Ik heb in dit eerste jaar met Briek ontzettend veel gedacht dat we eigenlijk toch wel geluk gehad hebben. Ik heb in dit eerste jaar heel veel keer God, de natuur, Iets bedankt omdat ons grotere ellende is gespaard gebleven en omdat Briek "maar" geboren is met een hazenlip. Als je kindjes ziet sterven op de ziekenhuisgang waar je zelf met je baby ligt, dan relativeer je je eigen situatie al gauw. Het is inderdaad maar een schisis, we zijn niet gedoemd, en we hebben een pracht van een kind.
Maar na een week ziekenhuis, na operatie nummer 4, na opname nummer 5, na narcose nummer 9 en na bloedonderzoek nummer ikweetniethoeveel dan blijft er van het hele relativeringsverhaal niet veel meer staande.
Wanneer we thuis zijn, met Briek krijsend op onze schoot, samen de minuten tellend tot wanneer die verdomde pijnstiller nu wil beginnen werken, dan is het verdriet. Dan valt er niets of niemand meer te bedanken. Dan maakt het niet uit dat ons lot "maar een hazenlip" is en niets ernstiger. Nee, dan doet het pijn. En dan val ik niet meer op mijn blote knieën uit dankbaarheid, maar ben ik gefrusteerd, smaakt mijn eten me niet meer, heb ik weinig zin om iets te doen en loop ik de hele dag rond met een zoon in mijn armen. En het kan me dan nog niets schelen dat ik hem zou verwennen. Dan verdoem ik die God, de natuur, het Iets en wentel me (heel even maar) in schamper zelfbeklag. En dan vind ik zelfs dat het me veroorloofd is.
Ongelooflijk hoe alles kan veranderen op amper één week. Briek is volledig zijn kluts kwijt. Nu goed, we hebben geen geluk gehad toen hij bij thuiskomst met een buikgriep en een oorontsteking bleek opgezadeld (een buikgriep die nu - helaas - bij papa is aanbeland en die zeer waarschijnlijk mama ook nog wel zal vellen). 's Nachts slaapt hij slecht. Voor de operatie was Briek een droomslaper. 's Avonds om half zeven in bed, 's morgens om half zeven uit bed. Nu moeten mama en papa meerdere keren per nacht gaan checken. Ook wel om pijnstillers te geven, maar toch. Hij slaapt heel onrustig.
Het eten dat voor de operatie plots in een stroomversnelling zat en ongelooflijk goed ging, gaat nu natuurlijk helemaal bergaf. Het is zelfs zo dat ik Briek vandaag zonder eten (vanaf 14u) in bed heb moeten steken, gewoon omdat hij simpelweg niet wil eten. Heel frustrerend, omdat hij natuurlijk nu al een uur ligt te gillen van de honger in zijn bedje. Maar als ik hem dan eten aanbied, moet hij het niet hebben. Wat doe je dan????
Natuurlijk had hij met heel die buikgriep- en oorontstekinghistorie net echt al te veel zin in spelen, maar nu hij genezen is daarvan (niet van de operatie) en nu we zijn pijn enigszins onder controle kunnen houden, lijkt hij nog steeds helemaal verloren. Hij hangt voor de meerderheid van de dag huilend aan mijn broek en wil alleen maar in de zetel "brakken". Wanneer ik hem dat verbied omdat het simpelweg te gevaarlijk is - hij is echt wild - huilt hij voortdurend. Hij komt huilend zijn bed uit en gaat er huilend weer in. Helemaal niet de Briek die we de laatste maanden kenden! Ik weet ook wel dat alles op zijn tijd terug zal komen, maar het irriteert me dat het goede weer weg is. Het ging juist ZO goed en dan komt die verdomde schisis weer spelbreker spelen. Joy.
Vrijdag moeten we terug naar Leuven. Dan moet hij vanaf vier uur 's nachts nuchter zijn voor zijn MRI-scan. Waarschijnlijk wordt dat het meest belangrijke moment van het jaar voor papa en mama. Eindelijk bevestiging (hopelijk) dat die walgelijke hersenbloeding geen schade heeft veroorzaakt. Als ik kijk naar Briek kan ik me niet voorstellen dat het wel zo zou zijn, maar ik zit toch met onzekerheid en een sluipende angst. Hopelijk kan deze MRI papa en mama voor altijd bevrijden van onze irrationele en allesoverheersende angst.
We zijn nu volop bezig aan week twee van het herstel. Mijn enige wens voor deze week? Terug een gelukkig Briekeltje.
