problemen! Onze ziekenhuisweek was dus zeker wel goed gestart.

Dinsdag werd hij geopereerd. We wisten dat er nog een kindje met dezelfde operatie op de gang lag, maar gelukkig waren wij als eerste aan de beurt. Dat betekende toch al niet al te veel gedoe met het nuchter houden van een hongerige baby. De operatie zou om half acht beginnen, maar zoals we het gewoon zijn, liep dat natuurlijk uit met een uur vertraging. Tijdens dit uur is er heel wat gebeurd, zelfs een anesthesiste die bijna flauw valt in het operatiekwartier. Zij ligt met haar benen omhoog op de grond, terwijl Briek op de operatietafel ligt te wachten op zijn narcose. Dat is ook weer eens iets anders.

Om het kort te maken, ongeveer een dikke drie uur later mocht mama naar Briekje gaan op de recovery. Anders dan bij de vorige operaties lag hij nu niet lekker te slapen, maar lag hij daar te brullen tot en met. Ze hebben hem meteen een kalmeringsmiddeltje gegeven en dan mocht hij bij mama op schoot helemaal tot rust komen. Ik heb hem een dik uur zo bij mij gehad en ik moet zeggen dat een baby van meer dan 10 kilo toch niet meer zo heel eenvoudig vast te houden is.
Maar het arme ventje had duidelijk pijn en wist gewoon helemaal niet wat er aan de hand was! Buiten het bloed rond zijn mondje konden we ook helemaal niet zien dat hij geopereerd was. Hij zag er zo goed uit!

Maar dan moest alles nog beginnen. Als ik het verdere verloop van gisteren en vandaag wil samenvatten kan ik redelijk kort zijn: VERMOEIEND! Briek weent heel veel, wil niet slapen en weet met zichzelf geen blijf. Hij kronkelt langs alle kanten, is kotsmisselijk van de contramal (zware pijnstiller die continu in zijn infuus loopt) en is alleen tevreden met kilometerslange tochten door de gangen van Gasthuisberg, in zijn eigen buggy. Gisteren hebben we zo twee uur rondgelopen voor hij zich (na een hele dag wakker mét narcose in zijn lijf) gewonnen wou geven en ging slapen. Mama heeft gehuild.

Wat ook heel frusterend is, is dat altijd op de momenten dat Briek toch slaapt in zijn bedje de verpleegsters net zijn infuus moeten komen checken, hem aan de hartmonitor moeten hangen, antibiotica moeten geven, ... . Elke keer opnieuw wordt die kleine man terug wakker en dat vindt hij absoluut niet prettig. Begrijpelijk. En wij nog veel minder.

De nacht is uiteindelijk wel meegevallen. Het eerste deel heeft hij in de buggy gelegen, nadien heeft mama hem in zijn bedje kunnen leggen en heeft hij redelijk geslapen. Laat ons zeggen dat mama net uitgerust genoeg was om de volgende dag weer aan te kunnen.

Vandaag mocht hij dan proberen te eten. GEEN succes! Ik weet niet of zijn mondje heel veel pijn doet (met zoveel pijnstillers), maar zijn maag ligt echt helemaal overhoop. Hij heeft al een aantal keer overgegeven en - begrijpelijk - eten doet hij dus niet. Geduld, mama en papa, geduld! En nu, half drie, hebben we weer al een kilometer of 10 gewandeld door Gasthuisberg, weent Briek nog altijd en heeft hij nog maar een uurtje geslapen. We beginnen alweer erg moe te worden en kijken heel hard uit naar de dag dat we naar huis mogen. Pas dan zal Briek echt kunnen rusten en herstellen. Laat ons hopen alleen dat ze hem niet langer hier houden dan nodig, net omdat hij zo uit zijn doen is.

Als we thuis zijn posten we een aantal fotootjes. Vandaag ziet hij trouwens lijkbleek en heeft hij blauwe wallen onder zijn ogen. Als we door het ziekenhuis lopen, kunnen we gewoon op de gezichten van de mensen aflezen dat ze denken dat onze baby echt heel zwaar ziek is. Medelijden te over hier!

Wens ons nog veel geduld, we gaan het nodig hebben.
Oja, en rust ook.
Want we zijn moe.

Ohja, mogen we vragen om bij een reactie een naam te plaatsen? Zo weten wij ineens wie ons steunt, volgt, .... .

Lieve, lieve, lieve Briek

Knappe ridderzoon,
Stoere Viking,
Kleine, lieve kadee,
Mama's dikke vriend


Je eerste jaar zit er bijna op, je mag snel aan je tweede levensjaar beginnen. Wat is die tijd voorbij gevlogen! Zelf heb je geen idee aan welk tempo je eerste levensdagen, - maanden en - jaar ons voorbij zijn gewaggeld, je hebt nog geen besef van tijd. Maar geloof ons maar, de dagen met jou schoten aan een vliegende vaart doorheen ons leven. En eigenlijk is dat gek, koene krijger, want ik kan me ondertussen geen leven meer voorstellen zonder jou. Ik ken je ondertussen zo goed dat het lijkt alsof we altijd al samen zijn geweest. Maar, en dat is het mooie aan opgroeien, ik ga nog zoveel dingen aan je mogen leren kennen. De manier waarop je je eerste stapjes zet, hoe je voor de eerste keer een ijshoorntje zal eten, hoe je reageert als je de zee ziet, noem maar op!

