Genieten bovenal!

Dag zoon.

Vandaag nog 2 maanden en het is zover, een volgende grote stap in je nog zo jonge leventje.
Slechts 3 dagen voor je eerste verjaardag moet je een grote ingreep ondergaan. Je zachte gehemelte zal vorm krijgen, een huig gecreëerd. Hopelijk is dit de laatste echte ingreep in lange tijd.

En net vandaag is één van de belangrijkste nieuwsitems, een kindje dat tijdens een routineoperatie in coma geraakt. Een 'foutje' bij het ontwaken uit de narcose zo blijkt. Het maakt ons toch een beetje ongerust, ook al ben je al zo vaak onder narcose geweest.
Natuurlijk is die ongerustheid niet nodig,maar ergens zal het in ons hoofd sluipen als we je achter laten in O.K.. We herinneren ons nog die nacht na je eerste (spoed)operatie, de E.R. scene...

Na deze ingreep gaan we nog eens leren eten hé jongen. Net nu we aan het opbouwen zijn naar het eten van 'brokjes' gaan we na je operatie terug over op vloeibaar voedsel en dit minstens 4 weken lang. Wie weet eet je nadien wel sneller brokjes van voordien. Misschien stik je er zelfs niet meer in.

Maar nu gaan we eerst nog genieten van jou. Jij die sinds kort het huis doorkruipt, zoals een hondje achter onze voeten aan. Schreeuwen omdat je ons niet meer ziet en je denkt dat we je achter hebben gelaten. Knuffels en (kletsnatte) kusjes komen geven. Je bent goed bezig moeten we zeggen.

Je gaat je eerste Sinterklaas, eerste Kerst en eerste nieuwjaar meemaken binnenkort. Niet dat je er veel van gaat merken, voor jou zal het een dag als een ander zijn. Voor ons zal het zoveel leuker zijn, onze eerste Sinterklaas, Kerst en nieuwjaar met een zoontje. Wij genieten van jou, genieten van de tijd dat het zo vlot loopt met je. Vereerd zijn als mensen zeggen hoe lief,braaf,mooi,... je bent.

Mama ziet je graag, ik zie je graag.
En samen met ons nog een hoop mensen!

Tot snel jongen!


Papa.

Niet stikken!

Mannekes, mannekes, mannekes. Wat een week hebben we nu weer achter de rug. Eerlijk waar, ik heb een paar keer gedacht dat het de laatste momenten van onze Briek waren! En dat heeft natuurlijk allemaal te maken met zijn schisis!

Briek heeft - dat weten jullie al uit vorige blogs - toch wat problemen met slikken. Vooral brokjes of hardere stukjes krijgt hij moeilijker weg. Het is algemeen zo dat kindjes met open gehemelte zich veel vaker verslikken. Onze Briek is kampioen! We dikken zijn drinken al in (dik water, iets heel erg vreemd) zodat het water niet meteen in zijn keel glijdt en dat helpt.

Maar dan heb je stukjes brood. Toen ik Briek de eerste keer stukjes brood gaf, zat hij plots (na een stukje of drie) te stikken. Gelukkig herpakte hij zich zelf na een tijdje en gaf hij alles over, zodat de brokjes loskwamen.

En dan heb je braaksel. Vrijdag voelde hij zich niet zo goed na een dagje crèche. Hij wil niet goed slapen daar en dan is hij op het einde van de week echt doodmoe. Vrijdag was het de topdag van de vermoeidheid. Wenen wenen wenen wenen, koorts en overgeven. En dat is een probleem. Zijn pap was ingedikt met koekjesmeel (hij drinkt niet uit een papfles). En toen hij moest overgeven, zat dat plots allemaal vast in zijn keeltje. Hij heeft geen gehemelte, ook geen zacht gehemelte, geen huig, ... . Hij kreeg het zelf niet meer weg. Ik zag hem daar plots zitten stikken. Jorge zei: "Laat hem heel even doen..." Maar toen dat niet hielp zat er niets anders op dan hem ondersteboven boven de wasbak te houden en te kloppen op zijn rug. Papa was de held! Mama haar knieën waren ondertussen gelatinepudding. Na dat euveltje was Briek natuurlijk in alle staten.

