31 maart moeten we weer op controle in Leuven zijn en het begint alweer te kriebelen. Toch vreemd dat ik (Riet) elke keer zo zenuwachtig ben.
Voor ons komt deze consultatie niets te vroeg eigenlijk. We beginnen meer en meer te merken dat Briekel last heeft van die gaten in zijn gehemelte. Zo komt er regelmatig bloed uit zijn ene neusgat en als we dan in zijn mondje kijken, vermoeden we dat het van zijn gehemelte komt. Bovendien zegt hij soms tijdens het eten "mondje pijn" en trekt hij heel gekke bekken. Hij wil ook niet echt warm voedsel eten.
Bovendien kan hij niet blazen en ook nog altijd niet met een rietje drinken.
En dan heb je nog zijn spraak. We worden er langs alle kanten op gewezen dat Briek wel héééél veel zegt, maar dat hij niet altijd goed verstaanbaar is. Jorge en ik begrijpen echt wel veel van wat hij zegt, maar op de crèche bijvoorbeeld gaat het niet zo vlot. Zelf merk ik ook wel dat nu hij meer en meer woorden zegt, ik ze ook niet van de eerste keer begrijp. Hij herhaalt ze dan eindeloos, waarna ik een reeks klanken naboots uit frustratie... Dan is hij meestal wel tevreden en zegt opgelucht 'Jaaaa' omdat hij denkt dat ik het eindelijk begrepen heb. Maar vaak zeg ik dan niet meer dan "wakadawa" ofzo.
Ik ben dus erg benieuwd wat men ons te vertellen heeft. Een operatie wat vroeger dan 5 jaar, logopedie beginnen opstarten,... . We zien wel. Maar mama is alvast terug nerveus. We zijn er heel erg lang uit geweest en nu moeten we het schisishoofdstukje toch terug aanvangen.
We zijn hem nu ook aan het voorbereiden op het ziekenhuisbezoekje. Dit zal de eerste keer zijn dat hij eigenlijk echt beseft dat er een aantal dokters rond hem staan die in zijn mondje moeten kijken. Omdat we eigenlijk nog nooit echt met hem over zijn schisis gepraat hebben, proberen we dus nu die dag wat minder "eng" te maken. Zo weet hij nu dat (zijn woorden) "mondje beetje kapot is" en "ziekenhuis maken". We zeggen hem dan dat er gaatjes in zijn mond zitten. Hij kan dit trouwens ook heel erg zielig zeggen, hoor! Daarnaast is het ons ook gelukt dat hij bij het woord "mond" netjes zijn mond openspert en "aaah" zegt. Haha! Alleen vraag ik me wel af of hij dit ook gaat doen met een bende volk met witte jassen over hem heen gebogen. Ik vrees er wat voor.
Alleszins proberen we die dag vooral veel aandacht voor hem alleen te hebben. Onze Tjeu blijft lekker bij moeke, zodat de onverdeelde aandacht naar Briek kan gaan. Daar zal hij vast ook wel van genieten.
Verder gaat het wel schitterend met Briek, hoor. Hij is vandaag ingeschreven in school, vanaf 1 september mag hij gaan! Hij wordt heel zelfstandig, is heel lief, maar ook héél koppig. Een echte tweejarige peuter die zijn eten niet wil opeten en die liefst van al zijn eigen goesting krijgt.
De relatie met zijn broertje is stilaan ook wat beter. Hij wil hem nog niet aanraken, maar komt wel helpen als Tjeu getroost moet worden. Daarstraks maakte hij zich ook grote zorgen om hem. We gingen met Briek naar school en moeke bleef thuis bij Tjeu. Maar eens in de auto riep Briek: "Papa is Tjeu vergeten! Tjeu vergeten!" Haha, erg schattig. Ik heb hem ook al op de achterbank van de auto horen roepen "Tjeu, waar ben je?" als die erg comfortabel onder de lakentjes is geschoven in de maxicosi.
Zo, binnen een tweetal weken geven we jullie een update van ons Leuvenbezoekje.
Lieve groetjes
Voor ons komt deze consultatie niets te vroeg eigenlijk. We beginnen meer en meer te merken dat Briekel last heeft van die gaten in zijn gehemelte. Zo komt er regelmatig bloed uit zijn ene neusgat en als we dan in zijn mondje kijken, vermoeden we dat het van zijn gehemelte komt. Bovendien zegt hij soms tijdens het eten "mondje pijn" en trekt hij heel gekke bekken. Hij wil ook niet echt warm voedsel eten.