Briekeltje gelukkig = mama gelukkig.
Laat ons hopen.
Maar na een week ziekenhuis, na operatie nummer 4, na opname nummer 5, na narcose nummer 9 en na bloedonderzoek nummer ikweetniethoeveel dan blijft er van het hele relativeringsverhaal niet veel meer staande.
Wanneer we thuis zijn, met Briek krijsend op onze schoot, samen de minuten tellend tot wanneer die verdomde pijnstiller nu wil beginnen werken, dan is het verdriet. Dan valt er niets of niemand meer te bedanken. Dan maakt het niet uit dat ons lot "maar een hazenlip" is en niets ernstiger. Nee, dan doet het pijn. En dan val ik niet meer op mijn blote knieën uit dankbaarheid, maar ben ik gefrusteerd, smaakt mijn eten me niet meer, heb ik weinig zin om iets te doen en loop ik de hele dag rond met een zoon in mijn armen. En het kan me dan nog niets schelen dat ik hem zou verwennen. Dan verdoem ik die God, de natuur, het Iets en wentel me (heel even maar) in schamper zelfbeklag. En dan vind ik zelfs dat het me veroorloofd is.
Ongelooflijk hoe alles kan veranderen op amper één week. Briek is volledig zijn kluts kwijt. Nu goed, we hebben geen geluk gehad toen hij bij thuiskomst met een buikgriep en een oorontsteking bleek opgezadeld (een buikgriep die nu - helaas - bij papa is aanbeland en die zeer waarschijnlijk mama ook nog wel zal vellen). 's Nachts slaapt hij slecht. Voor de operatie was Briek een droomslaper. 's Avonds om half zeven in bed, 's morgens om half zeven uit bed. Nu moeten mama en papa meerdere keren per nacht gaan checken. Ook wel om pijnstillers te geven, maar toch. Hij slaapt heel onrustig.
Het eten dat voor de operatie plots in een stroomversnelling zat en ongelooflijk goed ging, gaat nu natuurlijk helemaal bergaf. Het is zelfs zo dat ik Briek vandaag zonder eten (vanaf 14u) in bed heb moeten steken, gewoon omdat hij simpelweg niet wil eten. Heel frustrerend, omdat hij natuurlijk nu al een uur ligt te gillen van de honger in zijn bedje. Maar als ik hem dan eten aanbied, moet hij het niet hebben. Wat doe je dan????
Natuurlijk had hij met heel die buikgriep- en oorontstekinghistorie net echt al te veel zin in spelen, maar nu hij genezen is daarvan (niet van de operatie) en nu we zijn pijn enigszins onder controle kunnen houden, lijkt hij nog steeds helemaal verloren. Hij hangt voor de meerderheid van de dag huilend aan mijn broek en wil alleen maar in de zetel "brakken". Wanneer ik hem dat verbied omdat het simpelweg te gevaarlijk is - hij is echt wild - huilt hij voortdurend. Hij komt huilend zijn bed uit en gaat er huilend weer in. Helemaal niet de Briek die we de laatste maanden kenden! Ik weet ook wel dat alles op zijn tijd terug zal komen, maar het irriteert me dat het goede weer weg is. Het ging juist ZO goed en dan komt die verdomde schisis weer spelbreker spelen. Joy.
Vrijdag moeten we terug naar Leuven. Dan moet hij vanaf vier uur 's nachts nuchter zijn voor zijn MRI-scan. Waarschijnlijk wordt dat het meest belangrijke moment van het jaar voor papa en mama. Eindelijk bevestiging (hopelijk) dat die walgelijke hersenbloeding geen schade heeft veroorzaakt. Als ik kijk naar Briek kan ik me niet voorstellen dat het wel zo zou zijn, maar ik zit toch met onzekerheid en een sluipende angst. Hopelijk kan deze MRI papa en mama voor altijd bevrijden van onze irrationele en allesoverheersende angst.
We zijn nu volop bezig aan week twee van het herstel. Mijn enige wens voor deze week? Terug een gelukkig Briekeltje.
Briekeltje gelukkig = mama gelukkig.
Laat ons hopen.
1 opmerking:
Volhouden hé Riet & Jorge. Jullie lieve en gelukkige Briekeltje komt eraan hoor ( alleen is de vraag wanneer hé). Wij zullen ondertussen nog wat duimen dat het snel zover is.
Lieve groetjes,
Lieve^& Werner
Een reactie posten