Tot slot heb ik het nog niet gehad over karton! Briek had zonder dat ik het gezien had een doosje van een tube zalf kunnen bemachtigen. Het volgende moment dat ik naar hem kijk zie ik een stuk karton verdwijnen in zijn mondje. "Dankzij" dat gigantische gat in zijn mond schoof dat natuurlijk meteen achteraan in zijn mond, richting keeltje. Mama kon er niet meer aan en Briek kon niet meer ademen. Het volgende moment was pure horror. Briek keek mij in doodangst aan, mama  keek hem met een ongelooflijke huivering aan en ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Ik dacht alleen: "Het is gedaan."

En dan plots doet Briek een cool moveke met zijn tong waardoor het stukje naar voor schuift. Ik pak het snel ik kan uit zijn mondje en dans daarna als een gek met meneertje door de kamer. Hij vond dat verschrikkelijk. Maar ik kon mijn opluchting op geen andere manier uiten. Man! Een dag later was ik er nog niet goed van.

En dat is het lot van een schisiskindje, denk ik dan. En mama en papa moeten HEEL erg opletten dus. Alles uit de mond en hopen dat die kleine bengel niet al te veel moet braken. Tenminste, nog 2 maanden lang. Hopelijk is daarna alles beter!

Zie mij gaan!

Lieve Briek


Plots ga je als een sneltrein door het leven met die ontwikkeling van je. Bij elke nieuwe sprong in je mentale of fysieke evolutie gedragen papa en mama zich als twee kinderlijke gekken en sturen we elkaar 100 berichtjes met nieuwtjes, hoeraatjes en joepietjes. Voor ons betekenen die stappen die jij neemt heel erg veel. Je hebt immers een gigantisch grote rugzak op je rugje hangen met een hele geschiedenis erin. Het hele opgezwollenhoofdverhaal spookt nog dagelijks door onze hoofden en jouw ontwikkeling nu is een geruststelling, een bewijs voor ons dat je er helemaal oké bent doorgekomen.

Je doet het immers FAN-TAS-TISCH! Vandaag heb je voor de eerste keer gekropen. Man, wat een feest! We zagen je al weken de aanzet nemen tot het kruipen, maar het echt doen durfde je niet. Je zat dan maar op handjes en knietjes te huilen tot je weer op je poep ging zitten en het hele kruipmanoeuvre afblies. Maar vandaag besloot je - in de crèche - dat je misschien toch maar eens een stapje in de wereld moest zetten. En zo geschiedde. Hier thuis heb je trouwens nadien ook nog vrolijk door de kamer gescharreld. Niet helemaal met volle overtuiging, en telkens nog maar een kleine afstand, maar je kroop. En je kroop goed. Jep, mama heeft het gezien: ook in het kruipen ben je een krak.

Verder heb ik alleen maar goed nieuws over je. Je bent een droomkind. En nee, Briekje, dit is niet je sentimentele mama die spreekt, maar dit zijn de woorden van je lieve juffen op de crèche. Mijn hart glom van trots toen ik dit vandaag te horen kreeg. Blijkbaar ben je op je braafst daar. Je speelt alleen (dat doe je thuis ook) op de mat en je houdt jezelf bezig, je huilt niet omdat je honger hebt (hier ook niet, ik denk altijd maar dat je honger hebt), en je versiert kleine meisjes. Alleen dutjes doen, vind je in de crèche blijkbaar niet zo leuk. Ergens vind ik dat wel vreemd, want je slaapt thuis altijd als een roosje. Je bent ongelooflijk druk als je aan het spelen bent, maar je ligt ook heel erg graag in je bedje. Dan slaap je drie keer per dag twee uur aan een stuk en 's nachts lap je daar je nog eens een twaalf uur bij aan. We kunnen hier echt niet klagen over je. En nu kan ik alleen maar trots en fier zijn, omdat jij mijn zoontje bent. Je bent soms wel ondeugend, maar mama en papa hebben je nu nog netjes in de hand. En leute dat we samen hebben. Tjonge, hier is het leven goed.

Ik kan niet geloven dat ik dit nu schrijf. Amper 7 maanden geleden gingen we door een hel. Amper 7 maanden geleden heb ik geschreven dat ik ongelukkig was, omdat jij huilde en huilde en huilde. Zeven maanden geleden zaten wij in het ziekenhuis en rustte er een onrust van zo'n omvang op mijn schouders dat ik dacht dat ik nooit meer recht zou kunnen lopen. En zie ons nu. Jij bent perfect. Een droomkind. Ook al heb je gewoon geen gehemelte, ben je al acht keer onder narcose geweest en ben je al ettelijke keren binnenstebuiten gedraaid, jij bent een droomkind. Kijk. Dat noem ik nu eens perfectie.

