Goh, waar moeten we in godsnaam beginnen vertellen. De operatie is nog maar twee dagen geleden, maar het lijkt alsof we al maanden aan het revalideren zijn! Ze zeggen dat het nu makkelijker zou zijn dan bij de eerste schisisoperaties. Dat durf ik niet meteen luid te roepen, het is vooral heel anders.
Na al die maanden van "getaffel" en zaken die voortdurend leken mis te gaan, begon het verblijf in Gasthuisberg enorm veelbelovend. We hadden meteen een deftige éénpersoonskamer en we vernamen dat Briek als eerste gepland stond voor de operatie. Dat betekende alvast dat we geen lange uren nuchter moesten zien te overbruggen. Als eerste geopereerd worden betekent immers ook dat je om 7.00u op je kamer wordt opgehaald en dat je om 8.00 uur onder het mes gaat. Soit, uiteindelijk werd het nog half acht en half negen, maar dat lag binnen onze verwachtingen. We zijn al wel wat gewoon.
Briek was wel enorm zenuwachtig. Hij was zo, zo druk, wist duidelijk met zichzelf geen blijf.
Ik schrok wel een beetje toen Jorge terugkwam van de OK en zei dat we 3 à 4 uur moesten wachten tot we naar de ontwaakzaal mochten gaan. Ergens had ik immers vernomen dat de operatie maar 1,5 uur zou duren, maar dat bleek dus niet waar te zijn. Ik was enorm zenuwachtig, dat wel, maar alles verliep voorspoedig en na 3,5 uur mochten we bij Briek.
Wat dan volgt is een lange dag van overgeven, slapen, overgeven, wenen, slapen, overgeven en toch ook al een pudding eten. Verbazingwekkend! Ik zal u alvast vertellen dat de chirurgen een beschermingsplaat in zijn mond hebben aangebracht zodat er geen voedsel of tong of vinger aan het gehemelte kan komen. Ik kan dit het best als volgt beschrijven: Als je in zijn mond kijkt, lijkt het alsof zijn gehemelte is volgestort met cement en dat er nu een betonnen blok tussen zijn tanden zit. De hele holte is van tand tot tand opgevuld en die plaat is vastgehecht met metalen draden. De chirurg had me verteld dat deze plaat enorm vervelend kan zijn en dat hij hier meer last van gaat hebben dan van de eigenlijke operatie. Arme Briek, ik zou niet in zijn plaats willen zijn. Bovendien is zijn mondhoek ook open gescheurd omdat ze zijn mond zo ver hebben moeten opentrekken tijdens de operatie. Hier heeft hij soms meer last van dan van zijn gehemelte...
Voor de operatie zeiden ze ons dat we dinsdag al naar huis zouden mogen, maar aanvankelijk leek ons dat zeker onmogelijk. Het was ons immers nog nooit gelukt omdat Briek heel vaak erg ziek was van de contramal (zware pijnstillers à la morfine). Ik had gelukkig op voorhand een aantal keer gezegd dat hij hier erg van afziet en dus hadden ze die contramal al gauw afgebouwd. Omdat hij dan maandag al een pudding had gegeten, zouden we dinsdagnamiddag toch naar huis mogen gaan. Natuurlijk was Briek op de momenten dat de kinderarts kwam kijken altijd net echt niet goed. Het ene moment moest hij enorm huilen van de pijn en het ongemak, het andere moment zat hij met een kotsbakje onder zijn kin omdat hij zich misselijk voelde. Maar goed, toen we toch een GO! kregen van de kinderarts begon ik te twijfelen. Was hij hier wel klaar voor? Gingen we niet te vroeg naar huis? Hij was amper een dag geopereerd...
Nu ben ik blij dat we toen toch beslist hebben om naar huis te gaan. Hij fleurde op van zodra we binnen kwamen en toen Tjeu er was, werd hij helemaal vrolijk. Bovendien kreeg hij eindelijk eens deftig eten (soep). In het ziekenhuis kreeg hij enkel pudding (mokka nog wel) en magere natuuryoghurt. Echt? In godsnaam, het is een kind?!
En nu? Nu zijn we thuis en proberen we er het beste van te maken. Maar het gewone ritme is nog ver weg. Briek heeft héél veel hoogtes en ook héél veel laagtes. Samengevat? De pijn is onder controle te houden als we op heel stipte uren zijn pijnmedicatie geven. Het eten gaat, maar meer ook niet. Veel eet hij niet en dat komt vooral omdat er na het eten gespoeld moet worden met Hextrill. Hij vindt absoluut de horror! Voor het eten huilt hij al hartverscheurend gewoon omdat we moeten spoelen.
Verder is hij vooral emotioneel helemaal in de war. Hij is echt doodongelukkig. Hij huilt en huilt en huilt en als je vraagt waarom antwoordt hij: "Maar ik weet het ook echt niet." Of dan huilt hij omdat hij geen boterhammen mag eten en omdat hij niet weet hoelang dat nog gaat duren. Morgen maken we samen een aftelkalender, zodat hij 6 weken lang kruisjes kan zetten tot de dag dat hij terug vaste voeding mag.
Het zijn vermoeiende dagen. Op 6 juli moeten we terug en dan beslissen ze wanneer de plaat er uit mag. Ik vermoed dat dit een week later gaat zijn. En dat moet terug onder volledige narcose omwille van de metalen draden.
