Man man, wat zijn er deze week al tranen gevloeid. Niet alleen bij Briek, maar ook mama heeft het even erg moeilijk.
Zo moest ik deze week afscheid nemen van mijn lieve tante, en ergens tussen dat verdriet in moest onze Briekel het verdomde gehemelteplaatje krijgen. Ergens heb ik het gevoel dat ik onze Briek niet de juiste steun heb kunnen bieden, omdat dit gebeuren enigszins naar de achtergrond is verschoven. En 't kindje begrijpt er eigenlijk nog helemaal niets van. Van niets wat er nu gebeurt. En ik merk dat hij het er best wel moeilijk mee heeft.
Het plaatje... pfft. Mijn moederhart heeft het niet gemakkelijk. Hij doet het allemaal superflink, maar 't gaat hem niet goed af. Vooral het inbrengen van het plaatje vindt hij verschrikkelijk. Ik bereid hem voor en laat hem weten wanneer het in moet. En dan begint hij zoveel mogelijk uit te stellen. Eerst nog even drinken, eten, kaka doen, ... . Als er dan echt geen ontsnappen meer aan is, begint hij heel erg te huilen, hangt hij rond mijn nek, roept "Ik heb zo'n honger." en zegt "plaatje is nie goed". Maar ik moet dan hard zijn en er gewoon aan beginnen.
Het plaatje is niet zo eenvoudig in te brengen. Het lijkt wel alsof het niet zo heel goed past. Ik doe er dan een hoop corega op (lijm voor valse gebitten) en moet er dan heel erg op duwen. En dan ligt onze Briek maar te huilen en te huilen tot bij mij ook de tranen in de ogen springen.
Als het dan is ingebracht, gaat het beter. Wel is hij dan heel boos op mama :-(, maar hij begint dan na een tijdje toch terug rustig te spelen. De eerste dagen kon hij absoluut niet slikken. Zijn speeksel liep uit zijn mond en eten kreeg hij niet binnen. Het gevolg was dat hij het plaatje maar heel even inhield. Maar sinds gisteren (zo snel al) gaat het beter en kan hij slikken. Eten gaat wel ENORM traag!
Een nadeel, voorlopig, is dat we hem nu nog veel minder goed verstaan. Hopelijk kan de logopediste dit wel oplossen voor ons, maar daar heb ik alle vertrouwen in.
We merken wel dat hij veel harder kan blazen door zijn neus! We gaan binnenkort ook eens proberen om hem met een rietje te laten drinken, dat kan hij voorlopig nog niet. Ook spreekt hij nu anders als het plaatje niet in zijn mond zit.. we hadden niet gedacht dat het zo snel al zo'n verandering zou teweeg brengen. Laat ons hopen dat het alleen maar de goede kant uitgaat.
Ik vind het op zich wel vreemd dat ik het nu weer zo moeilijk heb met die schisis. Maar misschien is het wat Jorge zegt: "Onze Briek is zo'n braaf en prachtig kind en dan moet die al die miserie doorstaan." Maar eigenlijk is die miserie ook dik relatief en heb ik het gevoel dat iemand mij eens een vette schop onder mijn welgevormd achterste moet geven.
Maar als ik dan een foto van tante Joke aankrijg, die met onze Briekel op stap is, dan krijg ik het ineens weer zwaar. Ze hebben het allebei super en staan lachend op de foto.. Maar je ziet gewoon aan onze Briekel dat hij moeite heeft met het plaatje... Hij lacht anders, gekweld. Maar 't is ook allemaal niet zo heel erg...
Zo moest ik deze week afscheid nemen van mijn lieve tante, en ergens tussen dat verdriet in moest onze Briekel het verdomde gehemelteplaatje krijgen. Ergens heb ik het gevoel dat ik onze Briek niet de juiste steun heb kunnen bieden, omdat dit gebeuren enigszins naar de achtergrond is verschoven. En 't kindje begrijpt er eigenlijk nog helemaal niets van. Van niets wat er nu gebeurt. En ik merk dat hij het er best wel moeilijk mee heeft.
Het plaatje... pfft. Mijn moederhart heeft het niet gemakkelijk. Hij doet het allemaal superflink, maar 't gaat hem niet goed af. Vooral het inbrengen van het plaatje vindt hij verschrikkelijk. Ik bereid hem voor en laat hem weten wanneer het in moet. En dan begint hij zoveel mogelijk uit te stellen. Eerst nog even drinken, eten, kaka doen, ... . Als er dan echt geen ontsnappen meer aan is, begint hij heel erg te huilen, hangt hij rond mijn nek, roept "Ik heb zo'n honger." en zegt "plaatje is nie goed". Maar ik moet dan hard zijn en er gewoon aan beginnen.