Lieve, lieve, lieve Briek. Ik hoop dat jij heel goed weet dat papa en mama helemaal zot van je zijn. En als je nu eens geen droomkind bent en veel huilt, zeurt, zaagt en deugnieterijen doet, dan houden we nog altijd evenveel van je. Hoeveel? Dat kan ik je niet uitleggen. Voor deze omvang van liefde kent onze taal nog geen woorden. En dat is ook niet nodig.
Je voelt het wel. Elke dag.
Het ga je goed, zoon! Het ga je heel erg goed.
 


Lieve knuffel

je mama


Ps.: Nog twee maanden en we maken opnieuw de trip naar Leuven. 9 januari word je nog wat meer afgewerkt en 25 januari moet je onder de MRI-scan voor je hoofdje. 2013 gaat voor ons niet leuk starten, maar samen komen we er opnieuw door. Ik blijf twee maanden thuis voor jou, je mag dan terug veel huilen, vriendje, heel zeker. Ik ben er klaar voor. Klaar om jou opnieuw erdoor te loodsen!

Brokjes eten.

Briek is ondertussen op een leeftijd gekomen dat hij eigenlijk moet leren om brokjes te eten. Boterhammetjes kauwen, stukjes aardappel in zijn groentepap, ... . Voor hem is dit echter een GROOT probleem. We hadden al gemerkt dat van zodra hij een brokje in zijn eten had, hoe klein ook, hij zich verslikte, een beetje zat te stikken en dan alles weer uitbraakte. De logopediste vond het beter dit met hem en met ons te oefenen, dus moesten we opnieuw een tripje naar Brussel maken.

De trip zelf duurde meer dan 2 uur (normaal gezien kunnen we de afstand overbruggen op 1 uur), maar Briek was (zoals altijd) heel erg braaf. Gelukkig.
Bij de logopediste dan. We moeten eerst onze Briek laten nakijken door een Neus-, Keel en Oorarts omdat ze zeker wil zijn dat er structureel niets mis is met Briek. Natuurlijk, hij heeft geen gehemelte, maar in zijn keeltje zou alles wel normaal moeten zijn. Dat stikken in zijn eten kan erop wijzen dat er misschien in zijn keeltje ook iets fout is. Dus eerst nachecken dat manneke.

Ondertussen konden we nog niet heel veel oefenen. We moeten eerst zeker zijn dat alles normaal is voor we oefenen, maar omdat het nu echt wel de leeftijd is om het kauwen te leren, moeten we toch al starten. Als we wachten tot na zijn operatie in januari, dan is hij die "kauwleeftijd" voorbij en dan kunnen er moeilijkheden optreden.

Onze opdracht: Elke dag moeten we Briek één stukje boterham ter grote van een halve vingertop aanbieden. Hij moet dit dan proberen weg te werken. Daarnaast krijgt hij vanaf nu ook 1/4e van een krielaardappel geplet onder zijn groentepap. Je weet dat Briek tot hiertoe geen aardappelen mocht eten omdat het zetmeel plakt en dus voor hem heel moeilijk uit zijn mondje is te krijgen. Als hij na een week geen enkel probleem heeft met dat kleine stukje, mogen we de hoeveelheid vermeerderen tot een half krielaardappeltje.

Ik denk dat dit echt een hele stap voorwaarts is. Het lijkt echt miniem, he, zo'n vingertopje boterham en een half krielpatatje, maar voor Briek is dat best wel veel. Hij moet ook echt altijd hoesten en kokhalzen op dat boterhammetje. De logopediste vond ook dat Briek heel erg gevorderd was in zijn mondvaardigheid. Zijn mondbewegingen waren heel erg goed en hij maakte al een erg veel klanken.
















Hij was daar maar 'mamamamama' aan het roepen. Jorge zei nog: 'Alleen 'papapa' zegt hij niet.' De logopediste had de - voor hem - toch wel teleurstellende boodschap dat dit niet snel zou komen. Voor kindjes zonder gehemelte is 'papa' heel erg moeilijk om uit te spreken (ze heeft uitgelegd waarom, maar ik weet het niet meer). 'Vake' zal hij wel goed moeten kunnen zeggen later. Dat is weeral een geluk voor ons vake, he!