Na al die maanden van "getaffel" en zaken die voortdurend leken mis te gaan, begon het verblijf in Gasthuisberg enorm veelbelovend. We hadden meteen een deftige éénpersoonskamer en we vernamen dat Briek als eerste gepland stond voor de operatie. Dat betekende alvast dat we geen lange uren nuchter moesten zien te overbruggen. Als eerste geopereerd worden betekent immers ook dat je om 7.00u op je kamer wordt opgehaald en dat je om 8.00 uur onder het mes gaat. Soit, uiteindelijk werd het nog half acht en half negen, maar dat lag binnen onze verwachtingen. We zijn al wel wat gewoon.
Briek was wel enorm zenuwachtig. Hij was zo, zo druk, wist duidelijk met zichzelf geen blijf.
Ik schrok wel een beetje toen Jorge terugkwam van de OK en zei dat we 3 à 4 uur moesten wachten tot we naar de ontwaakzaal mochten gaan. Ergens had ik immers vernomen dat de operatie maar 1,5 uur zou duren, maar dat bleek dus niet waar te zijn. Ik was enorm zenuwachtig, dat wel, maar alles verliep voorspoedig en na 3,5 uur mochten we bij Briek.
Wat dan volgt is een lange dag van overgeven, slapen, overgeven, wenen, slapen, overgeven en toch ook al een pudding eten. Verbazingwekkend! Ik zal u alvast vertellen dat de chirurgen een beschermingsplaat in zijn mond hebben aangebracht zodat er geen voedsel of tong of vinger aan het gehemelte kan komen. Ik kan dit het best als volgt beschrijven: Als je in zijn mond kijkt, lijkt het alsof zijn gehemelte is volgestort met cement en dat er nu een betonnen blok tussen zijn tanden zit. De hele holte is van tand tot tand opgevuld en die plaat is vastgehecht met metalen draden. De chirurg had me verteld dat deze plaat enorm vervelend kan zijn en dat hij hier meer last van gaat hebben dan van de eigenlijke operatie. Arme Briek, ik zou niet in zijn plaats willen zijn. Bovendien is zijn mondhoek ook open gescheurd omdat ze zijn mond zo ver hebben moeten opentrekken tijdens de operatie. Hier heeft hij soms meer last van dan van zijn gehemelte...
Voor de operatie zeiden ze ons dat we dinsdag al naar huis zouden mogen, maar aanvankelijk leek ons dat zeker onmogelijk. Het was ons immers nog nooit gelukt omdat Briek heel vaak erg ziek was van de contramal (zware pijnstillers à la morfine). Ik had gelukkig op voorhand een aantal keer gezegd dat hij hier erg van afziet en dus hadden ze die contramal al gauw afgebouwd. Omdat hij dan maandag al een pudding had gegeten, zouden we dinsdagnamiddag toch naar huis mogen gaan. Natuurlijk was Briek op de momenten dat de kinderarts kwam kijken altijd net echt niet goed. Het ene moment moest hij enorm huilen van de pijn en het ongemak, het andere moment zat hij met een kotsbakje onder zijn kin omdat hij zich misselijk voelde. Maar goed, toen we toch een GO! kregen van de kinderarts begon ik te twijfelen. Was hij hier wel klaar voor? Gingen we niet te vroeg naar huis? Hij was amper een dag geopereerd...
Nu ben ik blij dat we toen toch beslist hebben om naar huis te gaan. Hij fleurde op van zodra we binnen kwamen en toen Tjeu er was, werd hij helemaal vrolijk. Bovendien kreeg hij eindelijk eens deftig eten (soep). In het ziekenhuis kreeg hij enkel pudding (mokka nog wel) en magere natuuryoghurt. Echt? In godsnaam, het is een kind?!
En nu? Nu zijn we thuis en proberen we er het beste van te maken. Maar het gewone ritme is nog ver weg. Briek heeft héél veel hoogtes en ook héél veel laagtes. Samengevat? De pijn is onder controle te houden als we op heel stipte uren zijn pijnmedicatie geven. Het eten gaat, maar meer ook niet. Veel eet hij niet en dat komt vooral omdat er na het eten gespoeld moet worden met Hextrill. Hij vindt absoluut de horror! Voor het eten huilt hij al hartverscheurend gewoon omdat we moeten spoelen.
Verder is hij vooral emotioneel helemaal in de war. Hij is echt doodongelukkig. Hij huilt en huilt en huilt en als je vraagt waarom antwoordt hij: "Maar ik weet het ook echt niet." Of dan huilt hij omdat hij geen boterhammen mag eten en omdat hij niet weet hoelang dat nog gaat duren. Morgen maken we samen een aftelkalender, zodat hij 6 weken lang kruisjes kan zetten tot de dag dat hij terug vaste voeding mag.
Het zijn vermoeiende dagen. Op 6 juli moeten we terug en dan beslissen ze wanneer de plaat er uit mag. Ik vermoed dat dit een week later gaat zijn. En dat moet terug onder volledige narcose omwille van de metalen draden.
1 opmerking:
Kop op Riet & Jorge maar vooral Briek! Jullie doen dat super en we duimen dat die 6 weken voorbij vliegen. Maar eerst hopen we natuurlijk dat hij geen pijn meer heeft.
Verwen ridder Briek ondertussen maar met lekkere puddingskes want het is niet niks want jullie kleine man heeft moeten doormaken.
Dikke knuffel voor jullie allemaal.
Lieve & Werner
Een reactie posten