Bovendien kan hij niet blazen en ook nog altijd niet met een rietje drinken.
En dan heb je nog zijn spraak. We worden er langs alle kanten op gewezen dat Briek wel héééél veel zegt, maar dat hij niet altijd goed verstaanbaar is. Jorge en ik begrijpen echt wel veel van wat hij zegt, maar op de crèche bijvoorbeeld gaat het niet zo vlot. Zelf merk ik ook wel dat nu hij meer en meer woorden zegt, ik ze ook niet van de eerste keer begrijp. Hij herhaalt ze dan eindeloos, waarna ik een reeks klanken naboots uit frustratie... Dan is hij meestal wel tevreden en zegt opgelucht 'Jaaaa' omdat hij denkt dat ik het eindelijk begrepen heb. Maar vaak zeg ik dan niet meer dan "wakadawa" ofzo.
Ik ben dus erg benieuwd wat men ons te vertellen heeft. Een operatie wat vroeger dan 5 jaar, logopedie beginnen opstarten,... . We zien wel. Maar mama is alvast terug nerveus. We zijn er heel erg lang uit geweest en nu moeten we het schisishoofdstukje toch terug aanvangen.
We zijn hem nu ook aan het voorbereiden op het ziekenhuisbezoekje. Dit zal de eerste keer zijn dat hij eigenlijk echt beseft dat er een aantal dokters rond hem staan die in zijn mondje moeten kijken. Omdat we eigenlijk nog nooit echt met hem over zijn schisis gepraat hebben, proberen we dus nu die dag wat minder "eng" te maken. Zo weet hij nu dat (zijn woorden) "mondje beetje kapot is" en "ziekenhuis maken". We zeggen hem dan dat er gaatjes in zijn mond zitten. Hij kan dit trouwens ook heel erg zielig zeggen, hoor! Daarnaast is het ons ook gelukt dat hij bij het woord "mond" netjes zijn mond openspert en "aaah" zegt. Haha! Alleen vraag ik me wel af of hij dit ook gaat doen met een bende volk met witte jassen over hem heen gebogen. Ik vrees er wat voor.
Alleszins proberen we die dag vooral veel aandacht voor hem alleen te hebben. Onze Tjeu blijft lekker bij moeke, zodat de onverdeelde aandacht naar Briek kan gaan. Daar zal hij vast ook wel van genieten.
Verder gaat het wel schitterend met Briek, hoor. Hij is vandaag ingeschreven in school, vanaf 1 september mag hij gaan! Hij wordt heel zelfstandig, is heel lief, maar ook héél koppig. Een echte tweejarige peuter die zijn eten niet wil opeten en die liefst van al zijn eigen goesting krijgt.
De relatie met zijn broertje is stilaan ook wat beter. Hij wil hem nog niet aanraken, maar komt wel helpen als Tjeu getroost moet worden. Daarstraks maakte hij zich ook grote zorgen om hem. We gingen met Briek naar school en moeke bleef thuis bij Tjeu. Maar eens in de auto riep Briek: "Papa is Tjeu vergeten! Tjeu vergeten!" Haha, erg schattig. Ik heb hem ook al op de achterbank van de auto horen roepen "Tjeu, waar ben je?" als die erg comfortabel onder de lakentjes is geschoven in de maxicosi.
Zo, binnen een tweetal weken geven we jullie een update van ons Leuvenbezoekje.
Lieve groetjes
1 opmerking:
Lieve Riet & Jorge, Briek & Tjeu.
Jullie leuke gezin is weer wat groter maar dat neemt niet weg dat de zorg om ridder Briek daarom minder wordt. Een bezoek aan Leuven mag dan wel noodzakelijk zijn, er naar uitkijken is nog wat anders. Natuurlijk zijn er ook leuke dingen in het vooruitzicht. Briek die naar school zal gaan. Dat is echt een hele grote stap en daarmee wordt er weer een hoofdstuk afgesloten. Zo zal het blijven gaan, ook als die schisis volledig verleden tijd is. Nieuwe hoofdstukken in zijn en jullie verhaal maar ook in dat van kleine broer Tjeu. ook al is het soms loodzwaar, het blijft de moeite meer dan waard.
Lieve groetjes,
Lieve & Werner
Een reactie posten