Verder is alles dus dik in orde, voorlopig. Hij verandert ook ongelooflijk trouwens. Nu begint hij echt groot te worden. Hij heeft heel veel kuren en als mama of papa boos wordt, dan weent hij heel erg hard. Best wel zielig en ik heb het soms dan wel moeilijk om consequent te blijven en hem niet meteen te gaan troosten. Maar hij weet héél goed dat hij dingen doet die niet mogen.

Nu vind ik dat we in een leuke periode zitten. Briek is héél actief. Hij zit geen vijf seconden stil, trekt zich voortdurend op aan alles wat hij maar op zijn weg vindt, hij probeert te kruipen (maar durft niet), vindt overal dingetjes die hem interesseren (tv-kastjes, gsm's) en hij tettert en tatert de hele dag. Hij begint ook wel stilaan te huilen als mama of papa uit het zicht verdwijnen. Dat vindt hij niet zo heel fijn en dat laat hij ook erg horen.
Ik voel me tegenwoordig echt op en top mama. Als hij zich bezeert, omdat hij weer eens een uitschuivertje maakt of met een speeltje in zijn eigen gezichtje slaat, dan komt hij als een vod eens echt op uw schouder uithuilen. Het huilen is altijd nét dat beetje dramatischer dan de valpartij zelf, zo schattig. En als hij huilt omdat hij graag bij mij wil blijven of als hij lacht als ik terug binnen kom of als hij kijkt naar mij als papa vraagt "Waar is mama?", dan voel ik mij echt een mama. En dat vind ik heerlijk. Niet dat ik graag heb dat hij valt of zich pijn doet, natuurlijk. Maar nu Briek zo wat groter is, komt hij heel bewust knuffelen en daar houd ik van. Hij weet heel goed dat ik zijn mama ben en dat Jorge zijn papa is en hij voelt zich heel erg goed bij ons. Als we samen thuis zijn, dan is hij in zijn nopjes! En ik ook.

Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws...

en laat mij meteen beginnen met het slechte nieuws. Ik moet misschien wat minder negatief uit de hoek komen. Echt slecht nieuws is er eigenlijk niet. Met Briek is alles immers dik in orde. Of wacht? Dat is wat wij denken (en wat mijn moedergevoel en de kinderarts zegt) maar dat is niet wat de doktoren op de afdeling kinderneurologie denken. Zoiets. Misschien. Eigenlijk weet ik dat niet zeker, en dat is wat me nu zo hard stoort.

Het gebrek aan communicatie. We moesten gisteren en vandaag op controle in Leuven met onze flinke zoon. Gisteren werden we verwacht op de afdeling KNE (kinderneurologie) om zijn hoofdje te controleren. Je weet waarschijnlijk nog dat we een heel horrorverhaal achter de rug hebben met hersenbloeding, hygroom, opgeblazen fontanel.. . Soit, controle dus. Naar mijn gevoel is alles prima met Briek. Hij ontwikkelt zich vlotjes, hij is heel vrolijk, lacht naar Jan en Alleman, is héél hevig en houdt heel veel van zijn mamaatje en papaatje.
Maar goed, in Leuven zijn ze er niet heel gerust op, omdat de subcutane holtes in Briek zijn hoofd groter zijn dan bij andere kindjes en omdat er dus wat meer vocht onder zijn schedeltje zit. Zijn fontanelletje is niet opgeblazen en het manneke heeft nu nergens last meer van, dus vinden ze het zeker niet nodig er iets aan te doen. Maar opvolging is nodig. Ze vroegen ons om elke maand naar de kinderarts te gaan om zijn hoofdje te meten en zijn ontwikkeling op te volgen. Zo gezegd, zo gedaan. De kinderarts had ons onlangs gezegd dat alles dik in orde is met onze zoon en dat we van hem zeker niet meer te veel moesten langskomen.