Vandaag at je trouwens na een heel lange periode opnieuw een koek. Enkele maanden geleden mochten we van de logopediste proberen te starten met een smeltkoek, maar daar hebben we enkele nare ervaringen mee gehad. Nadat je ook in boterhammen, brokjes aardappel, groentjes of zelfs je pap begon te stikken, hebben we alles wat ook maar iets of wat een brokje had vermeden. Nu, nu je bijna 12 maanden oud bent, moesten we het wel terug opnieuw proberen. Je geeft ook voortdurend aan dat je boterhammen, koeken, ... wil eten. Maar! Mama is een angsthaas. Ik heb je -denk ik- net een keer teveel zien kokhalzen en stikken op een brokje.
Nu goed, met papa veilig in de buurt (hij redt je telkens) heb ik toch de stap genomen. En genoten dat je hebt! Voortaan eet je ook mee met mama en papa. Gewoon omdat je anders helemaal niets meer eet. Dus kookt papa en pureert mama en eet jij lekker mee aan tafel. Vind je geweldig, al moet ik zeggen dat de hoeveelheid die je naar binnen werkt niet echt een hoogvlieger is. Maar kom. Als er één ding is dat ik al geleerd heb in dit jaar, dan is het dat" kleine stapjes nemen" en" veel geduld hebben" het beste lonen.

Ondertussen nadert de volgende operatie met rasse schreden. Mama begint nu echt zenuwachtig te worden. Heel gek is dat, lieve Briek. Ik heb zoveel goede moed en ik weet dat we dit euveltje ook weer gaan overwinnen (we deden dat al twee keer), maar toch barst ik op de meest onverwachte momenten in tranen uit. Gisteren zei papa dat hij denkt dat je de crèche mist en voila, mama zat te huilen.
Omdat ik ook heel goed weet dat jij echt de crèche mist! Ik merk het aan alles. We hebben het geweldig plezant samen, jij en ik, maar ik weet heel zeker dat je graag terug ginder zou gaan spelen. Om het gemis een beetje te verkleinen kijken we elke dag naar de kaart die je kreeg van je vriendjes en vriendinnetjes in de crèche, je mag ook elke dag al eventjes je kroon opzetten (kreeg je alvast voor je 1e verjaardag). En volgende week gaan we nog eens piepen ginder, want mama en papa moeten nog wat papieren binnen brengen.

Wat je wel heel leuk vindt, is dat je elke dag bij mama kan zijn. Je hebt een ongelooflijke mama-periode nu. De hele dag hang je aan mijn broek (Die volhangt met zever, koek, etensresten, braaksel en snot.) en wil je bij mij zijn. Je kan uren samen spelen met mama, maar als je alleen moet spelen geef je het na een half uurtje al op. Soms is dat beste vermoeiend, want je bent een heuse Bengel. Maar ik kan je wel bezighouden zo. Dan zitten we samen verstopt onder een deken en lach je je te pletter. Of dan spelen we boefje en politie en moet mama (politie) achter je aan, het hele huis door. En tussendoor houd je de hele dag de wacht bij je twee caviavriendinnetjes, Merel en Marie. En als je dan een beetje moe wordt, dan kom je plots knuffelen bij mama en krijg ik soms tien minuten lang de ene (kletsnatte) zoen na de andere.

En het zijn die momenten, Briekeltje, dat ik helemaal wegsmelt en als een plasje liefde in de zetel lig.


Het ga je goed.


Kus
Je mama

Strijden tegen het onstrijdbare.

Het is ondertussen al bijna 2013. Dat betekent dat het ook helemaal niet meer lang duurt voor Briek een peutertje van 1 jaar oud is. Dat hij die leeftijd bereikt, dat merk ik heel hard. Hij krijgt toch wel wat peuterkuren, maar kan langs de andere kant ook steeds meer en meer. Zo heeft hij een paar dagen geleden voor de eerste keer 'gesproken'. Hij zegt 'daag' als hij naar iemand wuift. En, hij kan ook helemaal alleen staan. Tenminste, zolang hij niet doorheeft dat hij gewoon staat, zonder steun, dan kan hij het. Eens hij beseft dat hij geen houvast heeft, dondert hij naar beneden.

2013 betekent dus voor ons een vers jaar om nieuwe dingen te ontdekken, samen met Briek. We kijken er naar uit. Maar tegelijk betekent 2013 ook dat we eerst weer door die onoverkomelijk moeilijke periode moeten. Zijn operatie staat echt wel voor de deur nu. Heel vervelend, maar omdat het toch moet, wil ik ook het liefst dat ze zo snel mogelijk achter de rug is. Laten we nu beginnen tanden bijten, dan kunnen we snel weer samen lachen.

