Tijd heelt bijna alle wonden.

2 april. Een dag die in mijn hoofd nooit zomaar voorbij gaat. 5 jaar geleden was dit de vreselijkste dag van mijn leven. En hoewel toen alles in een waas gebeurde, herinner ik me nu glashelder elk detailletje van die dag. Hoe ik zat te snotteren bij de kinderarts en hoe die een zakdoek aanreikte die niet voor mij maar Briek zijn overgeefsel bleek te zijn. Hoe ik elke avond in de auto van Leuven naar huis zat te huilen als een kind en hoe Schors naast mij dichtklapte en in zichzelf keerde. Hoe we midden in de nacht door de lege hal van Gasthuisberg dwaalden omdat we moesten wachten tot Briek uit de operatiezaal kwam. Hoe alle alarmen rond zijn bed afgingen en ik die dacht dat hij er dood uitzag. Heel rationeel. Ik herinner me de verpleegsters tot in detail. Ik denk dat ik nu een robotfoto kan laten maken met 90% accuraatheid, ik herinner me de jongen die naast Briek een ruggeprik kreeg en keiveel zeer had. Ik herinner me de baby die stierf op onze gang, ik herinner me hoe Briek bleef lachen naar de oogarts waardoor een onderzoek van 10 min een uur duurde. Ik herinner me hoe ik toen voelde dat Schors en ik elkaar dreigden te verliezen keer op keer. En ook terug vonden, net op tijd. Ik herinner me de geur van een heel zieke baby, de blikken van verpleegsters en mijn eigen nuchterheid. Toen was er heel veel nuchterheid, 5 jaar later schiet daar weinig van over. Nu is er chaos, geluk en liefde. Heel veel liefde.