Nu goed. We hadden om 16.15u een afspraak in Leuven. We mochten meteen binnen, moesten onze Briek uitkleden en laten wegen en meten. Daarna mochten we even in de box wachten, er zou meteen een dokter komen. Uiteindelijk hebben we om te beginnen al een volledig uur moeten wachten. Onze Briek was enorm braaf, maar ondertussen ook wel enorm moe. Wanneer er dan eindelijk een dokter verschijnt, is de vrouw totaal NIET op de hoogte van Briek zijn situatie. In de verte wist ze waarvoor we kwamen, maar ze had zich niet voorbereid. Verslagen van de kinderarts had ze niet gelezen, ze wist niet dat hij reflux had (staat in elk verslag), wist niet wanneer hij nog gecontroleerd was, ... . Omdat wij zelf ook niet de metingen bij hadden van de kinderarts geloofde ze ons al bijna niet wanneer we zeiden dat we effectief elke maand zijn langs geweest. Oke, toch maar even onze Briek onderzoeken dan.

Ze meet zijn hoofd. "Oei, ik ga nog een keer meten." En: "Ah, hij heeft misschien altijd zo een breed hoofd boven zijn oortjes? Als ik het hier ingeef in de curve is er toch een stijging." Dat ze al de vorige metingen van de kinderarts niet in haar curve heeft staan, vergeet ze dan maar even. En dan kijkt ze naar Briek zijn beentjes. Die zijn - zoals gewoonlijk - opgespannen. Ik heb me daar ook al zorgen over gemaakt, want na een hersentrauma kan er sprake zijn van cerebrale parese (spasticiteit). Maar de kinderarts had me al gerustgesteld. Briek ontwikkelt normaal en hij kan zijn benen wel plooien. Hij doet het gewoon niet gemakkelijk omdat hij zo hevig is én omdat hij vroeger -door de hoofdpijn- altijd zo gelegen heeft. Soit, de vrouw kijkt en vraagt: "Hij is wel sterk, he? Hij spant zijn beentjes nogal op. Dat doet hij altijd zeker?" En toen wist ik het al: ze vindt het niet oké.

Om een verhaal kort te maken vertelde ze ons dat er met onze Briek helemaal niets aan de hand is, maar toch moesten we METEEN een oogonderzoek (druk meten op de oogzenuw) ondergaan. Dat mocht niet in Turnhout, dat we 2 uur moesten rijden en het ondertussen al half zes was, moesten we er nog maar bijnemen. MAAR, er is helemaal NIETS aan de hand.
Eumh? En verder kregen we helemaal géén informatie.
Over het half uurtje bij de oogarts wil ik helemaal niet beginnen. Het komt erop neer dat een gefrustreerde dokteres tegenover twee gefrustreerde ouders stond  en dat botst. Ik was ondertussen al in tranen (want toch een beetje ongerust over dat verdomde hoofd) en Jorge zat op zijn tandvlees. En Briek zo moe, zo moe, maar zo braaf als altijd.

Dit hoofdverhaal is nog altijd niet voorbij dus. Morgen bespreken ze in teamverband hoe de verdere opvolging moet gebeuren. We kunnen vast en zeker nog eens terug naar Leuven, omdat zijn hoofdje groot is en zijn beentjes gespannen. Maar, er is HELEMAAL NIETS met onze zoon aan de hand. Ze geven geen uitleg én ze geloven nog altijd dat wij onze zoon dit hebben aangedaan door hem te schudden of ik weet niet wat. Olé, we zitten daar heel erg goed! (sarcasme)

Vandaag moesten we dan op controle voor zijn oortjes. Hier ga ik heel erg kort zijn: hij hoort prima! Hij heeft wel een oorontsteking, maar dankzij de buisjes blijft de schade wat beperkt. Nu goed verzorgen en alles komt helemaal in orde.

En dan nu! Het goede nieuws! Briekfest is geweest en Briekfest zal voor ALTIJD in mijn geheugen gegrift staan. Dat mensen voor onze zoon dit willen organiseren, de mensen die langs geweest zijn voor onze Briek, de groepen die muziek gemaakt hebben, .... Het blijft onwezenlijk en ongelooflijk mooi. Briek is overal, bij iedereen in goede handen (behalve dan misschien op de afdeling KNE.) Ik kan niet omschrijven hoe de dag was eigenlijk. Voor mij was het mooi. Maar misschien ervaar ik hem helemaal anders dan andere mensen? Ik weet het niet. Alleszins was het voor mij zeker en zeker en zeker geslaagd. Er zijn T-shirts ontworpen voor Briek, er is een jenever gemaakt voor Briek, er is gedanst voor Briek, er is gezongen voor Briek, er is gedacht aan Briek, ... . Kijk, meer moet een mens niet hebben.
We gaan nu eens goed nadenken over hoe we onze dank kunnen uitspreken of tonen. Ik denk dat woorden niet kunnen omschrijven wat we eigenlijk willen zeggen.
Maar wat gebeurd is, is belangrijk:

Er is aan ons gedacht.