Het plaatje is niet zo eenvoudig in te brengen. Het lijkt wel alsof het niet zo heel goed past. Ik doe er dan een hoop corega op (lijm voor valse gebitten) en moet er dan heel erg op duwen. En dan ligt onze Briek maar te huilen en te huilen tot bij mij ook de tranen in de ogen springen.
Als het dan is ingebracht, gaat het beter. Wel is hij dan heel boos op mama :-(, maar hij begint dan na een tijdje toch terug rustig te spelen. De eerste dagen kon hij absoluut niet slikken. Zijn speeksel liep uit zijn mond en eten kreeg hij niet binnen. Het gevolg was dat hij het plaatje maar heel even inhield. Maar sinds gisteren (zo snel al) gaat het beter en kan hij slikken. Eten gaat wel ENORM traag!
Een nadeel, voorlopig, is dat we hem nu nog veel minder goed verstaan. Hopelijk kan de logopediste dit wel oplossen voor ons, maar daar heb ik alle vertrouwen in.
We merken wel dat hij veel harder kan blazen door zijn neus! We gaan binnenkort ook eens proberen om hem met een rietje te laten drinken, dat kan hij voorlopig nog niet. Ook spreekt hij nu anders als het plaatje niet in zijn mond zit.. we hadden niet gedacht dat het zo snel al zo'n verandering zou teweeg brengen. Laat ons hopen dat het alleen maar de goede kant uitgaat.
Ik vind het op zich wel vreemd dat ik het nu weer zo moeilijk heb met die schisis. Maar misschien is het wat Jorge zegt: "Onze Briek is zo'n braaf en prachtig kind en dan moet die al die miserie doorstaan." Maar eigenlijk is die miserie ook dik relatief en heb ik het gevoel dat iemand mij eens een vette schop onder mijn welgevormd achterste moet geven.
Maar als ik dan een foto van tante Joke aankrijg, die met onze Briekel op stap is, dan krijg ik het ineens weer zwaar. Ze hebben het allebei super en staan lachend op de foto.. Maar je ziet gewoon aan onze Briekel dat hij moeite heeft met het plaatje... Hij lacht anders, gekweld. Maar 't is ook allemaal niet zo heel erg...
't Is gewoon de combinatie van alles, denk ik. Mijn hoofd weet dat wij het supergoed hebben en dat die schisis eigenlijk echt iets van niks is, mijn hart zegt iets anders... gewoon, omdat onze Briek mijn kindje is. En voor je kindje wens je toch echt zorgeloze dagen.
Even aanvullen: wat het voor mij ook zo lastig maakt, is dat we heel goed weten dat het eigenlijk ook anders had kunnen zijn. Normaal gezien was zijn gehemelte nu toe en andere kindjes van zijn leeftijd zijn nu dus ook redelijk zorgeloos. Maar door onze Briek zijn bloedafwijking verliep de genezing na de operaties niet zoals zou moeten. Dat bloed heeft ons al veel donkere dagen gebracht...
Allez hup, 17 juni begint de logo, je hoort dan nog van ons!
1 opmerking:
Jullie doen dat werkelijk schitterend! Ja, je moet van je hart soms een steen maken maar dat komt op de lange duur ten goede van Briek dus heb je geen keus. Het moet ook een hele verandering zijn voor Briek en op zijn leeftijd is dat inderdaad niet leuk. Zorgeloos kan je dat niet noemen maar wat gaat hij later trots zijn op zijn mama en papa en vooral op zichzelf als hij dit allemaal leest en begrijpt. Dat de moed soms in je schoenen zinkt en je toch weer vooruit moet, is allemaal heel frustrerend maar jullie gaan de goeie kant op, vergeet dat niet. Dat het nu al zoveel verschil maakt, wilt veel zeggen en als het moeilijk is, lees dan eens een paar berichten terug ( het zoute stokje ) dan weet je moederhart ( én vaderhart natuurlijk ook ) weer perfect waarom je het doet.
Probeer ondertussen ook volop te genieten van jullie twee jongens want ze worden zo snel groot.
Lieve & Werner
Een reactie posten