Het feit dat Briek geopereerd wordt, brengt met zich mee dat hij eigenlijk niet ziek mag worden. Als hij ziek is op 15 januari wordt het hele boeltje gewoon verzet en dan zitten we in de puree. Ik denk aan zorgverlof, interimaris, crèche, ... . Geen scenario waar we nu willen over denken. Maar! Niet ziek worden is strijden tegen het onstrijdbare. Zeker tijdens feestdagen. Het is al zover, we hebben een zieke in huis. Of wacht! We hebben drie zieken in huis. Eerst mama snipverkouden, dan papa en nu ligt Briek met koorts in bed. Olé, iets wat ik absoluut wil vermijden, valt niet te vermijden. Laat ons nu alleen maar ervan uit gaan dat de periode nog lang genoeg is om Briek helemaal beter te krijgen en beter te houden. Want, hoe contradictorisch het ook mag klinken, ik wil die operatie! En ik wil ze op 15 januari!

Goed. We wanhopen niet. Nog niet.

Nu 2013 voor de deur staat en nu Briek bijna 1 jaar is, kijk ik regelmatig terug op het voorbije jaar (clichématig als ik ben). Ik kan het hele jaar eigenlijk nog niet echt plaatsen, maar feit is dat ik 2012 nooit meer zal vergeten. Het was voor ons een jaar van nieuw leven, van afscheid nemen, van vreugde, van véél verdriet en van heel véél angst. Die angst zit echt geworteld in ons lijf en in ons hart. Een voorbeeld.

23 december hadden we het eerste kerstfeest bij oma. Het was heel vermoeiend voor ons. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik "mocht" meemaken hoe moeilijk feestdagen zijn met kinderen. Briek helemaal uit zijn doen, slecht geslapen, andere speelruimte, veel drukte, ... . Soit, hij behoorlijk van zijn melk toen we thuis kwamen. We steken hem dus snel in bed om om 3.30u wakker gehuild te worden, meneertje kan niet slapen. Dat heeft zo 2 uur geduurd. Toen was Briek zo over zijn toeren dat hij vreselijk hard huilde en dat ik totaal geen idee meer had wat ik nu kon doen. Alles al geprobeerd, nieuwe pamper, water drinken, warme melk, propere pyjama, slaapliedje, nachtlampje, Bumba kijken... . Nu, Briek weent eigenlijk zelden (zo hard). De manier waarop hij nu huilde, was voor ons niet normaal. Het enige wat ik tegen papa zei was: "Als hij zo blijft huilen, moeten we naar spoed." Dat lijkt misschien overdreven, maar in het licht van de hele hersenbloedinggeschiedenis is onze reactie misschien nog te begrijpen. Ik geloofde echt dat Briek opnieuw een hersenbloeding had. Ook papa was vreselijk ongerust, dat zag ik op zijn gezicht.
Nu goed, eind goed, al goed. Briek kreeg een dafalgan, viel in slaap en de rest van de dag verliep rimpeloos.

Dus. Als ik nu terugkijk naar 2012 en ik droom al wat van 2013, dan is het enige wat ik wens voor het nieuwe jaar: een beetje minder angst.

Kleine wijziging.

Belangrijk! Briek zijn volgende operatie zal niet plaatsvinden 9 januari, maar 15 januari. Waarom? Geen idee. We kregen enkel een briefje in de bus met de wijziging.

Goed nieuws! Briek kan zijn verjaardag nog thuis vieren! Slecht nieuws! We moeten dus nog wat langer proberen om Briek in deze wintertijd ziekvrij te houden. Dat was al goed mislukt deze week, maar gelukkig hebben we nog genoeg tijd om hem op te lappen. Alleen wordt het - hoe langer in de wintertijd - ook wel telkens moeilijker. Tijdens de feestdagen de snottebellen weghouden, wordt een hele opgave. Maar! Eentje die het waard is om te leveren.

Dus! Onthoud en spaar je duimpjes op voor 15 januari.

Tot die tijd gaan we gewoon verder met genieten van elkaar. 13 december moeten we nog eens terug naar Leuven voor de preoperatieve consultatie en mogen we nog eens naar het schisisteam. Mijn lijstje vragen ligt al klaar!

- Hoe lang zal het herstel duren?
- Wanneer mag Briek terug vaste voeding beginnen eten?
- Wat moeten we doen met de achterstand die Briek heeft op "eetvaardigheidsvlak"?
- Kunnen we opgevolgd worden door de logopediste in Leuven en niet meer in Brussel?
- Hoe lang zal de operatie duren?
- Is het herstel gemakkelijker of moeilijker dan bij de vorige operaties?
- Waarom groeien zijn boventanden niet? (Ze zijn er enkele maanden geleden doorgekomen, maar nu groeien ze niet meer.)
- Zal hij nu minder last hebben van vocht in de oortjes?
- Wordt hij opgevolgd qua spraakontwikkeling?
- ....