Briektijd

Lieve Briek


Het is nu twee dagen geleden dat we verhuisd zijn. Je slaapt voor de tweede nacht in je nieuwe kamertje vandaag. We zijn aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Voor jou liep die overgang niet zo heel vlotjes, he. Je had het best naar je zin op het einde van het vorige hoofdstuk, de setting mocht voor jou wel blijven zoals ze was.

Maar voor mama en papa is die verhuis heel goed. Misschien is dit de moment om de bladzijdes die geschreven zijn niet meer opnieuw te lezen. We kennen ze ondertussen uit ons hoofd en sommige woorden zijn heel moeilijk om te lezen. Gedane zaken nemen geen keer, maar wat voorbij is, moet ook netjes achter ons blijven.

Je zal wel gelukkig worden hier in onze nieuwe thuis. Daarstraks zag ik het aan je, dat je gelukkig bent. Je werd door papa en mama geknuffeld en gekust en ik keek in je ogen en ik zag het. Geluk. En dan nog onvoorwaardelijk. Ik weet het heel zeker. Je kan het me wel niet zelf vertellen - daar ben je nog wat klein voor - maar ik zag het gewoon. Het straalde uit heel je lijfje, ik proefde het op je zachte wangetjes. En ik voel het nog. Wanneer jij je handje op mijn been legt en zachtjes met je vingertjes aan de stof van mijn broek voelt of wanneer je bijna uit mijn armen springt van enthousiasme als je je poppetje ziet... Ja, ik weet het écht heel zeker: Jij bent gelukkig!

Heerlijk vind ik dat. Heerlijk vind ik jou. Jij bent een ongelooflijk pittig ding, weet je dat? Je zit de hele dag te huppen op je poep, je probeert voortdurend te kruipen (lukt je nog niet), je kijkt naar alles en iedereen, je wil dansen met mama, en je zit -letterlijk- geen tien seconden stil. Heel vermoeiend, maar ook heel leuk. Je eten hangt altijd overal, behalve in je mondje. Je doet wel mooi je mondje open, maar als mama er dan een lepeltje wil insteken zie je plots iets en draai je snel je hoofd om. Ik kan al niet meer bijhouden hoeveel lepels groentepap je in je ogen of tegen je voorhoofd hebt gekregen. Maar jij kan er allemaal best wel om lachen. Kanjer!

En dat na alles wat we hebben meegemaakt. Ergens - heel erg in de verte - zie ik al opnieuw een donker wolkje hangen. 't Is nog een heel kleintje en het heet "9 januari". Maar ik doe alle moeite van de wereld om hier nog niet aan te denken en alleen maar te genieten van jou.

Ik mis je ONGELOOFLIJK hard nu ik terug gaan werken ben. Ik werk graag, maar ik loop hele dagen met een vuist rond mijn hart. Ik ben nog maar net de deur uit of ik kijk al uit naar het moment dat ik terug thuis kom bij jou. Je achterlaten op de crèche vind ik nog altijd heel erg vervelend. (Ook al heb jij het daar echt wel fijn.) Ik schreef onlangs dat ik mezelf een beetje verloren ben. Dat is ook zo, denk  ik, maar misschien is dat helemaal niet zo erg. Misschien is dat wel normaal, ook. Dat je een stukje van jezelf verliest in je kind. Misschien. Misschien is mijn toekomst wel bij jou, maar hoe moet dat dan later. Ik merk nu al dat een kindje hebben samen te vatten is in loslaten. Ik heb je al zo vaak moeten loslaten. Hoe moet dat dan later, ja? Als ik je helemaal heb laten gaan... Neem je dat stukje van mij met je mee? Misschien en vooral heel zeker wil ik nu alleen maar mama zijn.

En later als je groot bent, Briek, ga ik je voortdurend vertellen hoe graag iedereen jou zag/ziet. Ze organiseren een festival voor jou, ze ontwerpen T-shirts voor jou, ze sponsoren jou, ... . Kijk, iedereen ziet jou graag. 

Ik kan alweer niet wachten tot morgenvroeg. Ik kan alweer niet wachten tot Briektijd. De mooiste tijd van mijn leven: Briektijd.

Dikke zoen


Je mama